Διαγραφή Φαραντούρη: Μια ακόμη βάναυση προσβολή της Δημοκρατίας

Με επίσημη ανακοίνωσή του, στις 7/1/2026, ο ΣΥΡΙΖΑ γνωστοποίησε την διαγραφή του κ.
Νικολάου Φαραντούρη από την ομάδα ευρωβουλευτών του κόμματος.

• Από τον Γιάννη Καραμολέγκο
  Οικονομολόγος, ερευνητής και συγγραφέας θεσμικού σχεδιασμού

Η ανακοίνωση έχει ως εξής: «Με απόφαση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Σωκράτη Φάμελλου, ο Νικόλαος Φαραντούρης τίθεται εκτός της ευρωομάδας του κόμματος. Ο ευρωβουλευτής οφείλει να παραδώσει την έδρα στο κόμμα με το οποίο εκλέχθηκε, από τη στιγμή που δεν δεσμεύεται ξεκάθαρα ότι θα εκπροσωπεί τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στο Ευρωκοινοβούλιο».

Σύμφωνα με το αναλυτικό ρεπορτάζ του Πρώτου Θέματος, «Το κλίμα στην Κουμουνδούρου
βάρυνε περαιτέρω από το γεγονός ότι, παρά την επικοινωνία που είχε μαζί του ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, Σωκράτης Φάμελλος, το βράδυ της προηγούμενης ημέρας ζητώντας εξηγήσεις, ο κ. Φαραντούρης δεν προχώρησε σε καμία σαφή επανατοποθέτηση υπέρ του κόμματος. Αντιθέτως, στις πρωινές του δηλώσεις όχι μόνο «δεν δήλωσε ΣΥΡΙΖΑ», όπως φέρεται να είχε δεσμευθεί κατ’ ιδίαν προς την ηγεσία, αλλά διατήρησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να ενταχθεί στον υπό διαμόρφωση πολιτικό φορέα που προαναγγέλλει η κ. Καρυστιανού.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η στάση αυτή προκάλεσε έντονη ενόχληση και οργή σε στελέχη του κόμματος, τα οποία έκριναν ότι ο Ευρωβουλευτής κινείται πλέον εκτός κομματικής γραμμής. Στην Κουμουνδούρου επισημαίνουν ότι η δημόσια ταύτισή του με πρωτοβουλίες εκτός ΣΥΡΙΖΑ, σε μια περίοδο μάλιστα που οι πολιτικές προθέσεις της Μαρίας Καρυστιανού έχουν αρχίσει να αποσαφηνίζονται, δεν μπορούσε να μείνει αναπάντητη».

Αυτά είναι τα γεγονότα, τα οποία επιβεβαιώνονται με ρεπορτάζ πολλών μέσων ενημέρωσης.
Και ακριβώς αυτά τα γεγονότα φωτίζουν αλήθειες, που τα μεν κόμματα αποφεύγουν να
κοιτάξουν κατάματα, οι δε Πολίτες συχνά δεν τις διακρίνουν και δεν τις αξιολογούν.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Εξαμίλια Κορινθίας: Ανήλικοι το ζευγάρι που σκοτώθηκε στο τροχαίο – Σπαρακτικοί οι αποχαιρετισμοί

Η διαγραφή του κ. Φαραντούρη δεν είναι ένα ακόμη επεισόδιο εσωκομματικής πειθαρχίας.
Δεν είναι καν ένα «λάθος χειρισμών». Είναι μια καθαρή, απροκάλυπτη επίδειξη κομματικής
αυθαιρεσίας, που αποκαλύπτει πώς τα κόμματα αντιλαμβάνονται την εξουσία, τους
εκλεγμένους και – τελικά – τους ίδιους τους Πολίτες.

