Έχουμε συνηθίσει εμείς που ασχολούμαστε με τα παρασκήνια της πολιτικής, να χρησιμοποιούμε εκφράσεις όπως «σεισμός στο Μαξίμου, τρίζει το Μαξίμου, πανικός στο Μαξίμου, σάλος στο Μαξίμου κλπ», ώστε να δώσουμε έμφαση σε μία αποκάλυψη που επηρεάζει την κυβερνητική πολιτική στα ανώτατα επίπεδα.
Το πρόσφατο κείμενο όμως του ανθρώπου που ντρέπεται επειδή είναι Έλληνας, στην γνωστή εφημερίδα που συνιστά ντροπή για την Ελλάδα, θα μπορούσε κυριολεκτικά να προκαλέσει τριγμούς στο πρωθυπουργικό γραφείο. Όχι τόσο επειδή ένας άνθρωπος του επιπέδου – το οποίο τείνει στο ναδίρ – του Νίκου Δήμου ομολογεί ότι είναι ψηφοφόρος του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αν και θα ήταν απολύτως λογικό η συγκεκριμένη ομολογία ενός ανθρώπου που υβρίζει δημόσια τους επαναστάτες του 1821, ενώ εξυμνεί επίσης δημόσια άθλιους σφάχτες αμάχων, όπως ο Κεμάλ, θεωρώντας παράλληλα «δυστυχία που είναι Έλληνας» να προκαλεί πανικό στο Μαξίμου.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με συγκεκριμένη αναφορά στο ίδιο το Μέγαρο Μαξίμου, ως κτίριο και την χρήση του από την ελληνική πολιτεία, διαχρονικά.
Ο Νίκος Δήμου λοιπόν ισχυρίζεται πως διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον εθνάρχη Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος τον καλούσε μάλιστα τακτικά στο Μέγαρο Μαξίμου!
Ο Νίκος Δήμου δεν είναι ο πρώτος άνθρωπος που δημιουργεί φανταστικούς φίλους. Στην παγκόσμια βιβλιογραφία έχουν αποτυπωθεί χιλιάδες περιπτώσεις που σχετίζονται με ψυχολογικά προβλήματα, κατά τα οποία άτομα κυρίως νεαρής ηλικίας και όχι μόνο, δημιουργούν φανταστικούς φίλους για να αντιμετωπίσουν ακόμα και περιπτώσεις συστηματικής κακοποίησης. Το φαινόμενο αυτό όμως είναι εξαιρετικά ανησυχητικό, όταν εκδηλώνεται σε άτομα προχωρημένης ηλικίας.
Οι φανταστικοί φίλοι είναι ένα ψυχολογικό και κοινωνικό φαινόμενο όπου μια φιλία ή άλλη διαπροσωπική σχέση λαμβάνει χώρα στη φαντασία παρά στη φυσική πραγματικότητα. Αν και φαίνεται να είναι πραγματικοί για τους δημιουργούς τους, τα παιδιά συνήθως καταλαβαίνουν ότι οι φανταστικοί φίλοι τους δεν είναι πραγματικοί.
Αυτά είναι θέματα τα οποία χρήζουν εξήγησης και δράσης από εξειδικευμένους λειτουργούς της ψυχικής υγείας. Ο Νίκος Δήμου όμως έχει προχωρήσει ένα βήμα παραπάνω και πλάθει το σενάριο της «φιλίας» του με τον Κωσταντίνο Καραμανλή, χρησιμοποιώντας το Μέγαρο Μαξίμου ως τον υποτιθέμενο χώρο τακτικών συναντήσεων τους.
Κάτι τέτοιο φυσικά δεν μπορεί να υφίσταται, αφού ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν εισήλθε στο Μέγαρο ούτε ως πρωθυπουργός – όπως αναφέρει ο Νίκος Δήμου – ούτε φυσικά ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Αυτό διότι το Μέγαρο Μαξίμου έγινε η πρωθυπουργική έδρα το 1982, με πρωτοβουλία του υπουργού Προεδρίας της Κυβερνήσεως Μένιου Κουτσόγιωργα. Ο πρώτος Πρωθυπουργός που εγκαταστάθηκε εκεί ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Η μόνη πιθανότητα λοιπόν να ισχύουν οι ισχυρισμοί του Νίκου Δήμου, θα ήταν εάν ο συγχωρεμένος Μένιος Κουτσόγιωργας τους έβαζε κρυφά στο Μέγαρο από την πίσω πόρτα, για να μην τους πάρει είδηση ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου.
Εκτός εάν όντως ο Νίκος Δήμου έμπαινε όντως στο Μέγαρο Μαξίμου, απλά λόγω και της ελλιπούς μόρφωσης του, θεωρούσε ότι ο Μένιος Κουτσόγιωργας ήταν στην πραγματικότητα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Επόμενη λογική εξήγηση, είναι το πνεύμα του Μένιού Κουτσόγιωργα να έχει καταλάβει τον εγκέφαλο του Νίκου Δήμου. Άλλωστε, υπάρχει άφθονος χώρος στον συγκεκριμένο εγκέφαλο, για να εγκατασταθεί όχι μόνο το πνεύμα του Μένιου, αλλά και μία στρατιά από τους γνωστούς δαίμονες κατά τας γραφάς.
Η τρίτη εξήγηση, είναι ο Νίκος Δήμου να γράφει ασύστολα ψεύδη, στην εφημερίδα με τις μεγάλες αλήθειες, όπως η ευεργετική δράση του νερού του Καματερού.
