Η Γιάννα Τερζή την 1η Δεκεμβρίου που ήταν τα γενέθλιά της και έκλεισε τα 43 της χρόνια, έκανε μια ανάρτηση στην οποία αποκάλυψε το πρόβλημα υγείας με το οποίο διαγνώστηκε πριν από τρία χρόνια και ήταν όγκος στο νωτιαίο μυελό.
Συγκεκριμένα είχε ανεβάσει μια φωτογραφία στην οποία φαινόταν το τραύμα στη σπουνδυλική της στήλη και στη λεζάντα έγραψε:
“Σήμερα ολοκληρώνω 43 κύκλους γύρω από τον ήλιο 🌼
Τέτοιες μέρες 3 χρόνια πριν, μέσα στην καραντίνα, τον Νοέμβριο του 2020, διαγνώστηκα με όγκο στο νωτιαίο μυελό.
Ένα γεγονός που άλλαξε τη ζωή μου με πολλούς τρόπους και για πάντα.
Δε θα μπώ σε λεπτομέρειες της διάγνωσης, της επέμβασης, της αποκατάστασης, και της συνέχειας της ζωής μου στο συγκεκριμένο post.
Θα πω μόνο το εξής.
Εκείνες τις στιγμές, εκείνα τα δευτερόλεπτα, τις ώρες, τις μέρες, τους μήνες που βρίσκεσαι στα πιο χαμηλά σου, στα πιό αδύναμά σου, που νιώθεις στα πιο εγκαταλελειμμένα σου, τότε είναι που γεννιέται ο πιο δυνατός εαυτός σου.
Αυτός που θα καθορίσει τί πετάς και τί κρατάς για το υπόλοιπο της ζωής σου.
Και που σιγά σιγά θα χτίσει την πιο ξεκάθαρη, ουσιαστική κι αληθινη σχέση με σένα και με τον υπόλοιπο κόσμο.
Είμαι ευγνώμων για την γνώση, για τον πόνο, για την ενσυναίσθηση, τη συμπόνια, τα δάκρυα, τις απώλειες, την αγάπη, τη δύναμη, τις αγκαλιές, την οικογένεια, τους φίλους, τους γιατρούς, τα ζωάκια μου, το σώμα μου!! Και για τα πραγματικά “no fucks given” που σου μαθαίνει μια τέτοια εμπειρία!
Μηδενίζω.. πάει να πει πως ξαναρχίζω❤️”
Mε νέα δημοσίευση, η Γιάννα Τερζή θέλησε να εξηγήσει το λόγο που έκανε αυτή την αποκάλυψη για την υγεία της.
“Αποκάλυψα την προσωπική περιπέτεια που πέρασα πριν περίπου 3 χρόνια για πολλούς λόγους, με κυριότερο το να προσθέσω κι εγώ, εδώ online, κάτι ελάχιστο, μικρούλι στη διαδικασία που έχουν ξεκινήσει άλλοι πριν απο μένα και τους θαυμάζω πολύ γι’αυτό.
Το να μοιραζόμαστε καταστάσεις δύσκολες που μπορεί να μας φέρουν πιο κοντά, που μπορεί να μας κάνουν να ανταλλάξουμε μεταξύ μας πληροφορίες πολύτιμες.
Που μπορεί να γίνουμε η αφορμή ενός κύμματος αγάπης και φροντίδας ο ένας για τον άλλο.
Υπάρχουν τόσα μα τόσα πολλά εκεί έξω που σκοπό έχουν να μας κάνουν να απομακρυνόμαστε, να βρίσκουμε λόγους να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλον καχύποπτα, ανταγωνιστικά.
Φαίνεται να χάνουμε όλο και περισσότερο την ανθρωπιά μας, την ενσυναίσθηση, την ουσία μας, το λόγο της ύπαρξής μας.
Κι όμως είμαστε εδώ για να βοηθάμε.
Να στηρίζουμε. Να μοιραζόμαστε. Να βρίσκουμε τρόπους αληθινούς ώστε να κάνουμε τους δεσμούς μεταξύ μας πιο δυνατούς.
Να μαλακώνουν τα πρόσωπα.
Να εμπιστευόμαστε λίγο περισσότερο τις προθέσεις.
Έχουν αγριέψει πολύ τα πράγματα εκεί έξω.
Κι όσο πιο πολύ αγριεύουν, τόσο πιο πολύ έχω ανάγκη να πιστεύω στο καλό.”
