Μέχρι πρότινος ο κ. Νίκος Αλιβιζάτος θεωρούσε επιβεβλημένη την παραίτηση του πολιτικού προϊσταμένου της ΕΥΠ, δηλαδή του Κυριάκου Μητσοτάκη, εάν θα αποκαλυπτόταν ότι έστω και ένα ακόμα πολιτικό πρόσωπο πλέον του Νίκου Ανδρουλάκη θα βρισκόταν υπό παρακολούθηση.
Σε άρθρο του όμως στην Καθημερινή της Κυριακής, ο γνωστός συνταγματολόγος φαίνεται να στρογγυλεύει λίγο την «αταλάντευτη» στάση του. Γεγονός αδικαιολόγητο, διότι η συνταγματολόγοι οφείλουν να τα λένε τσεκουράτα, σε αντίθεση με τους στρατηγούς στις ταινίες του αθανάτου ελληνικού κινηματογράφου.
Διαπιστώνει μεν στο νέο του πόνημα ο κ. Νίκος Αλιβιζάτος το ζοφερό κλίμα που έχει διαμορφωθεί γύρω από το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων, κάνει όμως μία φιλοσοφική προσέγγιση προσπαθώντας να μας πείσει πως δεν είναι «έργο Μητσοτάκη», αλλά μία διαχρονική παθογένεια της λειτουργίας των μυστικών υπηρεσιών. Ξεκινώντας μάλιστα από την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, το 2009!
Όχι, ο κύριος Αλιβιζάτος δεν είναι λωτοφάγους. Θεωρεί όμως όλους εμάς λωτοφάγους, θεωρώντας ότι έχουμε λησμονήσει πως επί κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή δεν υπήρχε ούτε μία καταγγελία για παρακολούθηση πολιτικού προσώπου από την ΕΥΠ. Η προσέγγιση του λοιπόν δεν είναι καν φιλοσοφική, αλλά αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Πράγμα απολύτως λογικό, διότι για άλλη μια φορά στην μακρά καριέρα του, ο κύριος Αλιβιζάτος βρίσκεται «βραχυκυκλωμένος».
Μιλάμε για τον άνθρωπο που τη μία έγραφε πως ο Τσίπρας «πιάνει πουλιά στον αέρα» και την επόμενη παρέθετε το όραμα του για την «Ελλάδα του Μητσοτάκη και της Σακελλαροπούλου, το 2029» που θα έχει μετατραπεί σε παράδεισο! Εντωμεταξύ και οι δύο οδεύουν προς το άδοξο τέλος της σύντομης πολιτική τους παρουσίας…
Παρά το γεγονός λοιπόν ότι εμφανίζονται κι άλλα πολιτικά πρόσωπα ως θύματα παρακολούθησης, ο Νίκος Αλιβιζάτος δεν τολμά να ζητήσει την παραίτηση Μητσοτάκη, όπως είχε προαναγγείλει. Δεν τα λέει πλέον τσεκουράτα όπως ο στρατηγός, αλλά μάλλον θυμίζει τον Ζήκο και όταν βροντοφώναζε «Μαλώνεις ρε; Μαλώνεις»;
Για να μην θυμηθούμε το ανέκδοτο με το λαγό και το λιοντάρι…
