Ραγδαίες εξελίξεις στο μέτωπο των ελληνοτουρκικών σχέσεων φέρνει ο Σεπτέμβριος, καθώς το επιτελικό κράτος ετοιμάζεται πυρετωδώς για το σχέδιο των υποχωρήσεων και των παραχωρήσεων έναντι της Αγκυρας, με στόχο την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για το Αιγαίο.
Οι καμπάνες για τις διαθέσεις της ελληνικής πλευράς έχουν χτυπήσει ηχηρά εδώ και καιρό. Ποτέ άλλωστε στη σύγχρονη Ιστορία της χώρας δεν διανοήθηκε Ελληνας πρωθυπουργός να μιλήσει για αναγκαίες υποχωρήσεις στην αρχή του διαλόγου, ούτε φυσικά ένα καλοταϊσμένο σύστημα εξουσίας δεν τόλμησε να προπαγανδίζει με τόσο μεγάλη ένταση την ανάγκη μιας συμφωνίας με τον πειρατή της Μεσογείου.
Υπό αυτό το πρίσμα, η ανακοίνωση της συνάντησης του Γιώργου Γεραπετρίτη με τον Τούρκο ομόλογό του και πρώην διοικητή της ΜΙΤ Χακάν Φιντάν έχει τόσο μεγάλη σημασία και προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη ανησυχία. Οι πληροφορίες που έρχονται από την πλευρά της κυβέρνησης αναφορικά με τους στόχους που έχει θέσει για αυτή την επίσκεψη έρχονται με το σταγονόμετρο. Ωστόσο, όπως αποκαλύπτεται από ρεπορτάζ και αναφέρεται σε πολλές αναλύσεις ειδικών, δεν αποκλείεται η συζήτηση αυτή μεταξύ Γεραπετρίτη και Φιντάν να αποτελέσει τη βάση της δημιουργίας του συνυποσχετικού που θα οδηγήσει τις δύο χώρες στη Χάγη.
Το τετ α τετ
Η συνάντηση, μάλιστα, των δύο υπουργών αναμένεται να είναι ιδιαιτέρως κρίσιμη, καθώς και οι δύο αποτελούν στενούς συνεργάτες των Μητσοτάκη και Ερντογάν, οι οποίοι αναμένεται να συναντηθούν στη Νέα Υόρκη, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών. Και το ερώτημα που τίθεται με τον πλέον ευθύ τρόπο είναι πώς η χώρα μας ετοιμάζεται να πάει στο Διεθνές Δικαστήριο, με ποιες θέσεις και κυρίως για ποια ανοιχτά ζητήματα δέχεται να συζητήσει με την Τουρκία;
Πολλοί έμπειροι αναλυτές έχουν επισημάνει τον κίνδυνο η Χάγη να μετατραπεί σε ένα διπλωματικό βατερλό για την Ελλάδα, αν πρώτα δεν έχουν οριστεί στρατηγικοί στόχοι, κόκκινες γραμμές, και τακτικές κινήσεις που θα κάνει η χώρα για να αποφύγει το ανατολίτικο παζάρι του Ερντογάν. Ωστόσο, η κυβέρνηση φαίνεται να παραμερίζει τις προειδοποιήσεις, ούσα έτοιμη να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων προς ικανοποίηση των Ευρωπαίων και νατοϊκών συμμάχων μας.
Διαφορετικά δεν θα ακουγόταν ο καινούργιος όρος που λανσάρουν τα φιλοκυβερνητικά μέσα, κατόπιν υποδείξεων, περί «δυνητικής ΑΟΖ της Τουρκίας», προκειμένου να «δικαιολογήσουν» και να καθησυχάσουν για την παρουσία του τουρκικού γεωτρύπανου σε περιοχή νοτιοανατολικά του Καστελόριζου, υποστηρίζοντας ότι δεν επηρεάζει τη «δυνητική ΑΟΖ της Ελλάδας». Ούτε, βέβαια, θα σκεφτόταν «η ελληνική πλευρά να εργάζεται συστηματικά και σιωπηλά για την αλλαγή θεσμικών κειμένων και επίσημων κρατικών εγγράφων και αλλαγή πολιτικής από το 1974 σε ό,τι αφορά κυρίως την ελληνική κυριαρχία στα 10 ν.μ. του ελληνικού εθνικού εναέριου χώρου», όπως αποκάλυψε η «δημοκρατία».
Το κατεστημένο
Την ίδια ώρα, το πιστό στην κυβέρνηση ακροατήριο ακαδημαϊκών καθώς και το δημοσιογραφικό κατεστημένο δεν θα προπαγάνδιζαν την ιδέα της άμεσης ουσιαστικής διαπραγμάτευσης με την Τουρκία (δηλαδή, για όλα τα θέματα που εγείρει και απαιτεί η Τουρκία), εκμεταλλευόμενα το τάιμινγκ, ενώ μάλιστα γνωρίζουν ότι ο Ερντογάν δεν έχει κάνει πίσω σε καμία από τις απαιτήσεις του σε βάρος των εθνικών συμφερόντων, υποβοηθούμενος σταθερά και ανοιχτά από την Ουάσινγκτον, που επισήμως και εγγράφως χαρακτηρίζει 39 ελληνικές βραχονησίδες μη ελληνικές αλλά διαφιλονικούμενες μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, δηλαδή έτοιμες για μοιρασιά.
Ούτε, φυσικά, ο ίδιος ο πρωθυπουργός θα τολμούσε να πει με περισσή ευκολία πως η έννοια της κυριαρχίας είναι σχετική (δηλαδή τα χωρικά ύδατα) και, φυσικά, δεν θα άνοιγε τον χορό των δηλώσεων για τις… αναγκαίες υποχωρήσεις.
Το πλέον εντυπωσιακό στοιχείο είναι πως αυτή η επιτάχυνση των διαδικασιών με την Τουρκία γίνεται για να μη χαθεί το δήθεν καλό «μομέντουμ». Μόνο που όσοι το λένε αυτό, προσπαθώντας να παρουσιάσουν τον λύκο ως αρνάκι, ξεχνούν πως την περασμένη εβδομάδα οι Τούρκοι καταδικάστηκαν για τις εγκληματικές τους ενέργειες στα Κατεχόμενα.
