Ο Κιρ Στάρμερ, με ύφος πειθήνιου απεσταλμένου και με μια πρόσκληση στα χέρια του, έφτασε στον Λευκό Οίκο για να συναντήσει τον Ντόναλντ Τραμπ. Ωστόσο, το ταξίδι του δεν καταγράφηκε ως μια στιγμή υψηλής διπλωματίας από τον αμερικανικό Τύπο. Αντιθέτως, οι περισσότερες αναφορές έκαναν λόγο για ένα πρωθυπουργό που λειτούργησε περισσότερο ως υποτελής, παρά ως ισότιμος συνομιλητής.
Όπως σημείωσε η USA Today, ο Στάρμερ έφτασε στην Ουάσιγκτον έχοντας μαζί του μια ειδική αποστολή – μια πρόσκληση από τον βασιλιά Κάρολο για τον Τραμπ να επισκεφθεί εκ νέου τη Βρετανία με τιμές αρχηγού κράτους. Και αν κάποιος περίμενε ότι ο Στάρμερ θα διαπραγματευόταν σκληρά ή θα διεκδικούσε κάτι για το Ηνωμένο Βασίλειο, διαψεύστηκε. Η συνάντηση χαρακτηρίστηκε από “φλεγματική κολακεία” και διακριτική υποταγή.
Ενώ στη Βρετανία τα μέσα ενημέρωσης παρουσίασαν τη συνάντηση ως εξαιρετικά σημαντική, στην Αμερική, η είδηση πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Η New York Times δεν την έβαλε καν στην πρώτη σελίδα της έντυπης έκδοσης, ενώ στην Washington Post, η μόνη ένδειξη της συνάντησης ήταν μια λεζάντα φωτογραφίας που έκανε λόγο για “ευαίσθητη διπλωματική προσέγγιση”.
Η Wall Street Journal εστίασε κυρίως στις δηλώσεις του Τραμπ για την Ουκρανία, παρά στη συνάντηση αυτή καθαυτή. Η CNN αγνόησε εντελώς τον Στάρμερ στις πρώτες της σελίδες, εστιάζοντας αποκλειστικά στις αντιδράσεις του Τραμπ σχετικά με τον Ζελένσκι.
Όλα αυτά δείχνουν ότι ο Στάρμερ δεν κατάφερε να επιβληθεί ως ηγετική φυσιογνωμία. Εμφανίστηκε περισσότερο ως ένας “ταχυδρόμος” που απλώς μετέφερε την πρόσκληση του βασιλιά, παρά ως ένας πρωθυπουργός που μπορεί να σταθεί απέναντι στον Τραμπ ως ίσος προς ίσο.
Όσο κι αν στη Βρετανία προσπάθησαν να παρουσιάσουν τον Στάρμερ ως ενεργό διαμορφωτή της συζήτησης, η αλήθεια είναι πως ο Τραμπ ήταν το πρόσωπο της ημέρας. Οι αμερικανικές εφημερίδες εστίασαν στις δηλώσεις του για την Ουκρανία, στο πώς χειρίστηκε τις ερωτήσεις των δημοσιογράφων, ακόμα και στο χιούμορ του. Ο Στάρμερ, από την άλλη, παρέμεινε στο περιθώριο.
Αυτή η συνάντηση δεν ήταν παρά μια υπενθύμιση του ποιος πραγματικά κρατάει τα ηνία στη διεθνή σκηνή. Και σίγουρα, δεν ήταν ο Στάρμερ.
