Όταν η πολιτική και η δημοσιογραφική αγορά σε έχουν πολιτογραφήσει υποτιμητικά με τον περιφρονητικό χαρακτηρισμό «ο γαμπρός», είναι φυσικό επακόλουθο, όπως σχολιάζουν γελώντας ειρωνικά πίσω απ’ την πλάτη σου, να διαθέτεις την αξιοπιστία ενός «πολιτικού προικοθήρα».
Ο άλλοτε πολλά υποσχόμενος και φέρελπις νέος Ανδρέας Παπαδόπουλος, όπως τουλάχιστον τον παρουσίαζαν στα χρόνια της πρόσκαιρης αλλά ραγδαία καθεύδουσας ακμής του οι συστημικοί αγιογράφοι, πήρε τη θέση την οποία προοριζόταν εξαρχής να καταλάβει: ένα περιφερόμενο «ρετάλι της Αριστεράς», για να θυμηθούμε τον ακριβή ορισμό του Πάγκαλου, πρόθυμο να προσφέρει τις υπηρεσίες του σε υπαγορευμένους στόχους.
Αυτή είναι η άδοξη μοίρα όσων υπερτιμημένων διαψεύδουν υπέρμετρες προσδοκίες που δεν δύνανται να σηκώσουν οι αδύναμοι ώμοι τους. Από ήττα σε ήττα, καταλήγουν προβλέψιμα στυμμένες λεμονόκουπες και πρόθυμοι διασκεδαστές στην αυλή αδίστακτων βαρόνων που τους συμπεριφέρονται σαν να έχουν αγοράσει τα δικαιώματά τους σε τούτο το φθηνό σκλαβοπάζαρο και τους μεταχειρίζονται ανενδοίαστα σαν «μπροστινούς»…
Κανένας, πάντως, δεν βγήκε κερδισμένος από τη συμπεριφορά του εθελόδουλου. Απλώς, με τον καιρό, αναρωτιέται κανείς αν πρέπει να μελαγχολήσει ή να γελάσει με το θράσος ορισμένων ανθρώπων, το οποίο δεν έγκειται κυρίως σε όσα λένε, αλλά σε μια ανεξήγητη βεβαιότητα ότι μπορούν να υποστηρίζουν τη χυδαιότητά τους στον δημόσιο χώρο χωρίς να εκτίθενται. Ας είναι…
Σημασία πολύ συχνά έχει ποιος λέει κάτι και όχι τι ακριβώς λέει. Και δυστυχώς για τον ίδιο, ο Ανδέας Παπαδόπουλος έχει ταξινομηθεί αμετάκλητα στις θλιβερές περιπτώσεις ανθρώπων οι οποίοι, στην αγωνία τους να κατακτήσουν μια δεσπόζουσα θέση στο πολιτικό σύστημα, πλησίασαν απερίσκεπτα κοντά στο φως και κάηκαν τα ευαίσθητα και άμαθα φτερά τους. Οπότε, δεν έχει σημασία τι λέει…
Κατέληξε κι αυτός, όπως φαίνεται, σχολιάζουν απαξιωτικά όσοι τον γνωρίζουν, να στοιχηθεί στην άδοξη μοίρα όλων των πλασμάτων που είτε από άγνοια κινδύνου είτε από σοβαρή έλλειψη αυτογνωσίας ή υπερεκτιμημένων προσόντων παρέβλεψαν τις οδυνηρές συνέπειες της αμετροέπειας. Όταν στερέψει το ταμείο του πολιτικού νεοπλουτισμού, θα πρέπει να έχεις κάτι να πεις. Και ο Ανδρέας Παπαδόπουλος δεν έχει πλέον να πει τίποτε.
