Η πολιτική εξελίσσεται. Αυτό είναι δεδομένο. Οι αριστεροί σοβιετικής κοπής, εξελίσσονται λίγο πιο αργά. Οι αριστεροί όμως που υμνούσαν τον Τσαουσέσκου, εξελίχθηκαν γρηγορότερα και αποτελούν πλέον πυλώνες του Νεοφιλελευθερισμού.
«Σύντροφε πήρα Μερσέντες…» έλεγε με τύψεις αριστερός του εσωτερικού, δημοσιογράφος, σε συνάδελφο του, που μόλις είχαν προσχωρήσει στον σοσιαλισμό του Κώστα Σημίτη και του Γιάννου Παπαντωνίου.
«Μην νιώθεις άσχημα σύντροφε. Ο Μαρξ δεν είπε να μην πάρουμε Μερσέντες. Είπε, να πάρουμε όλοι Μερσέντες!», του απάντησε με σύνεση ο έτερος αριστερός που η καταληκτική πορεία προόδου τον οδήγησε επίσης στον εκσυγχρονισμό.
Αντίστοιχη πορεία είχαν πολλά στελέχη του χώρου, με κορυφαίο παράδειγμα την Κατερίνα Σακελλαρόπουλου που από το ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο, κατέστη φιλοξενούμενη του αμερικανού πρέσβη, εντός ελληνικού εδάφους.
Στον συντηρητικό χώρο, τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα. Εκεί οι οβιδιακές μεταμορφώσεις, δεν βασίζονται σε κάποια «ιδεολογική εξέλιξη», αλλά συνήθως εξηγούνται από το πολιτικό ή οικονομικό συμφέρον.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο δεξιός, πατριώτης Αντώνης Σαμαράς, που κατάφερε το ακατόρθωτο: Να γίνει ο πραίτορας των δύο μεγαλύτερων εχθρών της παράταξης τις τελευταίες δεκαετίες. Του Κώστα Σημίτη και του Γιώργου Παπανδρέου.
Το πιο ενδιαφέρον παράδειγμα όμως είναι αυτό του Άδωνι Γεωργιάδη. Ο οποίος έχει κατηγορηθεί πολλάκις για πολιτικές κυβιστήσεις, με φόντο πάντα την πολιτική του ανέλιξη.
Το τελευταίο χρονικό διάστημα όμως ο υπουργός ανάπτυξης έχει αναπτύξει όχι την οικονομία, αλλά μία εντυπωσιακή ατζέντα με οικουμενικό πρόσημο που δεν περνάει απαρατήρητη από το Μέγαρο Μαξίμου.
Με αποτέλεσμα, εκεί που αποτελούσε κόκκινο πανί για την Κουμουνδούρου, όχι απλώς να έχει αποκαταστήσει τη σχέση του με την αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά με ειλικρίνεια και παρρησία να αποδίδει τα καλώς κείμενα της προηγούμενης διακυβέρνησης με τρόπο μάλιστα που ούτε τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν κατορθώσει να επικοινωνήσουν.
Η διαπρύσιοι στήριξη του στην συμφωνία των Πρεσπών, έκανε τον Κοτζιά να μοιάζει με μακεδονομάχο της πλατείας Συντάγματος.
Η αναγνώριση του έργου του Νίκου Καρανίκα στον τομέα της φαρμακευτικής κάνναβης, μπορεί να χαρακτηριστεί το απαύγασμα δημιουργικής πολιτικής συμπεριφοράς σε μια δημοκρατία.
Η παραδοχή για το λεγόμενο «μαξιλάρι του Τσίπρα», έκανε ακόμα και τον Τσακαλώτο να αφρίσει από οργή, διότι πραγματικά ο Άδωνις του πήρε την δόξα στην προάσπιση των οικονομικών αποτελεσμάτων της προηγούμενης κυβέρνησης.
Κάποιοι θεωρούν την συμπεριφορά του υπουργού ανάπτυξης ως δείγμα πολιτικής ωριμότητας, από έναν άνθρωπο που πιστεύει πως έχει καταγράψει μία σοβαρή πολιτική πορεία και δεν έχει πλέον ανάγκη ανέλιξης μέσω της πόλωσης.
Κάποιοι άλλοι όμως, κυρίως στο πρωθυπουργικό περιβάλλον, βλέπουν αυτές τις παρεμβάσεις του Άδωνι Γεωργιάδη ως μία επίδειξη οικουμενικότητας η οποία θα του διασφαλίσει υπουργική θέση και σε ενδεχόμενη συγκυβέρνηση Ν.Δ. – ΣΥΡΙΖΑ. Σενάριο που φαντάζει απόμακρο, αλλά την τελευταία δεκαετία έχουμε δει τόσα στην Ελλάδα που τίποτα πλέον δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει. Ο Άδωνις όμως έχει αποδείξει ότι βλέπει ακόμα μακρύτερα από οποιονδήποτε πολιτικό, όση εμπειρία και αν διαθέτει.
