Την γνωρίσαμε μέσα από τον κόσμο του «VICE» όπου ήταν η κεντρική παρουσιάστρια. Ο λόγος για τη Δάφνη Καραβοκύρη, η οποία βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή της Ελεονώρας Μελέτη «Μεσάνυχτα» και μίλησε για τη δύσκολη περίοδο που πέρασε όταν χρειάστηκε να δώσει τη μάχη της με την νευρική ανορεξία.
Η όμορφη δημοσιογράφος αποκάλυψε τον λόγο που την ώθησε να προβεί σε εξαντλητικές δίαιτες αλλά και τον τρόπο που το καταπολέμησε.
«Η νευρογενής ανορεξία δεν είναι κάτι που ξεκινάει μόνο του. Όταν είσαι παιδί, βλέπεις διάφορα πράγματα που σε προβληματίζουν. Είχαμε κι εμείς τα προβλήματά μας στο σπίτι, όπως σε κάθε σπίτι. Βλέποντάς το τώρα ήταν σαν να ήθελα να φωνάξω, αλλά δεν είχα φωνή.
Στα 15 μου ξεκίνησα επίσημα να ζω με τον πατέρα μου. Δεν ήταν εύκολο, δεν εξελίχθηκε άσχημα. Ο μπαμπάς μου ήταν εκδότης περιοδικών μόδας. Όταν είσαι παιδί, και πόσω μάλλον όταν είσαι κορίτσι με ευαισθησίες και βλέπεις τα μοντέλα στο σπίτι σου, θέλεις να τους μοιάσεις.
Στην αρχή λες “να χάσω 2 κιλάκια”. Ήμουν ένα νόστιμο, αφράτο, υγιές κορίτσι που αρμόζει στην ηλικία των 14 ετών. Οπότε εγώ ήμουν ένα παιδί, που έσφυζε από ζωή και αποφάσισα να πιω αυτή τη ζωή με το καλαμάκι. Στην κυριολεξία. Να γίνω κάτι αποστεωμένο, ένα φάντασμα του εαυτού μου, που τότε δεν το καταλάβαινα», είπε αρχικά ενώ αποκάλυψε πως το πρότυπό της ήταν η μητέρα της η οποία ήταν ψυχαναγκαστική με το σώμα της και το γεγονός αυτό ίσως την επηρέασε.
«Είχα μια μαμά που αντέγραφε τα πρότυπα που έβλεπε και όταν στεκόμασταν πλάι στον καθρέφτη την ανταγωνιζόμουν. Ήθελα να γίνω η μαμά μου. Η μητέρα μου πρόσεχε πάντα σε εξαιρετικό βαθμό το σώμα και την εμφάνισή της. Νομίζω σε βαθμό ψυχαναγκασμού», εξήγησε.
«Ήμουν 62 κιλά και σε λιγότερο από χρόνο έφθασα στα 39 κιλά. Έκανα το κόλπο που έκαναν πολλοί. Φορούσα φαρδιά ρούχα και οι γονείς και οι γύρω μου δεν καταλάβαιναν τι συνέβαινε. Αυτοβούλως αποκλειόμουν κοινωνικά. Δεν πήγαινα στα πάρτι και για φαγητό. Αυτή ήταν η αντίφαση της ανορεξίας. Παλεύεις να αδυνατίσεις και στο τέλος δεν είσαι περήφανος για αυτό. Το μυαλό σου δεν είναι καλά. Το βλέπεις αλλιώς. Και εμετούς έκανα και αυτοτραυματιζόμουν. Κάθε πρόσληψη τροφής ήταν και μια τιμωρία», εξομολογήθηκε.
Το πρόσωπο όμως που της στάθηκε δίπλα της και προσπάθησε να την βοηθήσει ήταν ο πατέρας της.
«Τον πατέρα μου τον έβλεπα σαν φίλο και του έλεγα διάφορα πράγματα. Εγώ τα έλεγα αφιλτράριστα, αλλά εκείνος προσπαθούσε να τα αποκωδικοποιήσει για να καταλάβει τον πόνο μου, που τον έδειχνα μέσα από την έλλειψη πρόσληψης τροφής.
Πήγαμε ένα ταξίδι στο Παρίσι και είχα πάρει μαζί τα μουστοκούλουρα και τα σοκολατούχα ροφήματά μου και με ρώτησε “τι έχω στη βαλίτσα” και του είπα “τα φαγητά μου”. Δεν με επέπληξε και δεν είπε κάτι. Επιστρέφοντας όμως μου είπε αυτό που με τρόμαζε περισσότερο πως “αν δεν σταματήσω θα μπω στο νοσοκομείο και θα μου βάλουν κορτιζόνη”, οπότε θα πάρω τα κιλά αμέσως και με βίαιο τρόπο. Σε εμένα η κορτιζόνη, λόγω χαμηλού σωματικού βάρους, έδειξε αμέσως. Και έπειτα ο πατέρας μου άφησε το φορτωμένο πρόγραμμά του και ερχόταν στο σπίτι να με ταΐσει. Εγώ έκλαιγα πάνω από την κάθε μπουκιά και ο πατέρας μου χαμογελούσε», είπε χαρακτηριστικά.
Αναφορικά με τις επιπτώσεις που είχε από την νευρική ανορεξία δήλωσε: «Έχασα τα μαλλιά μου, μου κόπηκε η περίοδος, το δέρμα μου ήταν πιο λεπτό από το χαρτί και είχα αϋπνία».
«Φυσικά και κάνω ψυχοθεραπεία. Κάνω από τα 28 μου χρόνια και θεωρώ ότι είναι μια μεγάλη επένδυση στον εαυτό μας», αποκάλυψε και πρόσθεσε πως: «Όταν το περνάς αυτό δεν καταλαβαίνεις τους κινδύνους. Αν το καταλάβαινες δεν θα το έκανες. Ήταν ψυχοφθόρο για τον πατέρα μου. Αντίδραση από τη μητέρα μου δεν υπήρξε, οπότε ο πατέρας μου ήταν ο βράχος μου».
«Είχα την τύχη να έχω κοντά μου ανθρώπους που με βοήθησαν και με αποδέχτηκαν για αυτό που είμαι. Η δουλειά έχει παίξει έναν μεγάλο ρόλο. Το ότι βοηθάς τους ανθρώπους σου δίνει δύναμη. Το να σε επιβραβεύσει κάποιος είναι ένα μπράβο, το παίρνεις μέσα σου, χτίζει ένα τουβλάκι και γεμίζει ένα κενό. Το να βρεις έναν σύντροφο που σου λέει ότι είναι περήφανος για εσένα και σε θαυμάζει είναι σημαντικό, γιατί βλέπει το μέσα σου και όχι το έξω», είπε στην συνέχεια και κατέληξε: «Δεν είχα πάντα υγιή πρότυπα γύρω μου. Ήταν πολύ δύσκολο για εμένα».
