Είναι διαχρονική η υποχωρητικότητα του ελληνικού πολιτικού προσωπικού απέναντι στην Τουρκία.
Ο Ερντογάν σήμερα επικυρώνει την συμφωνία με την Λιβύη και είναι έτοιμος να στείλει γεωτρύπανο και πολεμικά πλοία εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.
Και τι κάνουν οι πολιτικοί μας; Γυρνάνε τα κανάλια αναπαράγοντας τα ίδια μηνύματα καθησυχασμού και εφησυχασμού.
Αποκλείουμε θερμό επεισόδιο λένε στελέχη της κυβέρνησης, στα κανάλια.
Σοβαρά κύριοι; και τι θα κάνουμε εμείς όταν οι Τούρκοι στείλουν πολεμικά πλοία; Θα τους δώσουμε λουλούδια; Θα τους μοιράσουμε γλυκά η θα βάλουν την ουρά στα σκέλια αμέσως μόλις επικαλεστεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας το διεθνές δίκαιο;
Κοντά σ αυτούς σκάνε μύτη και διάφοροι καθηγητές, αναλυτές, διεθνολόγοι και άλλοι απόστολοι της ηττοπάθειας και του εθνικού μαρασμού και λένε «ε… να τα βρούμε με τους Τούρκους… να μην πηγαίνουμε και εμείς στα άκρα…»
Ασφαλώς κανείς δεν επιθυμεί τον πόλεμο. Αλλά δεν πρέπει να είμαστε σε κατάσταση ετοιμότητας για παν ενδεχόμενο;
Και τι τελικά σημαίνει αυτό το «να τα βρούμε …»;
Μήπως, όπως υποπτευόμαστε, αυτοί που λένε να τα βρούμε είναι λαγοί ξένων συμφερόντων που επιδιώκουν τελικά την μοιρασιά του Αιγαίου;
Πριν λίγο καιρό άρθρο του Σημίτη στην Καθημερινή έκανε λόγο για επώδυνες υποχωρήσεις που θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να κάνουμε.
Μήπως τελικά το πολιτικό σύστημα προσπαθεί να μας προετοιμάσει να δεχθούμε νέα εθνική ταπείνωση;
Να θυμήσουμε ότι κάποτε ο Γιωργάκης ο Παπανδρέου, ναι ο ΓΑΠ, είχε πει πως αν να δώσουμε κανένα βράχο προκειμένου να ζήσουμε με ειρήνη, να το κάνουμε.
Μήπως τελικά μας πάνε εκεί;
Γιατί εμείς λέμε κάτι άλλο. Λέμε αυτό που έλεγαν και οι πρόγονοι μας : Την Ελλάδα θέλομεν κι ας τρώγωμε πέτρες.
