Ο Παναγιωτάκης, είναι το μικρότερο παιδί τρίτεκνης οικογένειας, από συνοικία στα νότια της Αθήνας. Αυτό που λέμε, από οικογένεια του μεροκάματου.
Σε ηλικία τριών χρονών, ο Παναγιωτάκης χτυπήθηκε από την κακιά αρρώστια. Χτυπήθηκε βάναυσα. Από τις χειρότερες περιπτώσεις. Εκεί που ο θάνατος δείχνει το απαίσιο πρόσωπο του, χτυπώντας όχι μόνο τον Παναγιωτάκη, αλλά τον πατέρα του, την μάνα του και τα αδερφάκια του που είδαν ξαφνικά την ζωή τους να χάνεται μπροστά στα μάτια τους.
Δεν χρειάζονται περίτεχνες περιγραφές για να απεικονίσω αυτή την σύγχρονη τραγωδία. Ούτε να πολιτικολογήσω στηλιτεύοντας την διεφθαρμένη φαρμακευτική που ζητούσε ένα ιλιγγιώδες ποσό για να «επιτρέψει» στον Παναγιωτάκη να ζήσει.
Είναι όμως οι στιγμές που πραγματικά βλέπεις τον θάνατο να κερδίζει.
Εκεί ακριβώς, εμφανίστηκε η Μαριάννα Βαρδινογιάννη. Νιώθω την ανάγκη να επαναλάβω ότι η οικογένεια του Παναγιωτάκη δεν είχε καμία οικονομική δυνατότητα, κανένα λεγόμενο «υψηλό κοινωνικό στάτους», ώστε να έχει κάποια «πρόσβαση στην ελίτ». Δεν υπήρχε δηλαδή κανένα άλλο κριτήριο για την παρέμβαση της Μαριάννας Βαρδινογιάννη, η οποία αποδείχτηκε σωτήρια.
Έτσι, μετά από σκληρό, ανελέητο, αγωνιώδη αγώνα, ο «θάνατος» ηττήθηκε. Ο μικρός Παναγιώτης και η Μαριάννα Βαρδινογιάννη τον υποχρέωσαν σε μία οδυνηρή ήττα, εκεί που θεωρούσε ότι ο «θρίαμβος» του θα ήταν αναπόφευκτος.
Αναφέρω την συγκεκριμένη ανθρώπινη εποποιία, διότι τυχαίνει να την γνωρίζω προσωπικά.
Η Μαριάννα Βαρδινογιάννη λοιπόν, δεν έχασε την «μάχη με τον θάνατο». Αντίθετα, τον οδήγησε στην ήττα εκατοντάδες φορές, μαζί με τον μικρό Παναγιώτη, την μικρή Μαρία, με κάθε παιδί που έσωσε από τα νύχια του.
Γι’ αυτό η εποποιία ζωής της Μαριάννας Βαρδινογιάννη, πρέπει να προβάλλεται, να μνημονεύεται, να γίνει παράδειγμα προς μίμηση. Ώστε κάποια στιγμή, η εξαιρετική Μαριάννα Βαρδινογιάννη, να μην είναι «εξαίρεση», αλλά κανόνας.
