Με αφορμή ένα ανόητο άρθρο του «φίλου μου» (;), Δήμου Βερύκιου ορισμένες ιστοσελίδες (pronews.gr, newsbreak.gr) έκριναν πως είναι ευκαιρία για πολιτική επίθεση εναντίον μου με τη γνωστή μέθοδο των «αποριών» και των «ερωτήσεων». Αν κανείς διαβάσει τα άρθρα, δεν βγάζει νόημα, και θα μπορούσα να ζητήσω ή να πουν τι εννοούν ή να ζητήσουν συγγνώμη.
Επειδή, όμως, ορισμένα πράγματα είναι για μένα σοβαρά και πρέπει να απαντώνται άμεσα, διαφορετικά η λάσπη μένει, έχω να τονίσω τα εξής:
To πρόγραμμα αναβάθμισης των μαχητικών F-16 Block 50 σε Advanced ήταν ιδέα της δικής μας πολιτικής ηγεσίας, σε πλήρη συνεννόηση με τη στρατιωτική ηγεσία (Αποστολάκη, Χριστοδούλου) και σε συμφωνία με την εταιρία που κατασκευάζει και υποστηρίζει παγκόσμια τα F-16, δηλαδή τη Lockheed Martin. H ιδέα ήταν έξυπνη και απλή. Από την αναβάθμιση 84 F-16 Block 52 σε Viper θα προκύψουν, επειδή θα αντικατασταθούν, στοιχεία που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αναβάθμιση των F-16 Block 50. H πρώτη εκτίμηση κόστους ήταν περίπου 220 εκ. δολάρια, δηλαδή, περίπου 180 εκ. ευρώ.
Και διερωτώμαι: πώς είναι δυνατόν αυτοί που είχαν την ιδέα να θέλουν τώρα να μην υλοποιηθεί;
Δεύτερον: δεν είναι λογική απορία με ποιον τρόπο και γιατί το κόστος των 220 εκ. έφτασε στα 700 εκ.; Ο υπουργός προσπάθησε να απαντήσει, αλλά δέχτηκε ότι πρέπει να έρθει ένα πιο ακριβές εισηγητικό.
Πρόκειται για ένα πρόγραμμα ή για τρία προγράμματα σε ένα;
Γιατί το πρόγραμμα συνδέεται με το πρόγραμμα αγοράς των F-16 επί κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη; Τότε ίσχυε άλλος νόμος περί προμηθειών, ενώ ο ισχύων νόμος απαγορεύει τα Α-Ω.
Υπάρχουν Α-Ω στο πρόγραμμα;
Ο υπουργός συναίνεσε να επανέλθει με καλύτερο εισηγητικό σε έναν περίπου μήνα. Τι θα έχει χαθεί ως τότε; Τίποτε. Ούτε η κυβέρνηση της Ελλάδας και των ΗΠΑ θα αλλάξουν, ούτε η διοίκηση της Αεροπορίας και της Lockheed. Γιατί, λοιπόν, τόση σεναριολογία, από ποιους και με ποιον στόχο;
Αν το εισηγητικό και οι απαντήσεις είναι ικανοποιητικές, τότε όλοι θα συναινέσουμε. Αν όχι, θα προσπαθήσουμε με προτάσεις να το διορθώσουμε, ώστε να γίνει πράξη.
Τι δουλειά, άραγε, έχει αυτό το πρόγραμμα με τις φρεγάτες; Καμία, ούτε επιχειρησιακή ούτε οικονομική.
(Αλήθεια, θα μάθουμε κάποτε σε ποιο στάδιο βρίσκεται και το πρόγραμμα των φρεγατών;)
Ας πάμε λίγο παρακάτω. Πόσο σοβαρός είναι κάποιος όταν ισχυρίζεται ότι δεν ενοχλήθηκα από την ανάθεση του Εκπαιδευτικού Κέντρου στην Καλαμάτα; Είναι πασίγνωστο πως πέντε ώρες «τυραννούσα» την Επιτροπή Εξοπλιστικών της Βουλής για αυτό το θέμα. Δημόσια την έχω χαρακτηρίσει σκάνδαλο και έχω ζητήσει να έρθει η σύμβαση στη Βουλή, κάτι που αρνείται η παρούσα Κυβέρνηση.
Όσο για τα Romeo, γράφεται για να έχουμε κάτι να λέμε. Το πρόγραμμα ξεκίνησε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ κι αν υπονοείται πως έχω προσωπικά τη δύναμη, επί κυβέρνησης ΝΔ, να κάνω ένα δέκατο πέμπτο πρόγραμμα, πρώτο, να σταματάω προγράμματα αναβάθμισης κλπ κλπ, αντιλαμβάνεστε τη γελοιότητα του ισχυρισμού.
Όσον αφορά στο «πιπεράτο» και γεμάτο υπονοούμενα θέμα της σχέσης μου με τον κ. Δάφνη, μάλλον θα σας εκπλήξω. Είναι γνωστό πως είναι φίλος μου και, κατά τη διάρκεια της θητείας μου στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, το πλήρωσε. Δεν πήρε ούτε μια δουλειά, ακριβώς για να μη θιγεί η φιλία μας. Γνωριζόμαστε από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, αφού είχε γυρίσει από τις σπουδές του στη Σοβιετική Ένωση, άρα δεν ισχύει ότι με δική μου επιρροή πήγε (είκοσι ενός ετών και επηρέαζα την ηγεσία του ΚΚΕ; Άλλη γελοιότητα). Όπως και άλλοι (ενδεικτικά, αναφέρω τον Πρόεδρο του ΣΕΚΠΥ) με βοήθησαννα καταλάβω πιο βαθιά τα της αμυντικής βιομηχανίας και των εξοπλιστικών προγραμμάτων. Η φιλική σχέση μας είναι και θα παραμείνει ισχυρή και αμόλυντη.
Άλλοι έχουν συνηθίσει αλλιώς, άλλοι είμαστε αλλιώς. Πάντως, παραμένει η ερώτηση: γιατί γράφτηκαν αυτά τα άρθρα; Ποια λογική και ποια συμφέροντα εξυπηρετούν; Τι προσπαθούν να αποδείξουν; Όποιος έχει τα κότσια, γράφει καθαρά και αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Και τέλος: γιατί δυσκολεύετε τον υπουργό που θα κληθεί τώρα να δώσει ακόμα πιο αναλυτικές απαντήσεις;
Δημήτρης Βίτσας
