Η εισηγητική πρότασης της Ντόρας Μπακογιάννη υπέρ της ένταξης του κρατικού μορφώματος του Κοσσυφοπεδίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης δείχνει τον βαθμό του προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα μας στην εξωτερική πολιτική της.
Η αδελφή του πρωθυπουργού δεν λειτούργησε τυπικά ως στέλεχος της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά ως εισηγήτρια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την ένταξη του Κοσσυφοπεδίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Αυτό, όμως, είναι ο τύπος και όχι η ουσία των πραγμάτων∙ και η ουσία αυτή περιγράφεται από τον δεσμό αίματος της κυρίας Μπακογιάννη με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας και την παγιωμένη, επί κυβερνήσεως Κυριάκου Μητσοτάκη, εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, που πλειοδοτεί, χωρίς κανένα αντάλλαγμα για την πατρίδα μας, σε όλες τις αμερικανικές θέσεις και επιδιώξεις.
Οπως έγραψε χαρακτηριστικά η «δημοκρατία» σε ρεπορτάζ της για το θέμα, «σε οδοστρωτήρα των πάγιων θέσεων της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής εξελίσσεται η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μετά τη ρήξη με τη Ρωσία και το πολεμικό κλίμα που έχει δημιουργήσει με τη Μόσχα, αυτή τη φορά η κυβέρνηση επιχείρησε να βάλει βόμβα και στις σχέσεις μας με τη Σερβία».
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς, αναφερόμενος στην πρόταση της Ντόρας Μπακογιάννη υπέρ του Κοσυφοπεδίου, της απηύθυνε το ιστορικό, πλέον, «ντροπή σου».
Η οικογένεια Μητσοτάκη συμπεριφέρεται λες και έχει βαλθεί να απομονώσει την Ελλάδα από τους παραδοσιακούς και φυσικούς συμμάχους της στα Βαλκάνια, όπως είναι η ομόδοξη Σερβία, να θέσει ως στρατηγικό εχθρό απέναντί της την επίσης ομόδοξη Ρωσία και να ασκήσει πολιτική υπέρ μορφωμάτων που κατασκεύασαν οι Αμερικανοί, όπως το Κόσοβο.
Από τη μια μεριά η Ελλάδα ξεμένει από συμμάχους, που θα μπορούσαν να της σταθούν σε μια κρίση με τον προαιώνιο εχθρό κι από την άλλη οι Τούρκοι συνεχίζουν να σφίγγουν τον κλοιό γύρω από τη χώρα μας, επηρεάζοντας ή καθορίζοντας την πολιτική βαλκανικών χωρών, όπως η Αλβανία και τα Σκόπια.
Η κατάσταση στην Ελλάδα διαρκώς επιδεινώνεται…
Θυμηθείτε λίγο πόσο λυσσαλέα κτυπούσατε ο τύπος κάθε πράξη της τότε κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.
Θυμηθείτε επίσης ότι οι σήμερον της πολιτικής σκηνής όλοι τους έχουν πλούσιο βιογραφικό της
πολιτικής σταδιοδρομίας τους.
Κάνετε μια σύγκριση με το σήμερα στο πόσο ήπια και χαλαρά κάνετε κάποια έως ελάχιστα σχόλια.
Αδυναμία των ΜΜΕ να δώσουν τον πραγματικό αγώνα που πρέπει για τον πατριωτισμό της χώρας.
Αδυναμία των ΜΜΕ να κτυπήσουν έντονα τα τρανταχτά θέματα που προκύπτουν και βλάπτουν
την χώρα σε επίπεδο γειτονιάς, σε επίπεδο συμμάχων, σε επίπεδο φιλικών σχέσεων.
Αυτή η αδυναμία-ατολμία από κάπου απορρέει και κάποιοι φέρουν ευθύνες.
Κάποτε άλλοτε, οι δημοσιογράφοι ήξεραν και έκαναν καυτές ερωτήσεις, προκαλούσαν δυσκολία
και απαιτήσεις απαντήσεων από τους πολιτικούς της τότε κυβέρνησης.
Πόσο έχουν αλλάξει οι καιροί, πόσο η χώρα μας διαρκώς βάλλεται σε κατηφορική πορεία.
Η Ντόρα να πάει μία βόλτα στο Κόσσοβο, και εάν βρεί έναν Χριστιανό να μας το γράψει.
Πως γίνεται αυτή να είναι πάντα υπέρ πάντων των εχθρών και αντεθνικών φυλών, γλωσσών και εθνών και εχθρός της πατρίδας που γεννήθηκε? Πως γίνεται όλο το Μητσοτακέϊκο να είναι αντεθνικό και να τους ψηφίζουν με την σειρά ή και όλους μαζί? Πως?