Η απόφαση του υπουργού εξωτερικών Νίκου Δένδια να αποχωρήσει από το υπουργικό συμβούλιο κατά την πρόσφατη συνεδρίαση του, με τον τρόπο μάλιστα που έγινε, μπορεί να ερμηνευτεί μόνον ως απαξίωση του Μέγαρο Μαξίμου. Όχι όμως απαραίτητα και του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη.
Αντίθετα, η χρονική στιγμή την οποία επέλεξε ο Νίκος Δένδιας να εγκαταλείψει την αίθουσα, μάλλον επιβεβαίωσε την πλήρη έλλειψη εκτίμησης που τρέφει στο πρόσωπο του Γιώργου Γεραπετρίτη και του Άκη Σκέρτσου. Με τους οποίους φυσικά τον χωρίζει όντως μία άβυσσος. Είτε όσον αφορά την πορεία τους στην πολιτική, την δημοφιλία τους, την παραγωγή έργου και φυσικά την σοβαρότητα.
Δεν είναι λίγοι αυτοί που βλέπουν στο πρόσωπο του Νίκου Δένδια, έναν μέλλοντα πρωθυπουργό και μάλιστα όχι στο απώτερο μέλλον.
Εάν υπάρξει σενάριο ευρείας συγκυβέρνησης λόγω των εκλογικών αποτελεσμάτων στις επόμενες, ακόμα και διπλές εκλογές, τότε ο Νίκος Δένδιας μπορεί να αποτελέσει μία επιλογή κοινής αποδοχής, που θα συμβολίζει την εθνική ενότητα και θα γίνει αποδεκτή ακόμα και από τον ΣυΡιζΑ.
Ο ίδιος ο Νίκος Δένδιας βέβαια δεν συμπεριφέρεται ως «δελφίνος». Ούτε όμως έχει ανάγκη να συμπεριφερθεί ως διεκδικητής του θέματος, πολλώ δε να αναπτύξει «εσωκομματικό μηχανισμό» για την επόμενη ημέρα. Η πρωτοφανής δημοφιλία που απολαμβάνει, διπλάσια από αυτή του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, φαίνεται ότι θα οδηγήσει τις εξελίξεις.
