Δεν ξέρουμε στα αλήθεια, πόσες δεκαετίες θα χρειαστούν για να επουλώσει η Ελλάδα τις πληγές της από τις ολέθριες μεθοδεύσεις Γεραπετρίτη.
Από την καταστροφή του θεσμού της Προεδρίας, την συρρίκνωση της εθνικής κυριαρχίας στα 6 ναυτικά μίλια, τις ανεμογεννήτριες, το αποτυχημένο επιτελικό κράτος και ποιος ξέρει τι άλλο ακολουθεί, ο υπουργός επικρατείας αφήνει πίσω του συντρίμμια.
Τελευταίο χτύπημα, η υποψηφιότητα με εισήγηση του Γιώργου Γεραπετρίτη και εμπλοκή της ΠτΔ Κ Σακελλαροπούλου, της καθηγήτριας Δημοσίου Δικαίου στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Ευγενία Πρεβεδούρου, για το Γενικό Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η κυρία Πρεβεδούρου επρόκειτο μάλιστα να διαδεχθεί τον μέχρι και σήμερα Έλληνα δικαστή στο Γενικό Δικαστήριο της ΕΕ, Δημήτριο Γρατσία. Δηλαδή ήταν υποψήφια για μία θέση που ήδη κατείχε η Ελλάδα.
Η πρόταση του υπουργού Δικαιοσύνης Κώστα Τσιάρα ήταν απλώς η προμετωπίδα. Αφού ο υπουργός – οδοντίατρος που έχει γράψει την πιο μελανή σελίδα στην ιστορία της ελληνικής δικαιοσύνης, φαίνεται πως διατηρείται στην θέση του ακριβώς επειδή εκτελεί τις εντολές του υπουργού επικρατείας χωρίς αντίσταση. Τέτοια αποστολή ήταν και η υποψηφιότητα της κυρίας Πρεβεδούρου.
Να σημειωθεί δε ότι η κυρία Πρεβεδούρου είχε πρωτοστατήσει και στο να ανακηρυχθεί η κυρία Κατερίνα Σακελλαροπούλου επίτιμη διδάκτορας της νομικής σχολής του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, δίχως να διαθέτει ίχνος μεταπτυχιακού τίτλου στα νομικά! Ένα απλό πτυχίο νομικής διαθέτει η γυναίκα και μάλιστα με «λίαν καλώς»!
Η Επιτροπή του άρθρου 255 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης όμως δεν έδειξε «κατανόηση» στην κακοποίηση της έννοιας της αριστείας και απέρριψε την ελληνική υποψηφιότητα για τη θέση δικαστή στο Γενικό Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Οι μεθοδεύσεις Γεραπετρίτη – Σακελλαροπούλου εξέθεσαν ανεπανόρθωτα το κύρος της ελληνικής δικαιοσύνης. Στέρησαν δε από την Ελλάδα μία εμβληματική θέση καθώς υπήρχαν δεκάδες πραγματικά άριστοι δικαστικοί λειτουργοί, με βαριά βιογραφικά. Οι πραγματικά άριστοι όμως δεν ανέχονται να παριστάνουν τις θεραπαινίδες της όποιας αναξιοκρατικής μεθόδευσης, προκειμένου να ανέλθουν.
