Από όσα (πολλά) ελέχθησαν κατά την διάσκεψη ασφαλείας του Μονάχου, κρατάμε την ρήση του γενικού γραμματέως του NATO Μαρκ Ρούτε ο οποίος επεσήμανε ότι οι Ευρωπαίοι πρέπει να δείξουν τη «χρησιμότητα» τους αν θέλουν να έχουν οποιαδήποτε επιρροή στις διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Και συμπλήρωσε ότι αυτό σημαίνει αύξηση των αμυντικών τους δαπανών και ανάπτυξη συγκεκριμένων σχεδίων για τη συμβολή τους στην διασφάλιση της ειρήνης. Εδώ έχουμε δύο ζητήματα.
Πρώτον η Ευρώπη, ή για την ακρίβεια η Ευρωπαϊκή Ένωση ποτέ δεν τα πήγαινε καλά με τα σχέδια. Ακόμη και στις περιπτώσεις κατά τις οποίες εκπονήθηκαν εξαιρετικά σχέδια για το μέλλον, ουδέποτε εφαρμόστηκαν σωστά.
Και εδώ πηγαίνουμε στο δεύτερο και σημαντικότερο ζήτημα, ότι αφού το μόρφωμα αυτό αδυνατεί να εφαρμόσει σχέδια (και πώς να το κάνει με 26 διαφορετικές φωνές;) δεν είναι δυνατόν να έχει χρησιμότητα σε τίποτε. Όχι μόνον στις διαπραγματεύσεις ή στην ειρηνευτική διαδικασία. Όπως ακριβώς δεν είχε στην αποτροπή του πολέμου.
Και στο σημείο αυτό, μοιραίως θα θυμηθούμε τον εκλιπόντα Πρόεδρο της Στρατιωτικής Επιτροπής της ΕΕ, στρατηγό Μιχαήλ Κωσταράκο, ο οποίος είχε πάει στις Βρυξέλλες με πολύ συγκεκριμένο και ρεαλιστικό σχέδιο οργανώσεως κατά αποτελεσματικό τρόπο του Ευρωπαϊκού Αμυντικού Οργανισμού.
Περί «Ευρωστρατού» ούτε λόγος. Είναι κάτι ανέφικτο διότι ο κάθε αναφερόμενος σε αυτόν εννοεί κάτι διαφορετικό. Εν πάσει περιπτώσει, αφού ένα στρατηγός του επιπέδου του Μιχαήλ Κωσταράκου, δεν κατάφερε να φέρει τους Ευρωπαίους σε συνεννόηση επί του ζητήματος αυτού, ο «στρατιωτικός βραχίων» της ΕΕ, δεν έχει την παραμικρή ελπίδα δημιουργίας ή έστω κάποιος μορφής χρησιμότητος.
Διάσκεψη
Και κάτι ακόμη. Το σκέφθηκαν πολύ όταν απεφάσισαν αυτές τις διασκέψεις ασφαλείας να τις κάνουν στο Μόναχο;
Δεν καταλαβαίνουν ότι, ειδικώς στους παλαιοτέρους, δημιουργούνται συνειρμοί με την διεθνή συνδιάσκεψη και την συμφωνία του Μονάχου του Σεπτεμβρίου του 1938; Κατά την οποία ο Νέβιλ Τσάμπερλαιν έφυγε αναφωνώντας «ειρήνη στον καιρό μας» για να δει να ξεσπά ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ακριβώς ένα χρόνο αργότερα;
Αξιολύπητη
Δυστυχώς η Ευρώπη στην παρούσα συγκυρία, εμφανίζεται αξιολύπητη (για να το θέσουμε επιεικώς) Ούτε την ειρήνη ξέρει πώς να επιδιώκει, ούτε πώς μπορεί να κερδίσει ένα πόλεμο δείχνει ικανή.
Και όμως, οι εξελίξεις στις ΗΠΑ θα μπορούσε να είναι ένα σοκ που θα οδηγήσει στην ανάταξη της Ευρώπης της παρακμής. Μια αξιόλογη ευρωπαϊκή ηγεσία, που θα αγόταν και θα φερόταν από τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών (οι οποίοι ούτως ή άλλως στερούνται δημοκρατικής νομιμοποιήσεως) θα είχε αναλάβει η ίδια την ειρηνευτική διαδικασία.
Αλλά δυστυχώς δεν είναι μόνον ζήτημα ηγεσιών. Είναι και λαών. Από την στιγμή κατά την οποία οι λαοί της Ευρώπης έχουν χάσει κάθε διάθεση να αγωνισθούν και έχουν περιπέσει στον φαύλο κύκλο του ωφελιμισμού και της τρυφηλότητος δεν υπάρχει ελπίς.
Στρουθοκαμηλισμός
Στην Ελλάδα δε, επικρατεί και στρουθοκαμηλισμός. Συνειδητή άρνηση της πραγματικότητος, που βρίθει δυσάρεστων και απειλητικών καταστάσεων.
Τούτο παρέχει προσωρινή ανακούφιση, αλλά νομοτελειακά οδηγεί σε μεγαλύτερα προβλήματα στο μέλλον.
Πηγή: «Το περίπτερο», εφημερίδα «Εστία»
