Η εποικοδομητική ασάφεια των Βρετανών όταν χρησιμοποιούν τη λέξη «ενωμένη» (united) στα σχέδια λύσης για την Κύπρο πάντα αφορούσε κρίσιμα ουσιαστικά ζητήματα, όπως το θέμα των εποίκων, των προσφύγων – εκτοπισμένων, το ζήτημα του εδαφικού – περιουσιακού, καθώς και την υπόσταση του κράτους ως προς τη δομή, την ασφάλεια και τη διακυβέρνηση.
- Από τον Νικ. Σταυρουλάκι
Στα τέλη του προηγούμενου μήνα (23/7/24) διαβάζουμε στο «Βαλκανικό Περισκόπιο» ότι το «Βρετανικό Εθνικό Αρχείο» αποδέσμευσε, ως συνήθως, 20χρονα αρχεία με τους «πρωθυπουργικούς φακέλους» (πάνω σε όλα τα θέματα), καλύπτοντας την περίοδο 2000-2003. Τουτέστιν την κατάπτυστη περίοδο πρωθυπουργίας Τόνι Μπλερ. Και φυσικά για το Κυπριακό…
Η Φανούλα Αργυρού είναι Κύπρια ερευνήτρια που τα τελευταία χρόνια δίνει μάχες για το Κυπριακό και την ελληνικότητα της Κύπρου. Σε αυτόν τον άξονα παρακολουθεί στενά τα γιγνόμενα και γνωρίζει σε βάθος, τόσο τον βρόμικο ρόλο των Βρετανών στο εθνικό θέμα όσο και τα λάθη της ελληνικής – ελληνοκυπριακής πλευράς, που έχουν οδηγήσει στο σημερινό αδιέξοδο. Ποιο είναι αυτό; Το γεγονός ότι σήμερα, εν χορώ, Αθήνα και Λευκωσία «τραγουδούν χαρμόσυνα» για την προοπτική επανέναρξης των συνομιλιών, που θα είναι ακόμα μια φορά κομμένες και ραμμένες στις επιδιώξεις της Τουρκίας, καθώς και για την «προσήλωση στις προσπάθειες επίτευξης λύσης στο Κυπριακό, στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ), με πολιτική ισότητα ως ορίζεται μέσα από τα σχετικά ψηφίσματα του Σ.Α. του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών».
Παπαγαλίζουν, δηλαδή, πλέον, ως λύση το βρετανο-τουρκικό «τερατούργημα» -όπως το σχολιάζει η ερευνήτρια- της ΔΔΟ, που δεν στηρίζεται σε καμία υπαρκτή θεωρία Συνταγματικού Δικαίου παγκοσμίως. Τα κράτη είναι είτε «ενιαία» είτε «ομόσπονδα». Ενιαίο κράτος, διζωνικό δικοινοτικό δεν υπάρχει επί γης και εάν εφαρμοστεί στην Κύπρο θα αποτελέσει το τέλος της «Κυπριακής Δημοκρατίας», όπως τη γνωρίζουμε μέχρι σήμερα.
Η Φανούλα Αργυρού σημειώνει ότι σε αυτά τα 20χρονα αρχεία υπάρχουν περιορισμένες αλλά ενδιαφέρουσες αναφορές για την Κύπρο, ειδικά για τους σχεδιασμούς που κατέστρωναν το 2003 Βρετανία και Τουρκία, πάνω στο τροποποιημένο «Σχέδιο Ανάν ΙΙΙ», με αρχιτέκτονα τον γνωστό και μη εξαιρετέο εχθρό του Ελληνισμού της Κύπρου σερ Ντέιβιντ Χάνεϊ, και το Foreign Office, «για εμάς, δίχως εμάς». Στα λιγοστά στοιχεία ξεχωρίζουν αναφορές του τύπου «να δώσουμε κάτι και στην Τουρκία»!
Παρά το γεγονός ότι τα λιγοστά έγγραφα δεν μας δίνουν ολοκληρωμένη ιστορική εικόνα για το οργιώδες παρασκήνιο, που εξυφαινόταν πίσω από τα «ωραία λόγια» των επίσημων δηλώσεων -όπως ακριβώς και σήμερα- ως προς τις πιέσεις, τις απαιτήσεις, ακόμα και τις απειλές του Λονδίνου προς τον αείμνηστο Πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο, είναι αποκαλυπτικά του κλίματος που κυριαρχούσε στο Λονδίνο και ειδικά στο Foreign Office απέναντι στην Κύπρο. Τα «καυτά» αρχεία υπάρχουν στους κλειστούς ακόμα φακέλους του βρετανικού ΥΠΕΞ και αφορούν στην ίδια περίοδο (2001-2003), τα οποία όμως έχουν όριο αποδέσμευσης μετά την 30ετία. Φυσικά όχι όλα και -εννοείται- αναλόγως της συγκυρίας που τότε θα επικρατεί. Εκεί θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι…
Ακόμα η κυπριακή ηγεσία δεν έχει αποβάλει το βρετανικό κατοχικό σύνδρομο, παρά το αίμα και τους αγώνες των Ελληνοκυπρίων για απελευθέρωση. Το νέο πολιτικό κατεστημένο, μετά τον Μακάριο Γ’, συνεχίζει να αναφέρεται δουλικά στον εκάστοτε Βρετανό τοποτηρητή, τον Βρετανό «Υπατο Αρμοστή» (δεν τους φτάνει ο πρεσβευτής) σαν να είναι ακόμα η Κύπρος βρετανική κτήση. «Είναι οι Βρετανοί που πέρασαν με τη γραφίδα τους (ως penholders) το καταραμένο ψήφισμα του Σ. Ασφαλείας 649/90 (σ.σ.: που προνοεί για τα παραπάνω) με τον precious asset (σ.σ.: σε ελεύθερη μετάφραση “πολύτιμο πετράδι”) Γιώργο Βασιλείου» γράφει η Φανούλα Αργυρού.
