Προσωπικά, βρήκα την τελευταία συνέντευξη του κ. πρωθυπουργού άκρως διαφωτιστική. Δεν αναφέρομαι στην κωλοτούμπα ύφους του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη που ξέχασε το σκυμμένο κεφάλι και κούνησε και πάλι το δάχτυλο σε όσους θέτουν καίρια ερωτήματα για τα Τέμπη. Ομιλώ για την θεαματική αναδίπλωση που έκανε στη θεώρησή του για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και ειδικότερα για τα ελληνοτουρκικά.
Είτε ο κ. Μητσοτάκης έχει βραχεία μνήμη, οπότε θα τού συνιστούσα ένα καλό μουρουνέλαιο που φρεσκάρει το μυαλό, είτε πιστεύει πως όλοι οι υπόλοιποι έχουν μνήμη χρυσόψαρου. Το βέβαιο είναι ότι υποτίμησε τη μνήμη του δημοσιογράφου που ρώτησε για τις σχέσεις με την Τουρκία “μήπως η τακτική των τελευταίων δύο ετών ήταν υπερβολικά αισιόδοξη” και σχολίασε ότι “ποτέ δεν καλλιεργήσαμε προσδοκίες”. Ήταν μία απάντηση που ομολογώ μού πάτησε τον κάλο. Ανέτρεξα λοιπόν στη Διακήρυξη των Αθηνών Περί Σχέσεων Φιλίας και Καλής Γειτονίας που υπέγραψαν το Δεκέμβριο του 2023 οι κ.κ. Μητσοτάκης και Ερντογάν και ανέγνωσα ένα προς ένα τα εδάφιά της που με πανηγυρικό τρόπο καλλιεργούσαν μόνο προσδοκίες για την εξέλιξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων.
Έπειτα, διέτρεξα μία άλλη συνέντευξη του πρωθυπουργού που είχε προηγηθεί της Διακήρυξης, τον Ιούλιο του 2023 στην οποία ο κ. Μητσοτάκης είχε δηλώσει: “Ο σκοπός μου είναι, ναι, να μπούμε στον πυρήνα της βασικής μας διαφοράς. Εφόσον καταφέρουμε να συμφωνήσουμε να πάμε στη Χάγη, ώστε το Διεθνές Δικαστήριο να επιληφθεί αυτής της μεγάλης εκκρεμότητας η οποία έρχεται εδώ και πολλές δεκαετίες”.
Το αφήνω ασχολίαστο.
Έχω όμως μία απορία. Στην ίδια συνέντευξη της μεγάλης αναστροφής ο κ. Πρωθυπουργός δήλωσε ότι πιστεύει στα “ήρεμα νερά” ακριβώς γιατί “εργάζομαι ώστε αυτά να είναι και ελεύθερα νερά”. Σε ό,τι με αφορά νιώθω την ανάγκη να υπάρξει μία κυβερνητική επεξήγηση για τα ελεύθερα νερά. Αλλιώς θα έλεγα πως το σύνολο της απάντησης μπάζει νερά…
Κυρία επί των Τιμών – Εστία της Κυριακής
