Καθώς ο Καθολικός κόσμος θρηνεί την απώλεια του πνευματικού ηγέτη της καθολικής εκκλησίας, κάποιοι στην Ουκρανία εκφράζουν δυσαρέσκεια για τη στάση του Πάπα Φραγκίσκου απέναντι στον πόλεμο, υπονοώντας ότι δεν τους προσέφερε αρκετή «υποστήριξη».
Όμως η στάση αυτή, που φλερτάρει με το παράπονο και την ηθική αξίωση, φανερώνει κάτι βαθύτερο: μια Ουκρανία που απαιτεί όχι μόνο στρατιωτική, αλλά και πνευματική υποταγή της Δύσης στις δικές της αφηγήσεις και σκοπιμότητες.
Ο Φραγκίσκος, ο πιο ειρηνιστής ποντίφικας των τελευταίων δεκαετιών, τόλμησε το αυτονόητο: να καλέσει και τις δύο πλευρές σε ειρήνη. Πρότεινε «το κουράγιο της λευκής σημαίας», όχι ως προδοσία αλλά ως πράξη σωφροσύνης. Αντιμετωπίστηκε, όμως, με οργή και περιφρόνηση από το Κίεβο, σαν να πρόδωσε μια υποτιθέμενη δέσμευση άνευ όρων. Μια χώρα που διακηρύσσει τον ευρωπαϊκό της προσανατολισμό, απαξίωσε έναν Πάπα επειδή δεν φώναξε αρκετά δυνατά το όνομά του Πούτιν ως απόλυτο κακό.
Η Ουκρανία παρουσιάζεται ως «μαρτυρικό έθνος», και βεβαίως έχει υποστεί φρικαλεότητες και απώλειες. Αλλά η εμμονή της να αποσπά διαρκώς δηλώσεις, όπλα και χρήμα —με μια σχεδόν αλαζονική ηθική αυτοδικαίωση— αρχίζει να φθείρει. Η απογοήτευσή της με τον Πάπα δεν οφείλεται στη σιωπή του, αλλά στο ότι δεν μετατράπηκε σε άκριτο φερέφωνο της ουκρανικής γραμμής.
Όσο για τον επόμενο Πάπα; Αν πρέπει να «φέρει περισσότερη βοήθεια στην Ουκρανία», ας είναι με προσευχή, με ενότητα, με κάλεσμα στην κατάπαυση των εχθροπραξιών. Όχι με νέα πακέτα όπλων, ούτε με άδειες ηθικολογίες. Γιατί ο αληθινός ποιμένας δεν παίζει παιχνίδια εξουσίας — και δεν προσκυνά κανέναν στρατηγό.
Δείτε Επίσης:
- Οι ΗΠΑ έτοιμες να καταστρέψουν την Ευρώπη: Σχέδιο διάλυσης της ΕΕ σε περίπτωση συμμαχίας με την Κίνα