Οι αναφορές επαναβεβαιώνουν τη φιλοτουρκική πολιτική της εγγυήτριας Βρετανίας και τη συνέχιση της διχοτομικής της πολιτικής από το 1963/64 ταυτισμένη με την τουρκική του γνωστού και μη εξαιρετέου Νιχάτ Ερίμ, που εφηύρε τη ΔΔΟ από το 1956. Με τις Ηνωμένες Πολιτείες να σιγοντάρουν σε ό,τι πει το Λονδίνο, χωρίς να έχουν ιδέα για τις πραγματικές διαστάσεις του Κυπριακού, σε αντίθεση με τους Βρετανούς.
Υπενθυμίζει η ερευνήτρια ότι ο υπουργός Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας τα χρόνια «ύφανσης» του κατάπτυστου Σχεδίου Ανάν (2001-2006) ήταν ο Τζακ Στρο (Jack Straw), υπέρμαχος του Σχεδίου, δι’ ο και τιμηθείς από το τουρκικό κράτος, όπως ο Φαλμεράιερ. Η Αγκυρα τιμά κάθε ξένο ανδρείκελο που υποστηρίζει έστω κάτι το ανθελληνικό.
Ωμός, σατανικός χειρισμός, με βρετανική πατέντα που είχε τον όρο «Ενωμένη»
Το πακέτο περιείχε τον όρο «Ενωμένη» για την Κύπρο, «προκειμένου να μην προκληθούν προβλήματα στον Γλ. Κληρίδη»… Ωμός, σατανικός χειρισμός, με βρετανική βούλα.
Σημειώνονται στα αρχεία που αποδεσμεύτηκαν «υποδείξεις» του Foreign Office προς τον τότε Βρετανό πρωθυπουργό, πριν από την τότε επικείμενη Σύνοδο του G8 (σ.σ.: δεν είχε ακόμα εκδιωχθεί η Ρωσία), προκειμένου να υποστηρίξει δημοσίως τις «εκ του σύνεγγυς συνομιλίες» των Η.Ε. παράλληλα με το να καλεί όλες τις πλευρές να υποστηρίξουν τις προσπάθειες του τότε γ.γ. του ΟΗΕ Κόφι Ανάν για διευθέτηση του Κυπριακού.
Και, αν χρειαζόταν, να εξέφραζε επιμονή στον όρο «Ενωμένη», ως γλώσσα αποδεκτή και από τις δύο πλευρές. Στις ίδιες «υποδείξεις» περιέχονταν «εργαλεία» για το ποια στάση έπρεπε ο Βρετανός πρωθυπουργός να κρατήσει στο τελικό κείμενο συμπερασμάτων του G8, ώστε να μην προκαλέσει ταραχή στις δύο πλευρές… Θυμίζει κάτι αυτό;
«Ο όρος “Ενωμένη” πρέπει να είναι αποδεκτός απ’ όλα τα μέρη προκειμένου να αποφευχθεί (sic) η πιθανότητα ότι η νέα Κύπρος θα είναι ένα ενιαίο κράτος με κίνδυνο να προδικάσει τη συζήτηση συνομοσπονδίας/ομοσπονδίας» αναφέρουν τα βρετανικά αρχεία. Και προς επίρρωση το αγγλικό κείμενο σημειώνει: «Agreement needs to be reached on a reference in the penultimate sentence to a “united Cyprus”… Term acceptable to both parties and avoids any implication that the new Cyprus would be a unitary state on the risk of pre-judging the confederation/federation debate».
Αρκεί αυτό για να καταλάβει κανείς τι περιμένει την Κύπρο, πίσω από τις δηλώσεις των επισήμων σε Αθήνα και Λευκωσία, στην προοπτική αποφάσεων τον Σεπτέμβριο στη Νέα Υόρκη. Ακόμα ένα κλάμα περιμένει τον Ελληνισμό, που θα ξεχάσει σύντομα το… «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ»!
*πηγή: εφημερίδα «δημοκρατία»
