Η γνωστή ηθοποιός Τραϊάνα Ανανία μίλησε στο περιοδικό Menshouse και τον δημοσιογράφο Στέργιο Πουλερέ.
Φέτος συμμετέχει στη σειρά «Ο Παράδεισος των Κυριών» στον Alpha και όταν ρωτήθηκε για τα πλάνα από το πολυσυζητημένο τσιφτετέλι της στην εκπομπή «Στην υγειά μας», αλλά και τα καυτά καρέ που της γίνονταν στο Nomads, δεν δίστασε να πει αυτό ακριβώς που πιστεύει για τον εαυτό της.
Απάντησε λοιπόν με ειλικρίνεια: «Κοίτα, εγώ σκέφτομαι συνέχεια ποια ερεθίσματα δίνω εγώ στον κόσμο. Όλο αυτό που περιέγραψες, μου θυμίζει το ντοκιμαντέρ της Πάμελα Άντερσον. Ταυτίστηκα με αυτό. Κανείς δε θα μπει στον εσωτερικό σου κόσμο, αν δεν ανοίξεις εσύ την πόρτα. Θεωρώ ότι αυτή η συνέντευξη σε αυτή τη γυναίκα, μετά από τόσα χρόνια, από τη δική της οπτική, είναι επειδή το επέτρεψε να ανοίξει αυτή η πόρτα. Γενικότερα, εμείς κατευθύνουμε το μάτι του κοινού.
Δηλαδή, μπορεί εκείνη την περίοδο να έβλεπα κι εγώ η ίδια τον εαυτό μου έτσι, μπορεί να κοίταζα την εμφάνιση μου και τον κ…λο μου σε σχέση με το μήνυμα που θέλω να μεταδώσω για το τι θα αφήσω πίσω μου. Όλα είναι δικά μου στοιχεία, απλώς το κάθε ένα βρίσκεται σε διαφορετικό κεφάλαιο της ζωής μου, αναλόγως με το μομέντουμ. Είναι σαν αυτοτελή επεισόδια της ζωής μου, θα έλεγα».
Και συνέχισε λέγοντας: «… Νομίζω ότι το elegance ήταν αυτό που ενόχλησε. Αν χόρευα ένα τσιφτετέλι και ήμουν δευτεροτέταρτη, δεν θα τους ενοχλούσε τόσο. Είχε μια ποιότητα και ενδυματολογικά και στο τραγούδι που χορεύτηκε, που αυτό είναι ένα statement κομμάτι. Νομίζω ότι προκάλεσε τις γυναίκες με την έννοια «γιατί δεν το έχω κάνει εγώ αυτό» ή «γιατί όταν το κάνω δε γίνεται αυτός ο χαμός».
Επίσης, οι άντρες έλεγαν «πω πω τι μου…ί είναι αυτό», με την έννοια του άπιαστου, σαν να έβγαλαν κι αυτοί δόντια, σκέφτηκαν «δε μπορώ να την πω πουτά…α, άρα πώς να την πω;». Δε μπορούσαν να με χωρέσουν σε κάποια λέξη. Κάποιοι καλαίσθητοι και άνθρωποι της τέχνης, το παραλλήλισαν με το ζεϊμπέκικο της Μερκούρη αυτό το τσιφτετέλι. Αλλά είναι άνθρωποι με βάθος και ευαισθησία.
Άλλοι είδαν το βάθος της έκφρασης κι άλλοι έβλεπαν έναν κ…λο να κουνιέται. Που εντάξει, έχω έναν πολύ ωραίο κ…λο κι είναι κι αυτό μια οπτική της τελειότητας. Κι η τελειότητα πονάει. Ακόμα και μένα την ίδια πόνεσε, γιατί δεν ήξερα πώς το έκανα, το έκανα μέσα από την καρδιά μου και απλά πέτυχε».
