Νομοτεχνικές βελτιώσεις και αλλαγή (για να το θέσουμε κομψά) στον βασικό πυρήνα του νομοσχεδίου για τη συνεπιμέλεια περιλαμβάνουν οι δέκα βουλευτικές τροπολογίες που κατέθεσαν Μαριέττα Γιαννάκου και Όλγα Κεφαλογιάννη, σε μια προσπάθεια ενίσχυσης της διαφωνία τους με το σχέδιο νόμου που προωθεί η κυβέρνηση.
«Η αόριστη έννοια ‘το συμφέρον του παιδιού’, τοποθετείται από τον νομοθέτη για να εξειδικεύεται από τον δικαστή. Εφόσον λοιπόν προβλέπεται από τον νομοθέτη ως αόριστη έννοια, δεν μπορεί να ορίζεται από αυτόν με συγκεκριμένα και ιεραρχημένα κριτήρια», αναφέρουν μεταξύ άλλων οι κ.κ. Γιαννάκου και Κεφαλογιάννη.
Υπογραμμίζουν την αντίθεσή τους με τις διατάξεις που προσδιορίζουν το συμφέρον του παιδιού και προειδοποιούν ότι θα αποτελέσουν πρόκριμα για τις δικαστικές αποφάσεις που θα εκδοθούν στο μέλλον. Έχουν εξάλλου επισημάνει ότι οι συγκεκριμένες διατάξεις ενέχουν σοβαρό κίνδυνο να κατηγορηθεί η Ελλάδα για παραβίαση της Σύμβασης του ΟΗΕ για τα δικαιώματα του παιδιού.
Στην έκθεση αιτιολόγησης των τροπολογιών που κατέθεσαν οι δύο βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, αναφέρονται τα εξής:
«Από όλους τους θεωρητικούς έχει επισημανθεί ότι η προτεινόμενη διάταξη βρίθει αστοχιών. Τι σημαίνει αυτή η «υποχρέωση» επικοινωνίας; Είναι δικαστικά εξαναγκαστή; Η παράβασή της «υποχρέωσης» επικοινωνίας μπορεί να θεωρηθεί κακή άσκηση της γονικής μέριμνας και να οδηγήσει σε αφαίρεσή της; (βλ. ΑΚ 1532). Συμφέρει στο παιδί να επικοινωνεί εξαναγκαστικά με έναν γονέα που θέλει ή μπορεί να έχει μόνο περιορισμένη επικοινωνία; Εξάλλου, αν είναι υποχρέωση η επικοινωνία (και μάλιστα η κατά το δυνατόν ευρύτερη), αυτό δεν συμβιβάζεται με την εν συνεχεία πρόβλεψη ότι το τεκμήριο» του 1/3 παραμερίζεται αν ο γονέας απλώς ζητά μικρότερο χρόνο επικοινωνίας». Δεν νοείται υποχρέωση που απενεργοποιείται, όταν … δεν τη ζητεί ο υπόχρεος.
Η χρήση του όρου «τεκμαίρεται» είναι άστοχη. Ο χρόνος δεν μπορεί να τεκμαίρεται, αυτό που ίσως μπορεί να εννοηθεί είναι ότι τεκμαίρεται ότι το συμφέρον του παιδιού επιβάλλει να περνά τουλάχιστον το 1/3 του χρόνου του με τον ένα γονέα. Το τεκμήριο είναι μαχητό και ανατρέπεται, αν αποδειχθεί ότι το συμφέρον του παιδιού επιβάλλει μικρότερο χρόνο επικοινωνίας. Σε κάθε περίπτωση, αντί για όλη αυτή τη διορθωτική ερμηνεία, απλώς μπορεί να λείψει ο εσφαλμένος όρος «τεκμήριο».
Επίσης, τι εννοεί η έκφραση «του συνολικού χρόνου», χωρίς άλλο προσδιορισμό; Εννοείται ο διαθέσιμος για επικοινωνία χρόνος ή ο συνολικός χρόνος ζωής του παιδιού; Με βάση το «τεκμήριο» και την αόριστη αναφορά σε συνολικό χρόνο μπορεί ένας γονέας να απαιτήσει επικοινωνία 8 ωρών σε καθημερινή βάση. Επίσης, 2,93 ημερών την εβδομάδα. Ή να έχει το παιδί και τα 4 σαββατοκύριακα του μήνα συν μια διανυκτέρευση κάθε εβδομάδα».
Κεφαλογιάννη και Γιαννάκου ζητούν και την απαλοιφή του όρου «εξίσου» στην γονική μέριμνα υποστηρίζοντας: «Εφόσον όταν οι γονείς ζουν μαζί, δεν ασκούν εξίσου τη γονική μέριμνα, δεν δύνανται να εξακολουθούν να την ασκούν στις περιπτώσεις διαζυγίου ή ακύρωσης του γάμου ή λύσης ή ακύρωσης του συμφώνου συμβίωσης. Η έννοια «εξίσου άσκηση της γονικής μέριμνας» μπορεί να ερμηνευτεί ποικιλοτρόπως, όπως για παράδειγμα ως ισόχρονη άσκηση γονικής μέριμνας».
Αναφορικά με τη διάταξη για το δικαίωμα επικοινωνίας γονέα και τέκνου, οι κ.κ. Γιαννάκου και Κεφαλογιάννη σημειώνουν ότι βρίθει αστοχιών και προτείνουν διάταξη σύμφωνα με την οποία ο γονέας με τον οποίο δεν διαμένει το παιδί, διατηρεί το δικαίωμα της κατά το δυνατόν ευρύτερης προσωπικής επικοινωνίας με αυτό και ο αποκλεισμός της επικοινωνίας να είναι δυνατός μόνο για εξαιρετικά σοβαρούς λόγους. Επίσης ο γονέας με τον οποίο διαμένει το τέκνο, οφείλει να διευκολύνει και να προωθεί την επικοινωνία του τέκνου με τον άλλο γονέα
