Στην αντεπίθεση πέρασε πάλι ο υπουργός εξωτερικών Νίκος Δένδιας, έπειτα από την υποχωρητική – πολιτική αυτοχειρία που διέπραξε κατά την διάρκεια της επίσκεψης – επέλασης του τούρκου υπουργού εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου στην Ελλάδα.
Η άρνηση του να παρευρεθεί στη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν και η σαφέστατη κριτική που άσκησε ευρισκόμενος στην Λιθουανία, απογοήτευσε αυτούς που τον θεωρούσαν πλέον εύκολο στόχο.
Είναι πολιτικά πρωτοφανές άλλωστε τα τετελεσμένα μίας συνάντησης αρχηγών κρατών να αποδομούνται από υπουργό, όταν οι ισχυρισμοί του ενός αρχηγού, γίνονται δεκτοί με απώλεια από τον έτερο.
Η δυναμική επαναφορά όμως του Νίκου Δένδια ήταν απαραίτητη για να διαψεύσει όσους θεώρησαν ότι υποτάχθηκε πλήρως σε έναν κεντρικό σχεδιασμό που ισοδυναμεί με απεμπόληση της εθνικής γραμμής περί «μίας και μονής διαφοράς», καθώς και αποδοχή των τουρκικών παρανοϊκών απαιτήσεων.
Η εξέλιξη αυτή λοιπόν αποδυνάμωσε όσους ήθελαν την απομάκρυνση του από το υπουργείο εξωτερικών, οι οποίοι πλέον περιορίζονται σε ένα συγκεκριμένο κέντρο του Μεγάρου Μαξίμου που δεν ταυτίζεται με το στενό πρωθυπουργικό περιβάλλον. Το οποίο «κέντρο» συνδέεται στενά με επιχειρηματικά συμφέροντα τα οποία διαθέτουν ΜΜΕ και πλέον σφυροκοπούν ανελέητα τον υπουργό εξωτερικών.
Στην συγκεκριμένη συγκυρία πάντως, οι απαξιωτικές επιθέσεις στο πρόσωπο του Νίκου Δένδια μάλλον λειτουργούν ευεργετικά για τον υπουργό, ενώ μπορεί να γυρίσουν μπούμερανγκ στους εμπνευστές τους. Με εξαιρετικά άσχημο, θα έλεγα υπαρξιακό τρόπο.
