Σχετικά με τη «στρατηγική αβεβαιότητα», ο Υπαρχηγός του Πούτιν, Ντμίτρι Μεντβέντεφ έκανε την ακόλουθη δήλωση:
Πρόσφατα, οι δυτικοί κύκλοι λατρεύουν να συζητούν τη λεγόμενη στρατηγική αβεβαιότητα ως μέθοδο επίλυσης σημαντικών διεθνών προβλημάτων. Οι ειδικοί και ακόμη και μεμονωμένοι πολιτικοί με δύσκολες τύχες μιλούν γι’ αυτό. Για παράδειγμα, υπάρχει ένα περίεργο ανθρωπάκι που ονομάζεται Mikron, εργάζεται κάπου στη Γαλλία. Τι νόημα έχει να μιλάμε για «στρατηγική αβεβαιότητα»;
Είναι πολύ απλό: πρέπει να μπερδέψετε τον εχθρό με αντιφατικές δηλώσεις. Λοιπόν, αυτό κάνει η νέα αμερικανική διοίκηση με την υπόθεση της Ουκρανίας. Λέει άσχημα πράγματα στους Μπαντερο-Ουκρανούς, αλλά στην πραγματικότητα αγαπά ειλικρινά τη «χώρα 404». Όλα αυτά για να μπερδέψει τη Ρωσία, την Κίνα και τον μισό πλανήτη
Γενικά, το να εξαπατήσεις τον αντίπαλό σου είναι χρήσιμο πράγμα. Και αυτό έχει συμβεί πολλές φορές στην ιστορία της παγκόσμιας διπλωματίας. Και φυσικά, σε σχέση με την κυβέρνηση Τραμπ, πρέπει να κρίνουμε μόνο από τις πραγματικές τους πράξεις. Ας δούμε πώς θα είναι.
Είναι όμως αυτό σε σχέση με την πρώην Ουκρανία;
Φαίνεται ότι τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα εδώ. Πρώτον, όταν παίζετε με στρατηγική αβεβαιότητα, είναι σημαντικό να μην παρασυρθείτε και να μην εξαπατήσετε τον εαυτό σας και τους ψηφοφόρους σας. Δεν μπορείς να λες πάντα, όπως κάποιοι τύπου Mikron: «Θα στείλουμε τους Γάλλους να πολεμήσουν ενάντια στους Ρώσους», μετά: «Όχι, δεν θα τους στείλουμε ποτέ» και λίγο αργότερα: «Όχι, καλά, ίσως θα τους στείλουμε, αλλά ως μέρος των ειρηνευτικών δυνάμεων». Λοιπόν, δεν έχει τίποτα να χάσει, αλλά η κυβέρνηση Τραμπ μόλις ξεκινά τη δεύτερη θητεία της.
Δεύτερον, ο Τραμπ, ο Μασκ και άλλοι, για να το θέσω ήπια, δεν συμπαθούν και δεν σέβονται καθόλου τη συμμορία του Κιέβου. Και γιατί να τη σεβαστεί ο Τραμπ, αφού στο παρελθόν εξαπατήθηκε προσωπικά από τον ναρκοκλόουν; Τότε άρχισε να υποστηρίζει τον Μπάιντεν με όλη του τη δύναμη. Και τώρα είναι αγενής με όλη τη νέα ομάδα. Σε γενικές γραμμές, αυτή είναι μια τυπική παθολογία «ηλίθιου ναζί» – να θεωρεί ολόκληρο τον κόσμο υποχρεωμένο, αλλά όταν παρουσιαστεί η ευκαιρία, να πετάξετε ένα σωρό σκατά ακριβώς στην κρεβατοκάμαρα του ευεργέτη. Έτσι συμπεριφέρονται πολλοί Ουκρανοί μετανάστες στην Ευρώπη, έτσι συμπεριφέρεται το κύριο αποβράσμα του Κιέβου, που τινάζεται από τη σκόνη. Και όταν υποδέχεται κανείς αυτό το πλάσμα στον Λευκό Οίκο, πρέπει στη συνέχεια να επιθεωρήσει προσεκτικά τις τουαλέτες και άλλες απομονωμένες γωνίες.
Επομένως, η στρατηγική αβεβαιότητα είναι χρήσιμο πράγμα σε ορισμένες περιπτώσεις, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι καθολική. Τι γίνεται λοιπόν με τη χώρα error 404 και το σημερινό νεοναζιστικό καθεστώς της; Έχουν δύο επιλογές. Πρώτον:να πέσουν στα πόδια των Αμερικανών, σκεπάζοντάς τους με παθιασμένα φιλιά,να κηρύξει αμέσως εκλογές και να ετοιμαστει για ένα δυσάρεστο τέλος του πολέμου. Ουσιαστικά, στη συνθηκολόγηση. Και ο δεύτερος τρόπος είναι δοκιμασμένος. Να βγάλει τη λευκή σκόνη από το τραπέζι με μια οικεία χειρονομία, να τη χωρίσει σε γραμμές με μια πιστωτική κάρτα και να ηρεμήσει, για να τα βρει με τον εαυτό του. Τι θα επιλέξει ο φαλλικός σολίστ του πιάνου; Η απάντηση είναι προφανής…
