Έγινα κι εγώ η γυναίκα κοινωνός- και δεν θα γινόταν διαφορετικά άλλωστε- αυτού του γκάλοπ που δημοσιεύτηκε για το πρόσωπο που θέλουν οι πολίτες να ηγηθεί της Κεντροαριστεράς στη χώρα μας μετά τις κάλπες των ευρωεκλογών. Δεν μού κάνει εντύπωση ότι οι πολίτες κατατάσσουν ως πρώτη επιλογή τον κ. Αλέξη Τσίπρα αναγνωρίζοντας μετά την αποχώρησή του πόσο τούς λείπει.
Μου προκαλεί όμως έκπληξη το γεγονός ότι ακόμη κι έτσι το ποσοστό που συγκεντρώνει ο πρώην πρωθυπουργός και πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι μετά βίας κάτι παραπάνω από 15%. Δεν το λες και παλλαϊκό κάλεσμα. Από την άλλη διαβάζω και όσα είπε σε συνέντευξή του στον αγαπημένο του τηλεπαρουσιαστή των πρωινάδικων ο κ. Στέφανος Κασσελάκης διαβεβαιώνοντας ότι στις συζητήσεις που έχει με τον Πρόεδρο Άλεξ εκείνος τού λέει ότι δεν έχει βλέψεις επιστροφής, ούτε επιθυμεί να ηγηθεί μιας ευρύτερης προσπάθειας της Κεντροαριστεράς.
Κάτι Συριζαίοι ξεχασμένοι φίλοι μου, πιστεύουν πάντως ότι όλη αυτή η συζήτηση που έχει εκκινήσει για την «επόμενη ημέρα» μετά τις ευρωεκλογές δεν είναι και πολύ…αθώα. Εξηγούν ότι το κλίμα που δημιουργείται με τη συνδρομή ακόμη και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ πως αμέσως μετά τις ευρωεκλογές θα πρέπει να αναληφθούν προσπάθειες για σύγκλιση των προοδευτικών δυνάμεων δεν είναι τυχαίο. Και αποσκοπεί στο να δημιουργηθεί η αίσθηση στους αριστερούς, προοδευτικούς και κεντροαριστερούς πολίτες ότι δεν έχει σημασία τί ακριβώς θα ψηφίσουν στις ευρωεκλογές (από τα κόμματα που κινούνται αριστερότερα της ΝΔ) αφού μετά τις κάλπες όλοι θα βαδίσουν μαζί.
Αναλογίζομαι ποιον βλάπτει και ποιον ωφελεί περισσότερο μία τέτοια στρατηγική…
Κυρία επί των Τιμών – Εστία της Κυριακής