Έχοντας σε πολύ σύντομη διάρκεια ολοκληρώσει μια πορεία διαψεύσεων, κυρίως για εκείνους που πίστεψαν σε αυτόν, φαίνεται ότι έφτασε στη φυσική του κοίτη: συμπαρουσιαστής, αρχικά, πρωινάδικου στο Mega του Μαρινάκη, το οποίο τρέφεται με τα μελαγχολικά κλέη ενός αμφιλεγόμενου παρελθόντος, αδυνατώντας μέχρι στιγμής να ξεβαλτώσει από τις περιοχές της χαμηλής θεαματικότητας. Το παιδί, όπως θα έλεγε και ένας τεθνεώς πρωθυπουργός, «δεν τράβηξε»… Και πήρε μετάθεση για άλλα μέσα του ομίλου. Αυτό βέβαια δεν συνιστά κάποια μορφή ψόγου. Καθένας υπάρχει στη ζωή με τον τρόπο του…
Αν αναζητήσει κάποιος το προφίλ του Ανδρέα Παπαδόπουλου στο facebook, θα δει ότι δεσπόζει σε πρώτο πλάνο μια φωτογραφία του Λεωνίδα Κύρκου, αυτής της πολυτάραχης και αμφιλεγόμενης προσωπικότητας της ανανεωτικής Αριστεράς στη χώρα, που σπάνια κατάφερε να προσαρμόσει τις προσδοκίες του στο αυχμηρό έδαφος του ρεαλισμού, και μια του «ποιητή της ήττας» Μανόλη Αναγνωστάκη.
Για λόγους που, σύμφωνα με την πολιτική αγορά, σχετίζονται περισσότερο με την οικοδόμηση μιας ελκυστικής προσωπικής βιογραφίας, ορισμένοι τον πολιτογράφησαν «πολιτικό εγγόνι του Κύρκου». Ίσως πιο κοντά στην πραγματικότητα θα ήταν να αναγνωρίσει κάποιος ότι ήταν… ανακάλυψη του «ευεργέτη» Φώτη Κουβέλη, τον οποίο όμως, όταν βρέθηκε μπροστά σε κρίσιμες επιλογές για την προσωπική του μοίρα, επέλεξε με άνεση να λοιδορήσει με πολιτικά ανοίκειο τρόπο.
Ο Παπαδόπουλος δεν δίστασε κάποια στιγμή να αποκαλέσει δημόσια τον Κουβέλη ψεύτη, όταν ο τέως πρόεδρος της ΔΗΜ.ΑΡ. υποστήριξε ότι στην πραγματικότητα το θλιβερό ντουέτο Σαμαρά – Βενιζέλου απέφυγε να του προτείνει ξεκάθαρα την υποψηφιότητα για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Ισχυρίζεται μάλιστα ο ίδιος ότι ο πρώην πρωθυπουργός Αντ. Σαμαράς και ο… ύπαρχος -όπως αυτοχαρακτηριζόταν- Βενιζέλος είχαν συμφωνήσει κάθε λεπτομέρεια το 2014 με τα στελέχη του κόμματος Σπύρο Λυκούδη και Γιάννη Μεϊμάρογλου, ενώ απειλεί -σε κάποιο αόριστο μέλλον- με ηχηρές αποκαλύψεις…
Ανατρέχοντας στο πρόσφατο παρελθόν, μόλις το 2012, βρίσκουμε τον 35χρονο τότε Ανδρέα Παπαδόπουλο στο νευραλγικό πόστο του εκπροσώπου Τύπου της ΔΗΜ.ΑΡ., όπου αποφάσισε να τον… εκτοξεύσει θεαματικά ο Φ. Κουβέλης, βγάζοντας στο προσκήνιο ένα «άφθαρτο και λαμπερό» νέο πρόσωπο, πλην όμως εντελώς άβγαλτο και άπειρο στις επίπονες επικοινωνιακές ασκήσεις που απαιτεί ο ρόλος. Δηλώσεις σε ραδιόφωνα, επαφές και εμφανίσεις στην τηλεόραση, όλα περνούσαν από τα χέρια του νεαρού εκπροσώπου, που έδειχνε να απολαμβάνει την προνομιακή μεταχείριση που επιφύλασσαν στον ίδιο και στο κόμμα του τα συστημικά μέσα.
Ο πολιτικός επιστήμονας, σπουδαγμένος στην Αγγλία, είχε αρχίσει τη δημοσιογραφική του καριέρα από τον ραδιοσταθμό Αθήνα 9,84 με δασκάλους τους Στέφανο Κασιμάτη και Ηλία Κανέλλη, οι οποίοι μάλλον -με όποιον δάσκαλο καθίσεις- διαμόρφωσαν και το επαγγελματικό του ήθος… Ακολούθησε η «Αυγή» και το ρεπορτάζ της Αριστεράς και ιδίως της ανανεωτικής πτέρυγας υπό τον Κουβέλη.
