Απόλυτη επιβεβαίωση της «κυριακάτικης δημοκρατίας» συνιστούν οι αναφορές του Αλέξη Τσίπρα στη χθεσινή «Αυγή» σχετικά με σκέψεις και υπαρκτά σενάρια που εξετάζονται από ισχυρά διεθνή και εγχώρια κέντρα για την αντικατάσταση εν κινήσει της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Στόχος, η «χειρουργική μετάβαση» σε ένα τεχνοκρατικό σχήμα τύπου Ντράγκι που επελέγη στη γειτονική Ιταλία, ή στη βαλκανική εκδοχή της, μια επανάληψη κυβέρνησης όπως του ανεκδιήγητου Λουκά Παπαδήμου -που δήλωνε με καμάρι από το βήμα της Βουλής «εγώ δεν είμαι πολιτικός»-, την οποία ατυχώς ζήσαμε στην Ελλάδα. Πρωταγωνιστής αυτών των σεναρίων, o καλός αγωγός Γιάννης Στουρνάρας, κεντρικός τραπεζίτης της χώρας, που ονειρεύεται στην επαγγελματική του αποδρομή, λένε οι άσπονδοι φίλοι του -και είναι πολλοί-, να ξεσκονίσει μία θέση στο Μαξίμου.
Ανταγωνιστές την ίδια ώρα προβάλλουν ο φιλόδοξος αντιπρόεδρος της Κομισιόν Μαργαρίτης Σχοινάς και ο πάντοτε πρόθυμος Ευάγγελος Βενιζέλος, που θεωρεί ότι η Ιστορία στάθηκε αχάριστη μαζί του και ζητά να ανανεώσει το ραντεβού του μαζί της…
Εμφατικές αποστάσεις
Εχει τη σημασία του το γεγονός ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ζήτησε εκ νέου εκλογές, έδειξε να γνωρίζει το ευρωπαϊκό παρασκήνιο, από το οποίο, όμως, τήρησε εμφατικές αποστάσεις. «Σε καμία περίπτωση δεν αφορούν τον ΣΥΡΙΖΑ αυτά τα σενάρια. Οι Βρυξέλλες δεν είναι το σύγχρονο παλάτι. Δεν μπορούν να διαμορφώνουν τις πολιτικές εξελίξεις σε οποιαδήποτε χώρα, ερήμην της λαϊκής ετυμηγορίας», είπε.
Αφετέρου, ενισχύοντας δημοσιογραφικές πληροφορίες (Euractiv) αναφορικά με την ανησυχία των Βρυξελλών για την ομηρία υπό την οποία τελεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη από μια κλειστή ομάδα επιχειρηματιών και τον αδιαφανή τρόπο «μοιρασιάς» των πόρων του Ταμείου Ανάπτυξης, ο Α. Τσίπρας προσθέτει με επιτήδεια υστεροβουλία: «Κατανοώ τη δυσαρέσκεια των Βρυξελλών σε σχέση με την αναποτελεσματικότητα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, όταν διαφαίνεται ότι υπάρχει σοβαρός πλέον κίνδυνος ό,τι πετύχαμε τα προηγούμενα χρόνια, η δημοσιονομική σταθερότητα, η διαφάνεια στα δημόσια οικονομικά, η κοινωνική συνοχή, να πάνε στράφι. Κατανοώ επίσης την ανησυχία σε σχέση με την εκτεταμένη διαφθορά, τις απευθείας αναθέσεις, τη στρεβλή διάρθρωση του σχεδίου για την αξιοποίηση του Ταμείου Ανάκαμψης, που αφήνει εκτός νυμφώνος την πλειοψηφία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, και κυρίως την ανικανότητα έγκαιρης απορρόφησης των κοινοτικών κονδυλίων».
