Η Δανάη Μπάρκα μέσα από τους προσωπικούς της λογαριασμούς στα social media έχει θίξει πολλές φορές το θέμα του body shaming. Πρόσφατα μάλιστα απάντησε σε ένα αρνητικό μήνυμα που έλαβε από follower της αναφορικά με τα κιλά της, τονίζοντας, με τον τρόπο της, πως πρέπει να αγαπάμε τον εαυτό μας.
Η παρουσιάστρια του Mega που είναι θερμή υποστηρίκτρια της «διαφορετικότητας» μιλώντας στο περιοδικό «Ok», εξήγησε γιατί δεν θα έπρεπε να υπάρχει η έννοια της «διαφορετικότητας» και γιατί επιθυμεί να δείχνει πως είναι το σώμα της στην πραγματικότητα και να μην κάνει ρετούς στις φωτογραφίες.
Υπάρχει φυσικά και το θέμα του body shaming. Για αυτές τις κοπέλες που μου ανέφερες πριν ποζάρεις με μαγιό, και μάλιστα μου ζήτησες να μην κάνουμε πολύ ρετούς.
Μα δεν είναι ντροπή να βγει ένα περιοδικό που θα με δείχνει αψεγάδιαστη και αύριο να με δει στην παραλία και να πει «καλέ, ποια είναι αυτή;»; Όλοι θέλουμε να βγαίνουμε πιο λαμπεροί αλλά όχι να γίνουμε κάποιοι άλλοι! Έχω μιλήσει πολλές φορές για τη διαφορετικότητα, αλλά νιώθω ότι πλέον αν αντιμετωπίζω τον εαυτό μου ως διαφορετικό, γίνεται οριακά ρατσιστικό. Όπως δεν θα ρωτήσουν έναν άνθρωπο με κοιλιακούς πώς νιώθει να είναι με μαγιό, έτσι δεν θέλω να ρωτάνε και μένα. Όσο εμείς το αντιμετωπίζουμε ως κάτι περίεργο ή σπάνιο, τόσο πιο ρατσιστικός γίνεται ο κόσμος μας.
Όταν πάψουμε να ασχολούμαστε και αντιληφθούμε πως όπως θα δούμε με μαγιό την Άσλεϊ Γκράχαμ, τη Lizzo, την Κιμ Καρντάσιαν, έτσι θα δούμε και την Τζένιφερ Άνιστον, την Κόρτνεϊ Κοξ και τη Μέριλ Στριπ, ο κόσμος μας θα γίνει πιο ομαλός για όλους. Κουράστηκα να βλέπω και δικούς μου τίτλους να μιλάω για τα μαγιό και τα σώματα. Όταν κάνουμε ακτινογραφία στον γιατρό, το πόδι το δικό μου, της φίλης μου και το δικό σου ίδια φαίνονται.
Από την άλλη, το να μιλάς για την εικόνα σου δείχνει απενοχοποίηση.
Αν το κάνω όμως σημαία μου, ο άλλος θα πάθει ναυτία στο τέλος. Υπάρχουν στιγμές που κι εγώ λέω για τον εαυτό μου «μην αρχίσεις πάλι τα κατεβατά, έχεις κουράσει». Μπορεί να σου πω τώρα δεν θέλω να μιλάω άλλο για το σώμα μου, να πάω μετά στη Σέριφο, να κλάψει ένα κορίτσι μπροστά μου και να γράψω ένα ολόκληρο κείμενο. Δεν θέλω να είμαι η Μπουμπουλίνα του ’23 χωρίς λόγο.