Όταν ο τελευταίος αποσκίρτησε το 2012 από τον Συνασπισμό, τον ακολούθησε στην ίδρυση της ΔΗΜ.ΑΡ., που στήριξε τη μνημονιακή κυβέρνηση ως τη στιγμή που ο Κουβέλης αποχώρησε διαφωνώντας με το σκαιό λουκέτο στην ΕΡΤ. Οι δρόμοι τους φάνηκε να χωρίζουν, όταν το 2013 εμφανίστηκε η θνησιγενής «Κίνηση των 58» με πρωτεργάτη τον κύκλο των «χαμένων εκσυγχρονιστών» (Σημίτης, Βενιζέλος, Αννα Διαμαντοπούλου, Φλωρίδης κ.ά.), που έθεσε ως προτεραιότητα την αυτοδιάλυση ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜ.ΑΡ. και τη δημιουργία νέου κόμματος της Κεντροαριστεράς. Αντιλαμβανόμενος ότι δεν είναι ώρα για χωρατά, αποκοτιές και κυρίως κομματικούς μετεωρισμούς και καθώς τον Μάιο του 2014 ακολουθούσαν ευρωεκλογές, σκέφτηκε ότι μάλλον θα ήταν προτιμότερο οι κάλπες να τον βρουν κάτω από την κομματική στέγη, ιδίως από τη στιγμή που ο Φ. Κουβέλης άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο να τον περιλάβει στα ψηφοδέλτια.
Ήταν η ώρα του Νίκου Μπίστη να πάρει την εκδίκησή του σχολιάζοντας βιτριολικά στο διαδίκτυο: «Οσα δεν φτάνει η αλεπού… Ο Ανδρέας Παπαδόπουλος, αφού έκανε μια ψυχαγωγική περιοδεία στις εκδηλώσεις των “58”, μόλις έσκασε ο σταυρός προτίμησης γύρισε άρον άρον στη ΔΗΜ.ΑΡ. και από εκεί μας καλεί «να μην πιεστούμε να κάνουμε ψηφοδέλτιο… Οι ευρωεκλογές είναι μια πρώτη μάχη». Ναι, Ανδρέα μου, είναι μια μάχη που σκοπεύουμε να κερδίσουμε. Και οι εκλογές κερδίζονται με ψηφοδέλτια…
Ο γάμος, τα κοσμικά πάρτι και η αποχώρηση από τη ΔΗ.ΜΑΡ.
Τον Ιούλιο του 2014 αποχώρησε θορυβωδώς από τη ΔΗ.ΜΑΡ. μαζί με τους πολιτικούς γυρολόγους Κατερίνα Μάρκου και Γρηγόρη Ψαριανό, βάζοντας τέλος σε μια αδιάφορη πολιτική περιπλάνηση, που μπορεί να συγκλόνισε τον ίδιο, άφησε όμως τον κόσμο παντελώς ασυγκίνητο. Βρίσκονταν ωστόσο σε εξέλιξη ήδη από το 2012, μέσα από κοσμικές συναθροίσεις, όπως τα γνωστά πάρτι του συγγραφέα Χρήστου Χωμενίδη, και νυχτερινές εξόδους, το προσωπικό του «Αρλεκιν» και οι προετοιμασίες εισαγωγής του στον στενό κύκλο της οικογένειας Μητσοτάκη. Ο γάμος του όμως με τη θυγατέρα της Ντόρας Μπακογιάννη Αλεξία, με την οποία απέκτησε έναν γιο, δεν έμελλε να στεριώσει. Το ζεύγος χώρισε, όπως συμβαίνει σε όλα τα χλιαρά ειδύλλια που ναυαγούν σε προσωπικές υστεροβουλίες, κάτω από επεισοδιακές συνθήκες και, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, η Αλεξία τον πέταξε «με τις κλοτσιές» έξω από το σπίτι.
Τον μάζεψε στο ετερόκλητο πρυτανείο του ο Μαρινάκης. Γιατί στη ζωή αυτή κανένας καλός δεν χάνεται…
πηγή: «δημοκρατία»
