Το δικό του μήνυμα απηύθυνε προς τον κλήρο και το πλήρωμα της Εκκλησίας ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, ενόψει Πάσχα.
Ο Αρχιεπίσκοπος ξεκίνησε με τον χαρμόσυνο αναστάσιμο χαιρετισμό, φωτίζοντας την ελπίδα που αναβλύζει από το άγιο γεγονός της Ανάστασης. Η έγερση του Χριστού, όπως τόνισε, αποτελεί τη θεμέλια λίθο μιας νέας, μεταμορφωμένης ζωής, της ζωής της Χάριτος και της καινούργιας δημιουργίας. Ο αναστημένος Κύριος προσφέρει στον άνθρωπο την ευκαιρία επιστροφής στην πνευματική του καταγωγή, την ανάκτηση της αληθινής του αξιοπρέπειας.
Χωρίς να αποσιωπά την πραγματικότητα, σκιαγράφησε τις σκιές της εποχής: τον κυρίαρχο εγωκεντρισμό, τους πολέμους, την κοινωνική αδικία, την αδιαφορία προς τον πλησίον, αλλά και την κόπωση των ίδιων των εκκλησιαστικών κοινοτήτων μέσα σε ένα κλίμα πνευματικής αποδυνάμωσης.
Αναλυτικά το μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου:
«Αδελφοί μου και παιδιά μου εν Κυρίω αγαπητά,
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
καί
Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός![1]
Ο αναστημένος Χριστός γίνεται το θεμέλιο της καινούργιας ζωής και πραγματικότητας, της καινής κτίσης.[2] Ο σαρκωθείς Λόγος, ο κατατεθείς εν τάφω άπνους και νεκρός Κύριος,[3] εξηγέρθη «ως ο υπνών».[4] Δώρισε στην ανθρώπινη φύση την αθανασία και την επανέφερε «προς την προτέραν ευγένειαν».[5] Στα Έσχατα όλοι θα αναστηθούν για να συναντήσουν τον Κύριο και «ούτω πάντοτε συν Κυρίω εσόμεθα».[6]
Ωστόσο, ο κόσμος, ο μακράν του Θεού, «εν τω πονηρώ κείται».[7] Οι δυνάμεις του κακού φαίνεται να κυριαρχούν παντού. Πόλεμοι, βια, αδικία και άνομα συμφέροντα, μεταναστεύσεις ανθρώπων, προσφυγιά. Οι λαοί γίνονται αντικείμενο συναλλαγής. Ο πόνος ανείπωτος, βουβός μαζί και εκκωφαντικός. Οι προβλέψεις για τις κοινωνικές αλλαγές σε όλο τον κόσμο δυσοίωνες. Οι προσωπικές σχέσεις δοκιμάζονται. Η σημασία της οικογένειας υποβαθμίζεται. Το φυσικό κακό έρχεται κάποιες στιγμές να ολοκληρώσει την εικόνα της απόγνωσης. Οι εκκλησιαστικές μας κοινότητες κλυδωνίζονται και δοκιμάζονται κάποτε και αυτές από το κλίμα της αυξανόμενης αδιαφορίας. Η παύλεια διαπίστωση «έξωθεν μάχαι, έσωθεν φόβοι»[8] φαίνεται τόσο ταιριαστή στη δική μας πραγματικότητα.
Η Βασιλεία του Θεού είναι, όπως ψάλαμε κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, «δικαιοσύνη και άσκησις συν αγιασμώ».[9] Η οδός του Θεού είναι οδός θυσιαστικής αγάπης. Όσοι διαλέγουμε αυτό τον δρόμο καλούμαστε σε πορεία χωρίς συμβιβασμούς. Αληθινή αγάπη, όπως γράφει ένας μεγάλος λογοτέχνης,[10] σημαίνει να κάνουμε τον εαυτό μας υπεύθυνο για όλα τα ανθρώπινα όντα και για τον κόσμο ολόκληρο. Ζωή αναστάσιμη σημαίνει αγώνας. Αγώνας κατά του κακού που υπάρχει γύρω μας, με αίσθηση ευθύνης για τον ελάχιστο αδελφό μας. Αγώνας κατά του κακού που ριζώνει μέσα μας, κατά του εγωισμού, της ιδιοτέλειας και της αμαρτίας.
Αυτό το χριστιανικό ήθος κυοφορείται μέσα στη Λατρεία και στην ευγνωμοσύνη μας προς τον Αναστάντα Θεάνθρωπο. Αυτόν τον σταυρικό τρόπο ζωής τον οδηγεί η άπειρη Χάρη, που συνοδεύει τη θυσία του Χριστού, μια θυσία χάριν όλων. Η ζωή και η Ιστορία αποκτούν νόημα.
Παιδιά μου εν Κυρίω!
Ο Αναστημένος Χριστός προσφέρει προοπτική μεταμορφωτική της Ιστορίας του κόσμου. Η μαρτυρία της Αναστάσεως του Χριστού γίνεται το ιερό καθήκον μας και το μελώδημα της καρδιάς μας.
ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ !
Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
† ὁ Ἀθηνῶν Ἱερώνυμος Β΄
[1] Ωδή ζ΄ Κανόνος του Πάσχα
[2] Β΄ Κορ. 5, 17
[3] Ωδή ζ΄ Κανόνος της Παννυχίδος του Πάσχα
[4] Ψαλμ. 77
[5] Ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Λόγος εις το Άγιον Πάσχα, ΕΠΕ 36, 37
[6] Α΄ Θεσ. 4΄, 17
[7] Α΄ Ιω. 5, 19
[8] Β΄ Κορ. 7, 5
[9] Δοξαστικό Αίνων Ε΄ Κυριακής Νηστειών
[10] Ντοστογιέφσκι, Αδελφοί Καραμάζοφ».
