Η Εθνική Λυρική Σκηνή συνεχίζει τη συνεργασία της με το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, παρουσιάζοντας έναν νέο κύκλο συναυλιών στο πλαίσιο των εκθέσεων του ΕΜΣΤ για έναν εκ των σημαντικότερων δημιουργών του 20ού αιώνα, τον Ιάννη Ξενάκη.
Στις τρεις συναυλίες μικρής διάρκειας, το δραστήριο μουσικό σύνολο “dissonArt ensemble” με έδρα τη Θεσσαλονίκη, από τους σοβαρότερους «πρεσβευτές» της σύγχρονης μουσικής στον ελλαδικό χώρο, θα ερμηνεύσει αύριο, σε χώρους του ΕΜΣΤ (οδός Καλλιρρόης), τρία εμβληματικά έργα του Ιάννη Ξενάκη. Η πρώτη συναυλία (διάρκειας 15 λεπτών) περιλαμβάνει τα έργα «Κόττος» για σόλο βιολοντσέλο (1977) και «Χάρισμα» για κλαρινέτο και βιολοντσέλο (1971), και θα πραγματοποιηθεί στο ισόγειο του ΕΜΣΤ (2 μ.μ.).
Στον ίδιο χώρο θα ακολουθήσει (4 μ.μ.) συναυλία (διάρκειας 15 λεπτών), όπου θα παρουσιαστούν τα έργα «Ιχώρ» για τρίο εγχόρδων (1978) και «Χάρισμα». Το πρόγραμμα ολοκληρώνεται (6 μ.μ.) με την τρίτη συναυλία (διάρκειας 20 λεπτών) και τα έργα «Κόττος» και «Ιχώρ» στον 2ο όροφο του ΕΜΣΤ. Ερμηνεύουν τα μέλη του «dissonArt ensemble» Αλέξανδρος Σταυρίδης (κλαρινέτο), Θοδωρής Πατσαλίδης (βιολί), David Bogorad (βιόλα) και Βασίλης Σαΐτης (βιολοντσέλο).
Με το έργο «Κόττος», ο Ξενάκης στρέφεται για μια ακόμη φορά στην εικονογραφία της αρχαιοελληνικής παράδοσης, και συγκεκριμένα στην Τιτανομαχία. Γράφτηκε για τον Διεθνή Διαγωνισμό «Μστισλάβ Ροστροπόβιτς», όπου και πρωτοπαρουσιάστηκε στις 28 Ιουνίου 1977.
Το «Χάρισμα», το παλαιότερο από τα τρία έργα του προγράμματος, για κλαρινέτο και βιολοντσέλο, είναι αφιερωμένο στον συνθέτη Ζαν-Πιερ Γκεζέκ, ο οποίος πέθανε πρόωρα, σχεδόν έναν μήνα πριν από την πρώτη εκτέλεση του έργου (6/4/1971). Απαιτητικότατο, το έργο αξιοποιεί πολυάριθμες εκτεταμένες τεχνικές παραγωγής ήχου και διαπραγματεύεται με ριζοσπαστικό τρόπο τα όρια μουσικού ήχου και θορύβου.
«Ιχώρ» είναι το διάφανο και αιθέριο υγρό που κυλά, αντί για αίμα, στις φλέβες των θεών. Πρωτοπαρουσιάστηκε στις 2 Απριλίου 1978 και αξιοποιεί εκτενώς την τεχνική του γκλισάντο (τονικού γλιστρήματος), ενώ συνεχίζει τις ρυθμικές καινοτομίες που ο Ξενάκης εισήγαγε τρία χρόνια νωρίτερα.
