Το σημερινό χτύπημα του Κυριάκου στον ιδρυτή της παράταξης, Κωνσταντίνου Καραμανλή, δεν είναι κάτι απρόσμενο. Ο Κυριάκος, σαν γνήσιος Μητσοτάκης, έχει αλλεργία στο όνομα Καραμανλής και δεν δείχνει καν την διάθεση να το κρύψει.
Έτσι και σήμερα, από το βήμα της Βουλής, ο ηγέτης μας έριξε την χολή του κατά του Εθνάρχη, Για το γεγονός ότι αυτός ως πρωθυπουργός, δεν είχε αναγνωρίσει το Ισραήλ. Πράγμα που έκανε ο πατέρας του, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης όταν έγινε πρωθυπουργός.
Συνηθισμένα πράγματα…
Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης φανερώνει για άλλη μια φορά την αγάπη που έχει για τον πολιτικό του πατέρα και μεγάλο ευεργέτη του, Κώστα Σημίτη, ο οποίος μαζί με τον μακαρίτη Καρατζά της Εθνικής τράπεζας, του έστρωσαν χαλί για να βγάζει ένα γενναίο μεροκάματο. Υπό άλλες συνθήκες, ο Κυριάκος θα είχε διοριστεί επιστημονικός συνεργάτης κάποιο Μητσοτακικού βουλευτή ενώ σήμερα μάλλον θα ήταν υπάλληλος της Βουλής.
Αυτή η λατρεία του για τον Κώστα Σημίτη, θα τον κάνει να παρευρεθεί στην βράβευση – φάρσα που διοργανώνει μία από τις πλέον αποτυχημένες υπουργούς της μεταπολίτευσης, η Άννα Διαμαντοπούλου.
Ο Κυριάκος όμως φαίνεται πως εκτιμά ακόμα και την βαθύτατα αντιευρωπαϊκή δράση του Κώστα Σημίτη. Μπορεί ο λεγόμενος αρχιερέας της διαπλοκής, να πόζαρε με τα ευρώ στο χέρι εκείνη την αποφράδα Πρωτοχρονιά του 2002, αλλά δεν θα είχε πρόβλημα να ανεμίζει ακόμα και ρούβλια, αρκεί να του τα έφερνε και αυτά σε σακούλες ο θρυλικός Θόδωρος Τσουκάτος.
Στην πραγματικότητα, ο Κώστας Σημίτης είναι ένας ορκισμένος εχθρός της Ευρώπης. Ο μοιραίος αυτός πολιτικός που σήμερα προσπαθούν να τον παρουσιάσουν ως ευρωπαϊστή, ακριβώς κατά την περίοδο της ιστορικής απόφασης του Κωνσταντίνου Καραμανλή, περιδιάβαινε την Ελλάδα και αρθρογραφούσε διαδίδοντας Fake News για το πως «η είσοδος μας στην κοινότητα θα επιφέρει την καταστροφή»! Έγραφε μάλιστα και πύρινα άρθρα κατά της Ευρώπης, τα οποία σήμερα όλο το σύστημα που τον στηρίζει, προσπαθεί να τα εξαφανίσει…
Η φάρσα είναι ότι τότε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού, ήταν υπεύθυνος του Κωνσταντίνου Καραμανλή για τα ευρωπαϊκά θέματα και βρισκόταν σε σύγκρουση με τις ασυναρτησίες του Σημίτη και των συντρόφων του!
Μα και ως πρωθυπουργός, ο Κώστας Σημίτης ήταν αυτός που γελοιοποίησε ολόκληρη την λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εξαπατώντας τους εταίρους μας με τα περιβόητα Swaps της Goldman Sachs. Μία απίστευτη ρεμούλα που εξευτέλισε τις δομές και τα θεσμικά όργανα της ΕΕ, σε τέτοιο βαθμό που μόλις έσκασε το σκάνδαλο, το 2009, οι ευρωπαίοι έσπευσαν να θέσουν την συγκεκριμένη διαδικασία εκτός νόμου!
Αυτός λοιπόν είναι ο Κώστας Σημίτης, τον οποίο πρόκειται να χειροκροτήσει με τα δύο του χεράκια ο Κυριάκος, την ίδια στιγμή που εξακολουθεί να προσβάλει την μνήμη του ανθρώπου που μας έβαλε στην Ε.Ο.Κ., αλλά και ίδρυσε το κόμμα το οποίο έκανε τον Μωυσή, πρωθυπουργό…
Τα πύρινα άρθρα του Σημίτη που θα έκαναν ακόμα και τον Λαφαζάνη να κοκκινίσει
«Για το ΠΑΣΟΚ η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ ήταν το λογικό επακόλουθο της εξωτερικής και οικονομικής πολιτικής που ακολούθησαν οι μεταπολεμικές συντηρητικές κυβερνήσεις, πολιτικής η οποία βασίζεται στη στενή σύνδεση του τόπου με τις αναπτυγμένες βιομηχανικές καπιταλιστικές χώρες. Το ΠΑΣΟΚ θεωρεί την πολιτική αυτή λανθασμένη».
