Πριν λίγους μήνες η Σοφία Μπεκατώρου βρήκε την τόλμη και το θάρρος να καταγγείλει δημόσια τον βιασμό που υπέστη από παράγοντα της Ομοσπονδίας Ιστιοπλοΐας.
Η κίνηση της αυτή έδωσε θάρρος σε ανθρώπους που έχουν υποστεί κακοποιητικές συμπεριφορές να μιλήσουν δημόσια για τις τραυματικές εμπειρίες που έζησαν. Ανάμεσά τους ήταν και η Ζέτα Δούκα η οποία άνοιξε τον ασκό του Αιόλου καταγγέλλοντας τον Γιώργο Κιμούλη για ψυχολογική και λεκτική βία.
Έπειτα, πολλοί ηθοποιοί αλλά και άνθρωποι που δεν έχουν σχέση με το χώρο της υποκριτικής, κατήγγειλαν ότι έχουν περάσει αντίστοιχα η παρόμοια περιστατικά από ανθρώπους του θεάτρου.
Μία από αυτούς ήταν και η ηθοποιός Κατερίνα Γερονικολού, η οποία από την πρώτη στιγμή στήριξε τη Ζέτα Δούκα και το ελληνικό κίνημα #metoo πού ξεκίνησε, καθώς όπως ισχυρίστηκε και η ίδια, βίωσε αντίστοιχο περιστατικό με την γνωστή ηθοποιό, από το ίδιο πρόσωπο.
Η Κατερίνα Γερονικολού μίλησε για τις καταγγελίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας και έχουν κλονίσει τον καλλιτεχνικό χώρο στην εκπομπή του Γρηγόρη Αρναούτογλου «The 2night Show» λέγοντας χαρακτηριστικά:
«Το bullying και ο εργασιακός εκφοβισμός μπορεί να είναι απέναντι σε όλους. Αλλά οι γυναίκες ξεκινήσαμε φαινομενικά ως οι πιο αδύναμες και ευάλωτες και με τη Σοφία Μπεκατώρου και μετά με τη Ζέτα Δούκα ξεκίνησε μια νέα σελίδα στην Ελλάδα. Μπορεί αυτό να ήρθε από το εξωτερικό, αλλά εμάς γεννήθηκε η ανάγκη μας από εδώ. Τις σέβομαι πολύ τις γυναίκες και νομίζω ότι μαζί θα καταφέρουμε πολλά».
Αναφορικά με τις κακοποιητικές συμπεριφορές στον χώρο του θεάτρου δήλωσε: «Είμαι περήφανη που έρχομαι εδώ με την ιδιότητά μου ως ηθοποιός. Δεν έχουν εξαγνιστεί όλοι οι χώροι».
Στην συνέχεια μίλησε για την δική της δυσάρεστη εμπειρία την οποία εξομολογήθηκε μέσω των social media.
«Νιώθω ότι βγήκα προς τα έξω κι ότι μπορώ να κοιτάξω τους υπόλοιπους συναδέλφους στα μάτια. Να ξέρω ότι δεν κρύβω κάποια πληγή. Τις πληγές μου τις αποκάλυψα δημόσια και για αυτό μαλάκωσαν», τόνισε η ηθοποιός, και πρόσθεσε:
«Η Ζέτα Δούκα δεν είναι φίλη μου αλλά την εκτιμώ κι επαγγελματικά και σε προσωπικό επίπεδο. Βλέποντάς τη να ξεγυμνώνεται έτσι και να ξεδιπλώνει αυτό που προφανώς την έτρωγε και να το επαναφέρει μετά από τόσα χρόνια, μου προκάλεσε πολύ έντονα συναισθήματα που δεν ήξερα ότι τα είχα.
Δηλαδή αν ήμασταν πριν από έναν χρόνο σε ένα ταβερνάκι και τα λέγαμε και με ρωτούσες για κάποια πληγή ή συνεργασία, ίσως να σου έλεγα “Όχι Γρηγόρη μου όλα καλά” γιατί έχουν περάσει οκτώ χρόνια και δεν το σκέφτομαι. Όταν όμως βλέπω έναν πληγωμένο άνθρωπο, αισθάνθηκα σαν αδερφή της και σαν να το έχω πάθει κι εγώ. Επομένως ήταν αυθόρμητο να θέλω να τη στηρίξω δημόσια. Δεν το έκανα για να μιλήσω για εμένα αλλά για να τη στηρίξω και τελικά όλο αυτό λειτούργησε σαν ένα κύμα και αυτό το κύμα για εμένα έχει με πολλή αγάπη».
