Η Κερκυραία Ίνα Ταράντου μπήκε από πολύ νεαρή ηλικία στα βαθιά νερά της δημοσιογραφίας, καθώς σε ηλικία 22 ετών κάλυψε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τον εμφύλιο πόλεμο του 1991-1992, ως πολεμική ανταποκρίτρια του τοπικού καναλιού «IΟΝΙΑΝ TV».
Το γεγονός αυτό στάθηκε η αφετηρία για να της δοθούν ευκαιρίες και στα Αθηναϊκά τηλεοπτικά κανάλια.
Αρχικά ξεκίνησε ως ρεπόρτερ στο ΣΚΑΪ, σε σύντομο χρονικό διάστημα όμως πήρε μεταγραφή στο κανάλι STAR, όπου έμεινε για 14 χρόνια και ασχολήθηκε με τη σύνταξη και την παρουσίαση των δελτίων ειδήσεων. Στη συνέχεια έκανε κάτι διαφορετικό από ότι την είχαμε συνηθίσει και παρουσίασε το ταξιδιωτικό ντοκιμαντέρ «Tου νερού τα παραμύθια» στην ΕΡΤ3, ενώ φέτος την απολαμβάνουμε μέσα από την συχνότητα της ΕΡΤ1 να παρουσιάζει την εκπομπή «Η ζωή αλλιώς».
Στη ζωή όμως δεν της ήταν όλα ρόδινα. Για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε μίλησε η γνωστή δημοσιογράφος και παρουσιάστρια στο περιοδικό «7 μέρες TV».
Μέσα από την εκπομπή περιγράφονται συγκινητικές αλλά και συγκλονιστικές στιγμές ανθρώπων. Ποιες θεωρείς ως τις πιο δύσκολες στιγμές στην προσωπική διαδρομή σου;
Προσωπικά έχω αποδεχθεί ότι η ζωή έχει τα πάνω και τα κάτω της. Υπάρχουν κάποιοι σταθμοί που με σημάδεψαν και τους θεώρησα μαθήματα για να δω τη ζωή υπό διαφορετικό πρίσμα. Μία τέτοια στιγμή ήταν στα δεκαοχτώ μου, όπου είχα ένα ατύχημα με μηχανή και σκοτώθηκε ο φίλος μου. Αυτό το γεγονός με σημάδεψε. Μία άλλη ήταν ο θάνατος του πατέρα μου μόλις είχα γεννήσει την κόρη μου. Επειδή έλειπα από την Κέρκυρα, δεν τον είχα ζήσει πολύ τα τελευταία χρόνια. Στεναχωρήθηκα βαθιά. Δεν πρόλαβα να του πω όσα ήθελα. Μία τρίτη όταν βρέθηκα χωρίς δουλειά. Ήμουν στο μηδέν οικονομικά και το εξομολογούμαι πρώτη φορά. Δεν το γνωρίζει κανείς. Συνήθως βλέπουν μία παρουσιάστρια που έχει μία εκπομπή και λένε «τι ωραία περνά». Δεν ξέρει κανείς την ιστορία πίσω από τον άνθρωπο. Βρεθήκαμε στο μηδέν οικονομικά, με δύο μικρά παιδιά -και αυτό ήταν εξαιρετικά δύσκολο.
Πώς διαχειρίστηκες την κάθε μία από αυτές τις τρεις κομβικές στιγμές της ζωής σου;
Μέτρησε το ένστικτο της επιβίωσης. Όταν πραγματικά φτάνεις στον πάτο, δεν έχεις την πολυτέλεια να σκεφθείς πώς θα διαχειριστείς μία συνθήκη. Κυριαρχεί η ανάγκη σου να την ξεπεράσεις, αυτή σε οδηγεί. Ως άνθρωπος, έχω εσωτερική δύναμη. Δεν παρατώ τα πράγματα, ούτε παραιτούμαι.
