Με αφορμή την δεύτερη σεζόν για την θεατρική παράσταση «Ρινόκερος» και την κινηματογραφική ταινία «Ο Άνθρωπος του Θεού» ο Άρης Σερβετάλης παραχώρησε συνέντευξη στην ΕΡΤ.
Ο ίδιος αναφέρθηκε, στην βαθιά σχέση που έχει με την θρησκεία, σημειώνοντας: «Η προσωπική μου μάχη ήταν να κατευνάσω τα φαντάσματά μου, τους δαίμονές μου, τον εγωισμό μου, την αυταρέσκειά. Αυτό έγινε πρακτικά με πολύ κούραση. Πήγαινα ήδη στα γυρίσματα κάπως εξαντλημένος και πέρα από αυτό με την ευλογία του παππούλη μου».
Μάλιστα, έκανε αμαφορά και στα ράσα. «Φορώντας ακόμα και τα ράσα, αυτό είναι ένα παράδοξο και στα ψέματα που συνέβη, σου δημιουργεί κάτι το οποίο δεν μπορείς να το εξηγήσεις. Σου δημιουργεί μια διαφορετική αίσθηση για το πώς τοποθέτησε σε μέσα στην κοινωνία και μέσα στον άνθρωπο. Κάτι αλλοιώνεται, δεν εξηγείται αυτό και ίσως λόγω της συναισθηματικής φόρτισης και κάπως της οικειότητας με τον βίο του Αγίου, κάπως σαν να υπήρχε αυτή η διαθεσιμότητα. Στο Γυμνάσιο υπήρχε μια αποστροφή. Είπα, εντάξει μπορεί να υπάρχει Θεός αλλά αυτήν τη στιγμή δεν τον θέλω» εξήγησε.
Όπως είπε, αναζητούσε την ηδονή σε οποιαδήποτε μορφή της. «Αλλά επειδή είναι εφήμερη με οδηγούσε σε ένα αβυσσαλέο κενό το οποίο δεν είχε πάτο και ένιωθα τρομερά αυτή τη μοναξιά, αυτό το πράγμα είναι τερατώδες δεν μπορώ να το αντέξω» είπε και κατέληξε: «Άρχισα να μην μπορώ να στηριχτώ στον εαυτό μου. Όταν άρχισα να ζω αυτό τον πάτο, είπα δεν μπορώ άλλο και άρχισα να ζητάω βοήθεια. Και εκεί εμφανίστηκε το πρόσωπο ενός μοναχού, που έγινε αργότερα ο πνευματικός μου».
