Τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών στην Γαλλία δεν έπεσαν σαν κεραυνός εν αιθρία στο εσωτερικό τής χώρας και ας δείχνουν κάποιοι έκπληκτοι σέ Παρίσι και βρυξέλλες. Από τον Απρίλιο πού ξεκίνησαν οι μετρήσεις των εταιρειών δημοσκοπήσεων υπήρχε ένα σταθερό μεγάλο προβάδισμα τού εκλεκτού τής Λεπέν, Ζορντάν Μπαρντελά προέδρου τού Εθνικού Συναγερμού απέναντι στην προεδρική ευρωλίστα τού κόμματος Αναγέννηση. Αυτή η διαφορά ούτε μία στιγμή δεν παρουσίασε αξιοσημείωτη υποχώρηση.
- Του Ευάγγελου Χοζοβίτη
Η επισημοποίηση της διαφοράς την Κυριακή 9 Ιουνίου κατέδειξε την αντίδραση της κοινωνίας απέναντι σέ έναν Πρόεδρο, πού ειδικά μετά την δεύτερη επανεκλογή του το 2022 συμπεριφέρθηκε με περίσσεια αλαζονεία.
Οι 16,76 ποσοστιαίες μονάδες πού χωρίζουν τα δύο κόμματα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη διαφορά πού καταγράφηκε σε ευρωεκλογές στη Γαλλία από το 1984. Ο Μακρόν πλήρωσε πέραν τής αλαζονείας του, την σοβαρή μείωση της αγοραστικής δύναμης των νοικοκυριών, την μεταρρύθμιση τού ασφαλιστικού συστήματος, την περιθωριοποίηση των αγροτών , την άσχημη κατάσταση τής γαλλικής οικονομίας, την συνεχιζόμενη ανασφάλεια των πολιτών σε θέματα ασφάλειας και εισροής μεταναστών από τρίτες χώρες. Οι Γάλλοι ήθελαν να τον τιμωρήσουν για αυτό και η συμμετοχή στις ευρωκάλπες ήταν ανεβασμένη σε σχέση με τις ευρωεκλογές του 2019 φθάνοντας το 51,50%. Το σύνολο τής ακροδεξιάς έφθασε το 38% απέναντι σε μία αριστερά πού στο σύνολο της έφθασε με το ζόρι λίγο πάνω από το 30%. Οι Ρεπουμπλικάνοι τής κεντροδεξιάς περιορίστηκαν στο 7,24%.
Επίσης το αποτέλεσμα αυτό μαζί με την μεγάλη ήττα των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών τού Ολαφ Σόλτς είναι σαφές ότι αποδυναμώνει τον περίφημο γαλλογερμανικό άξονα.
Η έξυπνη στρατηγική πού ακολούθησε ο Μπαρντελά υπό την καθοδήγηση τής Λεπέν απέδωσε τα μέγιστα. Απέναντι στις αποτυχίες τού Μακρόν και των δύο πρωθυπουργών του, Ελιζαμπέτ Μπόρν και Γκαμπριέλ Ατάλ ,προέβαλαν την ανάγκη η Γαλλία να αποκτήσει ξανά το τρωθέν διεθνές της κύρος, να σταματήσει η μαζική μετανάστευση, να κτυπηθεί ριζικά η ακρίβεια και να μπεί τέλος στην αποβιομηχάνιση τής χώρας. Κατάφεραν να αποδομήσουν την εικόνα τού Μακρόν ως μεταρρυθμιστή και διαχειριστή τής οικονομίας. Παράλληλα τραυμάτισαν σοβαρά την πολιτική του νομιμοποίηση για τά επόμενα τρία χρόνια πού θα βρίσκεται στο Ελυζέ.
Η γαλλική κεντροδεξιά και η Αριστερά έμειναν θεατές των πολιτικών εξελίξεων έχοντας πλήρη αδυναμία κατανόησης της αλλαγής συμπεριφοράς τού εκλογικού σώματος αλλά και τής συστηματικής απεξάρτησης της Λεπέν από το οικογενειακό παρελθόν της. Υποτίμησαν τον εκλεκτό της και αναλώθηκαν σε αφορισμούς πού ήταν αδιάφοροι στο εκλογικό σώμα.
Είναι τουλάχιστον υποκριτικό να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα και να μιλούν για πολιτικό σεισμό στην χώρα όταν εδώ και μία δεκαετία από τίς ευρωεκλογές τού 2014 φάνηκε ότι η Λεπέν είχε σάν στόχο της να πρωταγωνιστήσει σοβαρά στο πολιτικό σκηνικό. Και δεν έκαναν απολύτως τίποτα για να σταματήσουν την κλιμακούμενη ανοδό της.
Εδώ και μία δεκαετία κεντροδεξιά και Αριστερά ασχολήθηκαν με τούς εσωκομματικούς πολέμους κυριαρχίας και έκλεισαν τά μάτια. Γιατί δεν φτάνει να συσπειρώνεσαι στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών για να μη βγει πρόεδρος η Λεπέν. Θέλει λύσεις η κοινωνία. Θέλει να την εμπιστευθείς , να την ακούσεις.
Ο Εμμανουέλ Μακρόν μπορεί να αιφνιδίασε με την απόφαση του να διαλύσει το κοινοβούλιο και να προχωρήσει άμεσα η Γαλλία σε πρόωρες βουλευτικές εκλογές, αλλά ήξερε ότι δεν είχε άλλη λύση. Το αποτέλεσμα ήταν μια βαριά ήττα πού δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητη. Εκτίμησε λοιπόν ότι όλα πρέπει να τρέξουν γρήγορα καθώς εκτός των άλλων στο τέλος τού άλλου μήνα το Παρίσι φιλοξενεί τούς Ολυμπιακούς Αγώνες . Το εάν θα προκύψει κυβέρνηση με κορμό τον Εθνικό Συναγερμό και πρωθυπουργό τον Μπαρντελά θα το δούμε μέσα από την πορεία των μετρήσεων πού ήδη ξεκίνησαν. Τις λίγες εβδομάδες πού απομένουν μέχρι τις βουλευτικές εκλογές θα συμβούν πολλά ως προς τίς διεργασίες και συμμαχίες, κυρίως στον χώρο τής Αριστεράς, προκειμένου να ανακοπεί η πορεία τού Μπαρντελά προς το πρωθυπουργικό μέγαρο. Το κλίμα όμως πού έχει διαμορφωθεί δύσκολα ανατρέπεται. Οι 577 έδρες τής γαλλικής εθνοσυνέλευσης και κυρίως ο μαγικός αριθμός 289 είναι το ζητούμενο. Η Πέμπτη γαλλική δημοκρατία δοκιμάζεται και δοκιμάζεται σοβαρά. Πληρώνει το τίμημα των λαθών της.
Μιλώντας τηλεφωνικά με Γάλλους φίλους πολιτικούς αναλυτές πού γνωρίζουν σε βάθος τά όσα διαδραματίζονται στο πολιτικό σύστημα διαπίστωσα μία αγωνία για την έκβαση τού αποτελέσματος των βουλευτικών εκλογών τής 30ης Ιουνίου και 7ης Ιουλίου. Αφού ανταλλάξαμε απόψεις τούς είπα ότι στις αρχές τής δεκαετίας του 90 πού υπήρχε πρόβλημα επάρκειας νερού στην Αθήνα η εταιρεία ύδρευσης είχε ξεκινήσει διαφημιστική καμπάνια με τίτλο: «Προσέχουμε για να έχουμε». Τόσο απλά.
