«Καζούρα» στην κυβέρνηση κάνει η Αριστερά, μετά το «πάγωμα» της πολυσυζητημένης Πανεπιστημιακής Αστυνομίας με αστείες δικαιολογίες.
Το γεγονός ότι -παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις- τα πανεπιστήμια θα ξεκινήσουν τη λειτουργία τους χωρίς τους αστυνομικούς, για τους οποίους τόσος ντόρος έγινε το προηγούμενο διάστημα, έδωσε λαβή σε φοιτητικές παρατάξεις προσκείμενες στην Αριστερά, καθώς και στον εκπρόσωπο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Νάσο Ηλιόπουλο να θριαμβολογήσουν και να πουλήσουν ως «επιτυχία» τη συγκεκριμένη εξέλιξη.
«Αναβάλλεται η Πανεπιστημιακή Αστυνομία για να εκπαιδευτούν οι ειδικοί φρουροί, λέει η κυβέρνηση. Η ήττα της είναι καθαρή. Ας τους στείλει όμως από τώρα να εκπαιδευτούν στην Πυροσβεστική. Για να μην είναι ξανά ο υπουργός με τη μάνικα στο χέρι», ήταν το σκωπτικό σχόλιο του Νάσου Ηλιόπουλου, ενώ το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών (ΜΑΣ), που πρόσκειται στο ΚΚΕ, σημειώνει: «Η κυβέρνηση μετράει και φοβάται την οργανωμένη διεκδίκηση, τους μαζικούς και πολύμηνους αγώνες μέσα από τους φοιτητικούς συλλόγους, κόντρα στις απαγορεύσεις, τη στήριξη του οργανωμένου εργατικού κινήματος στα δίκαια αιτήματά μας».
Το ΜΑΣ καλεί σε νέους αγώνες
Στην ίδια ανακοίνωση τονίζεται ότι το ΜΑΣ δεν είναι ικανοποιημένο από το προς στιγμήν «πάγωμα» της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας και καλεί σε… νέους αγώνες, υπογραμμίζοντας: «Η κυβέρνηση να το βάλει καλά στο μυαλό της: Ούτε το φθινόπωρο, ούτε την άνοιξη, ούτε ποτέ! Η Πανεπιστημιακή Αστυνομία δεν πρόκειται να μπει μέσα στις σχολές μας!»
Προφανώς, όσα είπε για το θέμα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιάννης Οικονόμου τη Δευτέρα, ότι η λειτουργία της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας θα ξεκινήσει «όταν ολοκληρωθεί η εκπαίδευση που απαιτείται και η στελέχωση, αφού υπάρχει ιδιαιτερότητα στον τομέα αυτόν. Θα κάνει τη δουλειά για την οποία ιδρύθηκε», αποτελούν απόπειρα να μασκαρευτεί η συνειδητή επιλογή της κυβέρνησης να μην ανοίξει ένα νέο «μέτωπο» με την Αριστερά, παρότι η λειτουργία της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας ήταν εκ των βασικών προεκλογικών της υποσχέσεων.
Καλύτερα λοιπόν από εδώ και πέρα στην κυβέρνηση να σιωπούν, εφόσον γνωρίζουν ότι δεν διαθέτουν το θάρρος και την αποφασιστικότητα να προχωρήσουν μέχρι τέλους σε αυτά τα οποία αναγγέλλουν.
