Το συνεχές σφυροκόπημα κατά του ΣυΡιζΑ και προσωπικά κατά του αρχηγού του Αλέξη Τσίπρα, όπου βάλλεται πανταχόθεν σε μία πολιτικά «άκυρη» περίοδο, δείχνει ότι στόχος της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι μαζί με το εμβόλιο και την ομαλοποίηση της κατάστασης να προσφύγει στις κάλπες.
Δεν υπάρχει καμία άλλη εξήγηση για την συνεχή επίθεση που δέχεται ο Τσίπρας τόσο με το θέμα των Λεγραινών όσο και με το σκάνδαλο Folli-Follie, που φυσικά έχει ξεκινήσει αρκετά χρόνια πριν ο Τσίπρας αναλάβει πρωθυπουργός. Ακόμα όμως και επιλήψιμες να ήταν αυτές οι υποθέσεις, θα έπρεπε να κρατηθούν στο συρτάρι και να βγουν την προεκλογική περίοδο, όπως έγινε με τις περίφημες φωτογραφίες στο κότερο Παναγοπούλου.
Η πρόθεση λοιπόν Μητσοτάκη να προσφυγή σε εκλογές πιθανότατα μετά το πρώτο κύμα εμβολιασμών και μείωσης των κρουσμάτων, ώστε να είναι εφικτή η πρόσβαση των πολιτών στις κάλπες, διαφαίνεται από τον τρόπο που λειτουργεί ο επικοινωνιακός μηχανισμός της κυβέρνησης. Δεν ασχολείται καθόλου στο να εξωραΐσει τις κυβερνητικές αστοχίες, αφήνοντας τες σε ορισμένες περιπτώσεις τελείως αναπάντητες. Όλη η σπουδή έγκειται στο να χτυπηθεί ανελέητα η αξιωματική αντιπολίτευση, ο εκλογικός ανταγωνιστής της Νέας Δημοκρατίας.
Έρχεται η ώρα του Καραμανλή;
Την απάντηση θα την δώσει ο λαός. Οι δημοσκοπήσεις φυσικά δείχνουν μία θηριώδη διαφορά υπέρ της Νέας Δημοκρατίας, που οδηγεί πάλι σε αυτοδυναμία, ειδικά μετά από διπλές εκλογές. Εάν όμως πραγματικά η διαφορά ήταν τόσο μεγάλη, ποιος ο λόγος της πόλωσης; Το μεγαλύτερο λάθος που πλέον το γνωρίζουν άπαντες, είναι αυτός που προηγείται να δημιουργεί κλίμα πόλωσης. Σε τέτοια περίπτωση ζημιώνεται πάντα αυτός που είναι πρώτος, ειδικά όταν έχει μεγάλη διαφορά. Έτσι λοιπόν είναι προφανές ότι στην κυβέρνηση γνωρίζουν κάτι το οποίο δεν φαίνεται στις δημοσκοπήσεις. Και ανησυχούν.
Διότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης με την πολιτική που έχει ακολουθήσει, έχει εγκλωβιστεί στην επίτευξη της αυτοδυναμίας ως μονόδρομο. Δεν έχει κανένα περιθώριο να βρεθεί αντιμέτωπος με ένα εκλογικό αποτέλεσμα που δεν θα του δίνει την απόλυτη αυτοδυναμία. Διότι αυτομάτως, θα πάψει να είναι πρωθυπουργός. Ακόμα και στο ενδεχόμενο που οι καταστάσεις οδηγήσουν σε κυβέρνηση συνεργασίας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως άλλος Γιώργος Παπανδρέου θα υποχρεωθεί να αποχωρήσει και να στηρίξει ένα πρόσωπο κοινής αποδοχής στην θέση του πρωθυπουργού.
Και αυτό το πρόσωπο μπορεί να είναι μόνο ο Κώστας Καραμανλής! Έχοντας πάντα ως δεδομένο πως η Νέα Δημοκρατία θα είναι πάλι πρώτο κόμμα, χωρίς όμως να έχει κατακτήσει την αυτοδυναμία. Ο Κώστας Καραμανλής είναι ένα πρόσωπο που θα μπορούσε να δεχτεί ο Αλέξης Τσίπρας ως πρωθυπουργό σε μία κυβέρνηση συνεργασίας. Θα μπορούσε επίσης να δεχτεί και τον Νίκο Δένδια, ο οποίος όμως εδώ και μήνες είναι κόκκινο πανί για το μέγαρο Μαξίμου.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, τον πρώτο λόγο θα τον έχουν οι πολίτες οι οποίοι έχοντας και το δεδομένο του 2012, δείχνουν ότι δεν είναι τόσο χειραγωγήσιμοι όσο πιστεύουν δημοσκόποι και βαρώνοι των ΜΜΕ.
