Το κοστούμι της μετριοπαθούς σοσιαλδημοκρατικής δύναμης του τόπου μάλλον είναι μερικά νούμερα μεγαλύτερο από αυτό που θα ταίριαζε στο Κίνημα Αλλαγής.
Η τακτική των ίσων αποστάσεων από την κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση που εγκαινίασε από την επομένη ημέρα των εκλογών η πρόεδρος Φώφη Γεννηματά, δεν κατέστη δυνατόν να αναδείξει το Κίνημα σε διακριτό εναλλακτικό φορέα που κομίζει μια ενδιαφέρουσα και αξιόπιστη πολιτικά πρόταση. Το αντίθετο, στην απέλπιδα αυτή προσπάθεια το κόμμα της κυρίας Γεννηματά, αφού εκείνη είναι η αδιαμφισβήτητη ηγέτις, φαίνεται πως ξέχασε ότι εκτός από καταγγελίες στην πολιτική απαιτούνται, και μάλιστα με επιτακτικό τρόπο, και πολιτικές προτάσεις.
Τα στελέχη του κόμματος στη Βουλή συνήθως αυτοσχεδιάζουν, ελλείψει ξεκάθαρων θέσεων, προβάλλουν όπως ο Ανδρέας Λοβέρδος τις ιδιαίτερες επιδιώξεις τους ή ακολουθούν μουρμουρίζοντας και με φανερή απροθυμία τις υποδείξεις της Χαριλάου Τρικούπη, η οποία όλο και βαθύτερα υποχωρεί στα νερά της πολιτικής καχεξίας. Αποκομμένο από τις ρίζες του ΠΑΣΟΚ, το οποίο στέγνωσε στα χέρια του ολέθριου Ευάγγελου Βενιζέλου, το ΚΙΝ.ΑΛ. μοιάζει σήμερα με ένα κόμμα, δίχως παραταξιακή μνήμη και κομματικό πατριωτισμό, που ταξιδεύει ξυλάρμενα.
Ένα κόμμα νοσταλγών
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ένα κόμμα νοσταλγών. Και πάνω από όλα πρόκειται για κόμμα τακτοποιημένων οικονομικά στελεχών που έχουν ξεχάσει από καιρό ποια είναι η αποστολή τους, μεσηλίκων του Δημοσίου που έχουν χάσει τον παλιό «αέρα» και την αίγλη, απόμαχων συνδικαλιστών που κουβαλούν ορισμένοι από αυτούς στην πλάτη τους βαριές αμαρτίες, έχοντας βγάλει το πολιτικό και ίσως όχι μόνο μεροκάματο στη διαμόρφωση κρίσιμων συσχετισμών σε κομματικά συνέδρια και μιας νέας φουρνιάς άγουρων και ρηχών στελεχών που νομίζουν ότι πολιτική είναι να «γράφεις» στο γυαλί και να εμφανίζεσαι με καλές γραβάτες στο μακελειό της πρωινής τηλεοπτικής ζώνης.
Την περασμένη Πέμπτη στη Βουλή αυτή η πολιτική γραμμή εξόκειλε με όση μεγαλοπρέπεια έχουν τα θλιβερά θεάματα, στην ξέρα της πολιτικής αμηχανίας.
Σε ατμόσφαιρα σφοδρών αντιδράσεων σύσσωμης της αντιπολίτευσης, των τοπικών φορέων και των περιβαλλοντικών οργανώσεων συζητούνταν στην αρμόδια επιτροπή η σύμβαση της ελληνικής δημοκρατίας (στα χαρτιά) με τους Καναδούς της Ελληνικός Χρυσός για τα Μεταλλεία Κασσάνδρας. Πρόκειται για μια λεόντεια και αποικιοκρατικού τύπου σύμβαση που ολοκληρώθηκε υπό συνθήκες απόλυτης μυστικότητας και διασύρει τη χώρα, διαμορφώνοντας απαράδεκτο καθεστώς κράτους-μπανανία!
Τεράστια οικολογική καταστροφή
Συνοπτικά, το Ελληνικό Δημόσιο, σύμφωνα με πρωτοσέλιδο αποκαλυπτικό δημοσίευμα της «δημοκρατίας», παραχωρεί χωρίς κανένα απολύτως οικονομικό όφελος γην και ύδωρ, όπως ιταμά αξίωσαν οι «επενδυτές» και χωρίς κανένα αντιστάθμισμα για την τεράστια οικολογική καταστροφή που συντελείται ήδη και θα μετατρέψει την περιοχή της Χαλκιδικής σε κρανίου τόπο.
Οι κουβέντες που ακούστηκαν στην επιτροπή ήταν βαριές! «Η διαπραγμάτευση για τη συμφωνία έγινε ερήμην του δήμου και της τοπικής κοινωνίας», σημείωσε ο δήμαρχος Αριστοτέλη, ξεκαθαρίζοντας πως ο δήμος θα αντιταχθεί στη χρήση κυανίου. Σήμα κινδύνου για την επικινδυνότητα του Χώρου Υγειονομικής Ταφής Επικίνδυνων Αποβλήτων (ΧΥΤΕΑ) Κοκκινόλακκα έστειλε ο καθηγητής Σεισμολογίας του ΑΠΘ Κώστας Παπαζάχος, ο οποίος κατήγγειλε πως δεν υπάρχει παγκόσμιο προηγούμενο κατασκευής ΧΥΤΕΑ πάνω σε σεισμικό ρήγμα.
Μια μοναδικά κοινή στάση
Σε μια μοναδικά κοινή στάση, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, Ελληνική Λύση και ΜέΡΑ25 καταψήφισαν με καταγγελτικά λόγια τη σύμβαση, πλην Λακεδαιμονίων. Διότι το ΚΙΝ.ΑΛ. επιφυλάχθηκε να ανακοινώσει την τελική στάση του στην Ολομέλεια της Βουλής. Ποιος να πάρει στα σοβαρά ένα τέτοιο κόμμα; Κι ας μη μιλήσουμε για τις θλιβερές υπόνοιες που γέννησε η στάση του.
Την ίδια ώρα, στη συνεδρίαση της Ολομέλειας, όπου τέθηκε και το θέμα της άμετρης αστυνομικής βίας, προκάλεσε την οργή ακόμα και του συνήθως φλεγματικού Τσακαλώτου, ο οποίος παρατήρησε αιχμηρά «δεν θα ανακάμψει η σοσιαλδημοκρατία αν δεν αναθεωρήσει τη στάση της για τις πλατείες και αν δεν μπορεί να αφουγκραστεί τι γίνεται στην κοινωνία».
