Του Γιώργου Χαρβαλιά
Τις μέρες που πέρασαν διαφώνησα με αρκετούς φίλους ως προς τα τεκταινόμενα στο κομματικό καφενείο του Σύριζα. Νομίζω ότι παίρνουν πολύ σοβαρά το ξεκατίνιασμα στην κουρελού μιας χρεοκοπημένης Αριστεράς και τον «εθνικό κίνδυνο» που εγκυμονεί η προσγείωση του χαρούμενου νεαρού… θείου από την Αμερική, στο «Ελλάντα».
Κατ΄αρχήν ο εθνικός κίνδυνος υπάρχει ήδη στη χώρα και ακούει στο όνομα Οικογένεια Μητσοτάκη. Το πρώτο μέλημα λοιπόν κάθε εχέφρονος πατριώτη θα ήταν να σκεφτεί τι μπορεί να κάνει για να απαλλαγεί από το υπάρχον απόστημα. Και έχει ο θεός για τις απειλές του μέλλοντος.
Υπό αυτή την έννοια και με ολίγον μακιαβελική προσέγγιση, θα έλεγε κανείς ότι η έλευση Κασσελάκη καθιστά δύσκολη τη ζωή του σημερινού πρωθυπουργού. Ξεβολεύει καταστάσεις.
Γιατί το βολικό για την κυβέρνηση θα ήταν να προκύψει ένας Σύριζα καθ’ εικόνα του σημερινού, άχρωμου, άοσμου και ιδιαιτέρως… συνεργάσιμου ΠΑΣΟΚ. Με αρχηγό ένα ζόμπι που θα συναγωνίζεται σε ανιαρότητα και… προβλεψιμότητα τον Ανδρουλάκη.
Η Εφούλα ήταν μια εξαιρετική προοπτική. Αριστερή πασιονάρια στα λόγια, εμπαθής Αντουανέτα στον ψυχισμό και προσκυνημένη στη διαπλοκή και στον ξένο παράγοντα. Την ακούσατε ποτέ να αρθρώνει συγκεκριμένη πρόταση για την αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής; Μόλις προχθές σκέφτηκε να τη θυμηθεί, μόνο και μόνο για να την πέσει στον αντίπαλό της, αλλά όταν τη ρώτησε ο Κοττάκης για τα 12 μίλια κατάπιε τη γλώσσα της. Χάγη και ξερό ψωμί, χωρίς προηγούμενη επέκταση. Δηλαδή γραμμή Κυριάκου.
