Μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη παραχώρησε ο Γιώργος Χριστοδούλου στο περιοδικό «Λοιπόν» και μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στην προσωπική του ζωή, την οποία προτιμάει να κρατάει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, ενώ τοποθετήθηκε και για το νομοσχέδιο για τον γάμο και την τεκνοθεσία τον ομοφυλόφιλων.
Επίσης αναφέρθηκε και στην απώλεια του πατέρα του. Ένα γεγονός το οποίο τον σόκαρε.
Δεν ξέρουμε πολλά πράγματα για την προσωπική σας ζωή, παντρευτήκατε ποτέ;
Παντρεύτηκα μια φορά στο παρελθόν, αλλά χώρισα πριν πολλά χρόνια. Τώρα είμαστε φιλαράκια. Παιδιά δεν έχω και αυτό είναι ίσως ένα μελανό σημείο στη ζωή μου, αλλά το έχω δεχτεί. Τώρα ο χρόνος πέρασε και πια είναι αργά. Είναι ένα μεγάλο αγκαθάκι στη ζωή μου.
Θα ήσασταν ανοιχτός σε έναν νέο έρωτα που μπορεί να σας οδηγήσει στην εκκλησία;
Υπάρχει στην ζωή μου μια υπέροχη γυναίκα. Ένα φιλαράκι που με σέβεται και την σέβομαι και συμβαδίζουμε μαζί, παρεΐτσα. Υπάρχει αγάπη, σεβασμός και πάνω από όλα ειλικρίνεια. Πιστεύω όλα αυτά θα μας οδηγήσουν στο κατάλληλο μονοπάτι.
Είστε υπέρ γάμου ομοφυλοφίλων;
Ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει στο κρεβάτι του ό,τι θέλει. Και δεν ενδιαφέρει και κανέναν. Τώρα το θέμα των παιδιών είναι κάτι που με ενοχλεί. Δεν ξέρω το παιδάκι πώς θα διαχειρίζεται το γεγονός όταν πηγαίνει στο σχολείο και θα βλέπει τα άλλα παιδάκια με τη μαμά και τον μπαμπά τους και εκείνο θα έχει δυο μπαμπάδες ή δυο μαμάδες. Δεν ξέρω κιόλας μπορεί να κάνω και λάθος.
Χάσατε ποτέ κάποιον δικό σας και ταυτόχρονα έπρεπε να ανεβείτε στο σανίδι;
Βεβαίως. Θυμάμαι στο δάσος του Ζωγράφου είχα οργανώσει και συμμετείχα στην παράσταση «Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι». Το διάστημα εκείνο μπήκε στο νοσοκομείο να χειρουργηθεί ο πατέρας μου. Όταν βγήκε από το χειρουργείο, μάλλον από λάθος γιατρών αντί να τον βάλουν λίγες μέρες στην εντατική και να τον κρατήσουν διασωληνωμένο ώστε να ανακτήσει τις δυνάμεις του, τον άφησαν στο δωμάτιο.
Όταν λοιπόν πήγα να τον δω, έβηξε και έμεινε εκεί επί τόπου φυτό. Ήταν εγκεφαλικά νεκρός και εγώ κάθε βράδυ τελειώνοντας την παράσταση, πήγαινα να τον δω. Δεν μου μίλαγε, δεν αντιδρούσε, απλά του χάιδευα το κεφάλι. Ένα Σάββατο, μετά την παράσταση πήγα στο νοσοκομείο, άνοιξα την πόρτα και είδα το κρεβάτι του άδειο. Το σοκ ήταν τεράστιο, είχε φύγει ο πατέρας μου. Ήταν ένα μεγάλο χαστούκι.
Δηλαδή έμεινε φυτό από ιατρικό λάθος;
Ναι, έτσι πιστεύω. Αν τον βοηθούσαν στην εντατική, θα ήταν πολύ καλά
Ξεπερνιέται η απώλεια αυτή;
Όσο περνούν τα χρόνια, δυσκολεύει η κατάσταση. Και αυτό γιατί εγώ είχα πολύ καλές αναμνήσεις από τους γονείς μου, ήταν υπέροχοι άνθρωποι. Πάντα έρχονται στιγμές που μου λείπουν.
