Η Τουρκία επιδιώκει επισκέψεις αξιωματούχων της, όπως ο υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου στην Ελλάδα, ενώ, αν αντιμετωπίζαμε σωστά τις κινήσεις της, θα έπρεπε να τις αποφεύγει.
Η γειτονική χώρα εδώ και δεκαετίες έχει «ζυγίσει» με ακρίβεια τις αλληλοδιάδοχες κυβερνητικές ελίτ της χώρας μας, τις έχει βρει ελλιποβαρείς και πορεύεται αναλόγως.
Η Ελλάδα, που έχει πολλά ατού στη διάθεσή της, αλλά δεν ευτύχησε να έχει ικανή, εμπνευσμένη και ανεξάρτητη ηγεσία για να τα αξιοποιήσει, έχει αυτοπαγιδευτεί σ’ ένα προβληματικό δόγμα εξωτερικής πολιτικής. Το «δεν διεκδικούμε τίποτε, αλλά δεν παραχωρούμε τίποτε» στις διεθνείς σχέσεις αλλά και στην καθημερινότητα των πολιτών δεν ισχύει και δεν μπορεί να ισχύσει. Η ζωή είναι δυναμικό, όχι στατικό φαινόμενο.
Το «δεν διεκδικούμε τίποτε αλλά δεν παραχωρούμε τίποτε» είναι ολότελα εσφαλμένο. Αντιμετωπίζει τις σχέσεις μ’ έναν επεκτατικό γείτονα όπως η Τουρκία με όρους παιδικού παραμυθιού, όπου μια ισορροπία δυνάμεων παγιώνεται σ’ ένα νεκρό σημείο! Η φυσική τάση των πραγμάτων σε επίπεδο κρατικών οντοτήτων δεν είναι η παγίωση καταστάσεων εσαεί, αλλά η αδιάκοπη μεταβολή και οι αυξομειώσεις δυναμικού, οι οποίες στη συνέχεια επικυρώνονται με πολεμικές αναμετρήσεις ή σύμφωνα ειρήνης και συνεργασίας ή συνδυασμό όλων των προαναφερθέντων.
Στην Ελλάδα η προβληματική και ετερόφωτη πολιτική ελίτ που προσποιείται ότι θεωρεί ευφυές το δόγμα «δεν διεκδικούμε και δεν παραχωρούμε» προσπαθεί να πείσει τον λαό για την ορθότητα αυτού του φληναφήματος επειδή γνωρίζει καλά ότι η ίδια δεν είναι ικανή ούτε για ειρήνη ούτε για πόλεμο. Για το μόνο πράγμα που έχει αποδειχθεί ταλαντούχα η πολυδιαφημισμένη και χρυσοπληρωμένη κομματική ολιγαρχία του τόπου είναι οι παραχωρήσεις εθνικών κεκτημένων της Ελλάδας προς την Τουρκία ως αντάλλαγμα για μια… πίστωση χρόνου, για λίγη ειρήνη ακόμα.
Φυσικά, η συμπεριφορά αυτή προς την Τουρκία δεν την εξευμενίζει, αλλά της ανοίγει την όρεξη για ακόμα μεγαλύτερες… αβαρίες από την πλευρά της Ελλάδας. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα πραγματοποιείται από την πλευρά των Τούρκων επικαιροποίηση των αντανακλαστικών του ελληνικού πολιτικού κόσμου – με γεγονότα όπως η κρίση των Ιμίων, η υπόθεση Οτσαλάν, οι δολοφονίες Σολωμού και Ισαάκ, οι βόλτες τουρκικών ερευνητικών σκαφών στο Αιγαίο και στην ΑΟΖ της Κύπρου, οι απαγωγές Ελλήνων στρατιωτικών κ.ά. Όλα τούτα ενδέχεται να καταλήξουν σε μια θερμή αναμέτρηση με τον χρόνο και τη φύση της οποίας θα αποφασίσουν οι αντίπαλοί μας!
Το δόγμα «δεν διεκδικούμε και δεν παραχωρούμε», από τη στιγμή που δεν το συμμερίζεται η γείτων, καταλήγει σε μονομερείς διεκδικήσεις από την Τουρκία. Αν θέλουμε να επιβιώσουμε ως έθνος, πρέπει να αρχίσουμε να επικοινωνούμε τη δική μας ατζέντα, τις δικές μας διεκδικήσεις – κι είναι πολλές αυτές που μπορούμε να προβάλουμε.