Όσο κι αν προσπαθούν να ντύσουν την διαγραφή με όρους «κομματικής τάξης», τα ίδια τα
γεγονότα τους εκθέτουν. Ας τα δούμε όμως εμείς, αναλύοντας την κομματική ανακοίνωση σε συνδυασμό με τα στοιχεία του ρεπορτάζ του Πρώτου Θέματος:

1. Ο Πρόεδρος ενήργησε μονοπρόσωπα

Η επικοινωνία που έγινε με τον κ. Φαραντούρη:
• ήταν προσωπική,
• άτυπη,
• εκτός θεσμικού πλαισίου,
• χωρίς πρακτικά,
• χωρίς όργανο,
• χωρίς καμία προβλεπόμενη διαδικασία.

Αυτό δεν είναι «κλήση σε απολογία». Είναι τηλεφωνική πολιτική πίεση. Καμία Δημοκρατία – ούτε κομματική, ούτε κρατική – δεν αναγνωρίζει την ιδιωτική συνομιλία ως πειθαρχική διαδικασία. Αυτό το γνωρίζουν όλοι. Απλώς το αγνοούν όταν τους βολεύει.

2. Δεν συγκλήθηκε κανένα συλλογικό όργανο

Η ανακοίνωση και το ρεπορτάζ είναι απολύτως σαφή. Δεν αναφέρεται καμία συνεδρίαση:
• Πολιτικής Γραμματείας,
• Κεντρικής Επιτροπής,
• Πειθαρχικού Οργάνου,
• Επιτροπής Δεοντολογίας.

Απολύτως καμία!
Άρα το συμπέρασμα είναι απλό και αμείλικτο: η διαγραφή δεν ήταν προϊόν συλλογικής κρίσης. Ήταν προεδρική πράξη. Όποιος το παρουσιάζει αλλιώς, απλώς προσπαθεί να «θολώσει τα νερά».

3. Η απόφαση ελήφθη υπό καθεστώς «ενόχλησης και οργής»

Εδώ φτάνουμε σε ιδιαίτερα αποκαλυπτικό σημείο. Η διαγραφή δεν αιτιολογείται με θεσμικούς όρους. Αιτιολογείται με όρους συναισθηματικής αντίδρασης. Το ρεπορτάζ μιλά για: «έντονη ενόχληση και οργή σε στελέχη του κόμματος». Όμως, με την φράση αυτή τίθεται θεσμικό ερώτημα πρώτης γραμμής:

• Ποια στελέχη;
• Εκλεγμένα από την βάση;
• Μέλη θεσμικού οργάνου;
• Αιρετά ή διορισμένα;
• Με ποια αρμοδιότητα;
• Με ποια ευθύνη;
• Με ποια λογοδοσία;

Η απάντηση – όσο κι αν ενοχλεί – είναι σαφής: Πρόκειται για απροσδιόριστα κομματικά πρόσωπα, χωρίς θεσμική ιδιότητα λήψης απόφασης.

Δηλαδή:
• μη κατονομαζόμενα,
• μη ελεγχόμενα,
• μη υπεύθυνα απέναντι σε κανέναν.
Αυτά τα λεγόμενα «στελέχη»:
• δεν είναι όργανο,
• δεν έχουν πειθαρχική αρμοδιότητα,
• δεν εκπροσωπούν τους Πολίτες,
• δεν νομιμοποιούνται να επιβάλλουν κυρώσεις.
Η δε «ενόχληση» και η «οργή»:
• δεν είναι πολιτικό επιχείρημα,
• δεν είναι θεσμικό κριτήριο,
• δεν είναι Δημοκρατική βάση απόφασης.

Είναι συναισθηματική αντίδραση κομματικού μηχανισμού, που ένιωσε ότι χάνει τον έλεγχο.

4. Άρα τι πραγματικά συνέβη;

Αν ενώσουμε τα δεδομένα:
• άτυπη επικοινωνία Προέδρου – Ευρωβουλευτή,
• «μη ικανοποιητική» απάντηση,
• οργή ανωνύμων στελεχών,
• άμεση διαγραφή χωρίς όργανο,
τότε το συμπέρασμα είναι αμείλικτο:
Η διαγραφή δεν ήταν θεσμική πράξη. Ήταν αντίδραση μηχανισμού κομματικής
εξουσίας, που ένιωσε ότι απειλείται.

