ΚΙΝ.ΑΛ.: Και τη νέα χρονιά χαμένοι στα παλιά διλήμματα. Το μισό κόμμα αλληθωρίζει προς τη Ν.Δ. και το υπόλοιπο επιθυμεί συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ
Η έλευση του νέου έτους βρίσκει την πρόεδρο του Κινήματος Αλλαγής Φώφη Γεννηματά φορτωμένη με παλιά διλήμματα. Το μισό κόμμα αλληθωρίζει, χωρίς να το κρύβει, προς τη Ν.Δ. Το άλλο μισό επιθυμεί πολιτική και (μετ)εκλογική συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η παραλυτική συμμετρία έχει καθηλώσει το κόμμα της σε μια ερμαφρόδιτη πολιτική συμπεριφορά, όπου, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της πολιτικής αγοράς, κανένας δεν καταλαβαίνει τους λόγους για τους οποίους ακόμα υφίσταται.
Η κατάργηση του ΠΑΣΟΚ και η οργανωτική του ενσωμάτωση στο ΚΙΝ.ΑΛ. για λόγους που σχετίζονται αποκλειστικά με τα χρέη του άλλοτε ευκλεούς Κινήματος δεν έφεραν τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Αποτυπώνεται αυτό στην ηλικιακή σύνθεση των μελών. Οποιος έχει παρακολουθήσει κάποιο από τα τελευταία συνέδρια διαπιστώνει την παρακμή και τη ραγδαία πολιτική φθορά ενός κόμματος που άλλοτε φλόγιζε τις καρδιές των ταπεινών και σήμερα έχει εκφυλιστεί σε μια καλά οργανωμένη σύναξη «δημογερόντων», η οποία περιφρουρεί ζηλότυπα τον μισθό της.
Οσοι ακόμα στη Χαριλάου Τρικούπη δεν μασάνε τα λόγια τους υποστηρίζουν ότι το κόμμα, όπως πορεύεται, «οδηγείται στην ξέρα» εξαιτίας επιλογών που δυσκολεύονται να κατανοήσουν οι πολίτες. Σαν να μην έχει αλλάξει τίποτε στη χώρα από τις περασμένες εκλογές, το Κίνημα Αλλαγής, όπως παρατηρούν, εξακολουθεί να επιτίθεται με δριμύτητα στον ΣΥΡΙΖΑ, επιβεβαιώνοντας ότι μεταξύ Τσίπρα και Φώφης υπάρχει, εκτός των άλλων, και βαθύ προσωπικό χάσμα. Υπάρχουν στο ΚΙΝ.ΑΛ. στελέχη, όπως ο Ανδρέας Λοβέρδος, που πιέζουν προς αυτή την κατεύθυνση.
Ο πρώην υπουργός, ο οποίος έχει ακόμα βαρείς και αξεδιάλυτους λογαριασμούς με τη Δικαιοσύνη εξαιτίας της λεγόμενης εμπλοκής του στο πολύκροτο σκάνδαλο της Novartis, έχει βγει πλέον στο ξέφωτο και κάνει «προσωπικό παιχνίδι». Με την επίνευση και την εύνοια του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, όπως του καταλογίζουν, επιχειρεί να ρυμουλκήσει το κόμμα στη «μαρίνα του Κυριάκου». Είναι μάλιστα τόσες η απροσεξία και η προπέτειά του, ώστε υπάλληλοι του γραφείου του, αγνοώντας βασικούς κανόνες πολιτικής ευπρέπειας, τηλεφωνούν σε γραφεία άλλων στελεχών του Κινήματος που διαφωνούν με τον Αν. Λοβέρδο, ζητώντας να τον στηρίξουν στο εγχείρημά του να ηγηθεί του ΚΙΝ.ΑΛ.
Οι επόμενες εσωκομματικές εκλογές, όπως έχει συμφωνηθεί, θα γίνουν τον Νοέμβριο του 2021. Μέχρι τότε, βεβαίως, όπως έχει προειδοποιήσει ο επίδοξος διάδοχος του «στέμματος» Νίκος Ανδρουλάκης, κανείς δεν είναι βέβαιος για το πού θα βρίσκονται οι εναπομείναντες οπαδοί του κόμματος. Το ΚΙΝ.ΑΛ. βαθμηδόν φυλλορροεί. Οι ψηφοφόροι του, όμως, όπως και αυτοί που φεύγουν από τη Ν.Δ., δεν κατευθύνονται αποκλειστικά στον ΣΥΡΙΖΑ. Σύμφωνα με τα ποιοτικά ευρήματα των δημοσκοπήσεων, πυκνώνουν τις τάξεις αυτού του «γκρίζου» και αδιευκρίνιστου πλήθους που τρομοκρατεί με τις αμφιβολίες του τα κομματικά επιτελεία.
Γιώργος Χατζηδημητρίου
Οι ιππότες του στέμματος
Οι εξελίξεις στο ΚΙΝ.ΑΛ. θα λάβουν καταιγιστικό χαρακτήρα υπό το πρίσμα των πρόωρων εκλογών, που σχεδιάζει μόλις του δοθεί η ευκαιρία ο πρωθυπουργός. Στην περίπτωση αυτή, ο Νίκος Ανδρουλάκης θα παρατήσει την Ευρωβουλή, διεκδικώντας μια έδρα στην Εθνική Αντιπροσωπία, κάτι που θα δώσει στη συνέχεια χαρακτήρα μετωπικής ρήξης για την ηγεσία με τη Φώφη Γεννηματά, με τον Παύλο Γερουλάνο να παραμένει για την ώρα «ιππότης του πασοκικού στέμματος». Πού το πάει τελικά το ΚΙΝ.ΑΛ.;
Οι τελευταίες αναφορές του Γιώργου Παπανδρέου (περιοδικό «Πατρινόραμα») για την ανάγκη «μιας προοδευτικής διακυβέρνησης», αλλά και η διαφαινόμενη αλλαγή στάσης της ηγεσίας, η οποία υψώνει τελευταία τους τόνους απέναντι στην κυβέρνηση, ενδέχεται, σύμφωνα με στελέχη όλων των πλευρών, να σηματοδοτούν μια «αντιδεξιά στροφή». Μπορεί, βέβαια, κάτι τέτοιο να εγκυμονεί τον κίνδυνο της διάσπασης. Αλλά, όπως λένε στους διαδρόμους της Χαριλάου Τρικούπη, στην περίπτωση αυτή, το βάρος θα κληθούν να αναλάβουν όσοι, όπως ο Αν. Λοβέρδος, επιμένουν ότι η μοίρα του κόμματος βρίσκεται στη σοσιαλδημοκρατία, ως «ορντινάντσα της Ν.Δ.», και όχι στην όχθη ενός σοσιαλιστικού κόμματος που έχει λόγο ύπαρξης και υπερασπίζεται τις κοινωνικές κατακτήσεις.
