Η πρόσφατη ιστορία του Κυπριακού ξεκινά το 1974. Αμέσως μετά την τουρκική εισβολή η φωνή της Ελλάδας και της Κύπρου υποτίθεται ότι ακουγόταν δυνατή στις δημοκρατικές
δυνάμεις της Δύσης και στον ΟΗΕ, που καταδίκασαν την παρεμβατική ενέργεια της Τουρκίας.
Έκτοτε άρχισε μαραθώνιος προσπαθειών για να αρθούν οι καταστροφικές συνέπειες της τουρκικής εισβολής με διπλωματικά μέσα (πράγμα ιδιαίτερα δύσκολο). Οι προσπάθειες έφτασαν αρκετές φορές κοντά σε λύση, με χαρακτήρα ωστόσο, κατά τεκμήριο, μη ευνοϊκό για τα ελληνικά και τα ελληνοκυπριακά συμφέροντα.
Ακολούθησε σειρά πρωτοβουλιών των Ηνωμένων Εθνών με στόχο τη λύση του Κυπριακού και με αποκορύφωμα το Σχέδιο Ανάν, στο οποίο η ελληνοκυπριακή πλευρά είπε «όχι» (και δικαίως) σε ένα κράτος που θα ήταν υπό τη συνεχή ομηρία της Τουρκίας. Στην τέταρτη δεκαετία από την εισβολή οι προσπάθειες συνεχίζονται, ενώ πολλές φορές η ελληνοκυπριακή πλευρά και η Ελλάδα κινδύνεψαν να κατηγορηθούν για ευθύνες στο
κυπριακό αδιέξοδο.
Στις ημέρες μας, 46 χρόνια μετά, το Κυπριακό πέφτει σε νέα «χειμερία νάρκη» μετά την αισιόδοξη (κατά τη διεξαγωγή της) πρόσφατη τριμερή συνάντηση του Βερολίνου (25/11/19)
ανάμεσα στον Πρόεδρο της Κύπρου Νίκο Αναστασιάδη και στον κατοχικό ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί, υπό τον γ.γ. του ΟΗΕ Αντ. Γκουτέρες. Αυτό αφήνουν να νοηθεί διπλωματικές πηγές,
επισημαίνοντας πως δεν πρόκειται να υπάρξει κάποια κίνηση πριν από την άνοιξη και τις λεγόμενες «προεδρικές εκλογές» στα Κατεχόμενα. Το ίδιο άφησε να εννοηθεί και ο Πρόεδρος Αναστασιάδης κατά την παραμονή του στην Αθήνα για την υπογραφή της τριμερούς διακρατικής συμφωνίας για τον EastMed.
Δείτε επίσης: Η «δημοκρατία» βαθμολογεί την Κυβέρνηση – Επτά υπουργοί κάτω από τη βάση
H σύγκληση της άτυπης πενταμερούς συνάντησης, με την συμμετοχή των δύο πλευρών και των εγγυητριών δυνάμεων, την οποία πρότεινε ως «επόμενο βήμα» στο Κυπριακό ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, μετά τη συνάντηση Αναστασιάδη – Ακιντζί, αποτυπώνει το κλίμα που επικρατεί ανάμεσα στις δύο πλευρές και στη διεθνή κοινότητα ως προς τη δυναμική που αναπτύσσεται στο Κυπριακό. Η άτυπη πενταμερής υποδηλώνει την αδυναμία συνέχισης των προσπαθειών μέσα στο επόμενο διάστημα, αφήνοντας αορίστως να αιωρούνται ελπίδες για τη σύγκληση αυτής της συνάντησης σε εύθετο αλλά μη προσδιορίσιμο χρόνο…
Τα γεγονότα που ακολούθησαν την τριμερή του Βερολίνου και οι τουρκικές «εξαλλοσύνες» στη νοτιοανατολική Μεσόγειο με την υπογραφή ανυπόστατων (νομικά) μνημονίων με την ψευδοκυβέρνηση της Λιβύης όρθωσαν νέα εμπόδια στη συνέχιση των προσπαθειών για εξεύρεση λύσης. Ο ίδιος ο Ν. Αναστασιάδης σε συνέντευξή του αποκάλυψε ότι ο Μ. Ακιντζί είναι πλέον δέσμιος των καταστάσεων που έχει η Αγκυρα χτίσει σταθερά από το 1974 στην Κύπρο.
Μόνιμη στρατιωτική βάση στο νησί θέλουν οι Τούρκοι!
Η Τουρκία -κατά τον Πρόεδρο της Κύπρου- εξακολουθεί να εγείρει ζητήματα που ενισχύουν τον αρνησικυριακό χαρακτήρα της τουρκοκυπριακής πλευράς επί των λύσεων που επιδιώκει να επιτύχει για λογαριασμό της και όχι για την ευημερία και τη μακροημέρευση της λύσης που θα επιτευχθεί. Από το Κραν Μοντανά και το αδιέξοδο που σημειώθηκε τότε η Τουρκία ζητά «εγγυήσεις με ρήτρα αναθεώρησης», αλλά «στην αναθεώρηση πρέπει και τα δύο μέλη να συμφωνούν, που σημαίνει ότι η παρουσία της Τουρκίας στην Κύπρο θα ανανεώνεται» και θα προστίθενται και νέες τουρκικές αξιώσεις, όπως η αξίωση δημιουργίας μόνιμης στρατιωτικής βάσης στην Κύπρο με την ανυπόστατη αιτιολογία «αφού έχουν οι Αγγλοι, γιατί να μην έχουμε κι εμείς»!
Ανέφερε ακόμα ότι η Αγκυρα συνεχώς εγείρει «το δικαίωμα της θετικής ψήφου των Τουρκοκυπρίων». Για κάθε σημαντικό θέμα η Τουρκία επιθυμεί η τουρκοκυπριακή κοινότητα να συμφωνεί. Τότε, ανέφερε ο Πρόεδρος της Κύπρου, «εκείνοι που θα αποφασίζουν θα είναι οι Τουρκοκύπριοι και με την επιρροή που ασκεί η Αγκυρα, πλέον και με την αλλοίωση του πληθυσμού με τους εποίκους, με τους οποίους παρουσιάζεται ο τουρκικός πληθυσμός να υπερβαίνει τους Τουρκοκυπρίους, δεν πρόκειται καμία απόφαση να προχωρεί και το κράτος θα καταρρεύσει, που είναι και η βασική επιδίωξη της Τουρκίας».