5. «Οφείλει να παραδώσει την έδρα» – η ιδιότητα βαφτίζεται προϊόν

Η απαίτηση προς τον κ. Φαραντούρη να «παραδώσει την έδρα» ξεπερνά κάθε όριο.
Η έδρα του Ευρωβουλευτή:
• δεν είναι προϊόν,
• δεν είναι κομματικό απόθεμα,
• δεν είναι αντικείμενο επιστροφής.

Το αξίωμα του Ευρωβουλευτή είναι ιδιότητα, όχι εμπόρευμα. Δεν απονέμεται από το κόμμα για να ανακληθεί όταν χαλάσει η πειθαρχία. Και η απαίτηση παράδοσής του, υπό αυτές τις συνθήκες, συνιστά πολιτικό εκβιασμό: «Ή συμμορφώνεσαι ή χάνεις την θεσμική σου υπόσταση». Αυτό δεν είναι πολιτική. Είναι απόπειρα ωμού καταναγκασμού.

6. Ποιος ρώτησε ποτέ τους Πολίτες;

Και φτάνουμε στο σημείο όπου η υποκρισία περισσεύει. Το κόμμα επικαλείται τους «ψηφοφόρους του». Ας απαντήσει λοιπόν καθαρά:
• Πότε τους ρώτησε;
• Πότε έκανε διαβούλευση με την κοινωνία;
• Πότε κατέγραψε τις απόψεις των Πολιτών για τις τρέχουσες εξελίξεις;
• Υπάρχει έστω μία δημοσκόπηση που να δείχνει ότι οι Πολίτες διαφωνούν με την στάση του
κ. Φαραντούρη;

Δεν υπάρχει τίποτα από αυτά.
Καμία τεκμηρίωση. Καμία απόδειξη. Μόνο επίκληση.

7. Για ποιο πράγμα κατηγορείται, τελικά, ο κ. Φαραντούρης;

Ποια είναι η πραγματικότητα; Κατηγορείται επειδή αγνόησε την κοινωνία; Ή μήπως ακριβώς
επειδή την έλαβε υπόψη του, παρεκκλίνοντας από την κομματική πρακτική/γραμμή;
Κατηγορείται επειδή:
• δεν δήλωσε κομματική πίστη,
• δεν ευθυγραμμίστηκε,
• δεν μπήκε στο κομματικό καλούπι.

Με άλλα λόγια: Τιμωρείται επειδή τόλμησε να σκεφτεί πολιτικά και όχι κομματικά.
Επειδή ευθυγραμμίστηκε με τις θέσεις μεγάλου μέρους της Ελληνικής κοινωνίας και όχι με
τα κομματικά συμφέροντα.

8. Σύνοψη

Το άρθρο αυτό δεν γράφτηκε για να αξιολογήσει πρόσωπα, αλλά για να καυτηριάσει
καταστάσεις. Όταν δεν ρωτάς τον λαό, δεν τον ακούς, αλλά μιλάς διαρκώς εξ ονόματός του – και διαγράφεις έναν εκλεγμένο επειδή δεν υποτάσσεται στα κομματικά συμφέροντα – τότε δεν υπερασπίζεσαι την Δημοκρατία. Την φοβάσαι και την προσβάλλεις.

Η υπόθεση Φαραντούρη είναι καθρέφτης.
Δείχνει πώς τα κόμματα:
• θέτουν το κομματικό συμφέρον πάνω από το κοινωνικό,
• αντιλαμβάνονται τους εκλεγμένους ως αναλωσίμους,
• τους θεσμούς ως εργαλεία,
• και τους Πολίτες ως άλλοθι.

Αν υπάρχει έστω στοιχειώδης πρόθεση για Δημοκρατία στην χώρα, τα κόμματα ας πάψουν
να θεωρούν την ύπαρξή τους ως αυτοσκοπό και ας ξεκινήσουν από το αυτονόητο: να τηρούν την Δημοκρατία πρώτα στο εσωτερικό τους. Οτιδήποτε άλλο είναι θεσμική απρέπεια.