Ετσι ξεκινάει το άρθρο του Κώστα Σημίτη με τίτλο «Γιατί είμαστε εναντίον», στο περιοδικό «Πολιτικά Θέματα» τον Ιανουάριο του 1981, λίγους μήνες πριν από την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία και την υπουργοποίησή του. Ο πολιτικός που έκανε καριέρα ως ευρωπαϊστής (όταν διαπίστωσε ότι τον συνέφερε) είχε αναπτύξει ολόκληρη θεωρία με αναλυτικά επιχειρήματα που αποδομούσαν τα οφέλη από τη συμμετοχή της χώρας μας στην ενωμένη Ευρώπη. Το άρθρο μάλιστα γράφτηκε λίγες ημέρες πριν την υπογραφή Καραμανλή για την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαΐκή Κοινότητα, υπογραφή που σήμερα τιμάται με πρωταγωνιστή τον Κώστα Σημίτη!
«Με την ένταξη η χώρα μας προσδέθηκε ολοκληρωτικά στο διεθνές καπιταλιστικό σύστημα. Το σύστημα τούτο δουλεύει με τρόπο ώστε μια περιοχή που είναι πολιτικά και οικονομικά εξαρτώμενη να περιέρχεται σε ακόμη μεγαλύτερη εξάρτηση» σημειώνει το άρθρο που προκρίνει την «ουδετερότητα» και την «αυτονομία» της Ελλάδας, με την υπογραφή «του καθηγητή Κώστα Σημίτη» (δίδασκε τότε στην Πάντειο Σχολή). Περιγράφοντας γλαφυρά τις επιπτώσεις της συμμετοχής της χώρας μας στην ΕΟΚ ο (υποκριτής, όπως αποδεικνύεται) κ. Σημίτης γράφει: «Με τις επενδύσεις των πολυεθνικών εταιριών παραδίνουμε τη διαδικασία κατανομής των πλουτοπαραγωγικών πόρων της χώρας μας σε ξένα κέντρα αποφάσεων».
Ο κ. Σημίτης τονίζει ακόμη: «Η ΕΟΚ είναι μηχανισμός για να επεκταθεί και να στερεωθεί το οικονομικοπολιτικό σύστημα των αναπτυγμένων βιομηχανικών καπιταλιστικών χωρών στις χώρες της περιφέρειας. Η ΕΟΚ είναι πολιτικοοικονομικός συνασπισμός που εκπροσωπεί οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα». Οταν πρωθυπουργοποιήθηκε ο ίδιος, τα συμφέροντα ως διά μαγείας εξαφανίστηκαν…
Κατά της ένταξης
Παράλληλα απαντά ευθέως στους «οπαδούς της ένταξης», όπως τους χαρακτηρίζει: «Οσοι αντιτίθενται στην ένταξη ούτε αρνούνται την ευρωπαϊκή πνευματική παράδοση ούτε αρνούνται την ανάγκη σχέσης με την Ευρώπη. Η ΕΟΚ είναι, όμως, ένα τμήμα της Ευρώπης και όχι ολόκληρη η Ευρώπη». Πώς θα έβλεπε, άραγε, ο Σημίτης του 2017 αυτά που έγραφε ο Σημίτης του 1981; Ιδίως δε το σημείο όπου υποστηρίζει: «Το επιχείρημα της κυβέρνησης ότι οι δυτικοευρωπαϊκές κυβερνήσεις θέλουν να μας υποστηρίξουν δεν ενδιαφέρει. Σημασία έχει με ποιον τρόπο δουλεύει το διεθνές οικονομικό σύστημα, αν δουλεύει σε όφελος ή σε βάρος μας. Και δουλεύει σε βάρος μας».
Οπως επίσης και αυτό όπου υπογραμμίζει, ότι «οι οικονομολόγοι, που έχουν μελετήσει την εξέλιξη της Κοινότητος, διαπιστώνουν ότι το οικονομικό σύστημά της κινεί ανθρώπους, προϊόντα και χρήματα, δημιουργεί κέντρα και περιφέρειες, με σκοπό να πλουταίνει τα πρώτα και να φτωχαίνει τις δεύτερες». Κι όλα αυτά σε μια εποχή που η άσκηση εξουσίας στην ΕΟΚ ήταν πολύ πιο ισορροπημένη και δεν είχαμε μπροστά μας την τωρινή γερμανοκίνητη Ε.Ε.
Καταλήγει μάλιστα ο Κώστας Σημίτης σημειώνοντας: «Χρειάζεται, αντί για την ένταξη, διαμόρφωση μιας ειδικής σχέσης απέναντι στην ΕΟΚ, με στόχο την εξαφάνιση της οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης και την αντίστοιχη ισχυροποίηση των εθνικών κέντρων λήψης αποφάσεων».
