Τίμησαν τον «Νιόνιο» στην Θεσσαλονίκη. «Θα ήθελα πολύ να ζούσαν οι γονείς μου να με δουν. Όλο τι θα γίνει και τι θα γίνει με αυτό το παιδί, έλεγαν. Ορίστε τώρα, πρόκοψα», είπε με το γνωστό του χιούμορ στην πλατεία του δημαρχείου Θεσσαλονίκης, ο Διονύσης Σαββόπουλος.
Ο «Νιόνιος» έστειλε παράλληλα το μήνυμά του προς την Μαρινέλλα που δίνει τον δικό της δύσκολο αγώνα!
@anastasia_kari16 Ο Θεσσαλονικιός Διονύσης Σαββόπουλος τιμήθηκε με το Αργυρό Μετάλλιο της Θεσσαλονίκης #thessaloniki #reporter #Σαββόπουλος #Μαρινέλλα #fyp #2024 ♬ πρωτότυπος ήχος – Anastasia Karipidou
Ταυτόχρονα, όσο και αν ισχύει η ρήση «ουδείς προφήτης στον τόπο του», ο δήμος Θεσσαλονίκης την διέψευσε. Τώρα, που ο Διονύσης Σαββόπουλος έχει καθιερωθεί ως ο πρωτεργάτης της σχολής των Ελλήνων τραγουδοποιών, οι οποίοι γράφουν μουσική, στίχους και ερμηνεύουν οι ίδιοι τα τραγούδια τους, αυτός ο τόπος, η γενέτειρά του με την οποία ο ίδιος έχει διαρκή εκατέρωθεν αγάπη, τίμησε τον σπουδαίο δημιουργό με το Αργυρό Μετάλλιο μετά από ομόφωνη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου.
Ο δήμαρχος Στέλιος Αγγελούδης το παρέδωσε στον Δ. Σαββόπουλο σε μια ξεχωριστή, συγκινησιακά φορτισμένη εκδήλωση στον αίθριο χώρο του δημαρχιακού μεγάρου, παρουσία πολλών επωνύμων, πολιτικών, δημοτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών παραγόντων, πλήθους ανθρώπων που τον αγαπούν. Και ο Σαββόπουλος ανέβηκε στη σκηνή, τραγούδησε τα αγαπημένα μας «Μια η άνοιξη» και «Συννεφούλα» μαζί με τη χορωδία του δήμου Θεσσαλονίκης υπό τη διεύθυνση της Μαίρης Κωνσταντινίδου συνοδευόμενοι από τη Φιλαρμονική του δήμου, συγκινήθηκε και η φωνή του έσπασε όταν είπε προς όλους «όπου και να βρέθηκα μέσα μου κουβαλάω πάντα τη Θεσσαλονίκη».
Χαρακτήρισε την πόλη και «Τσιφτετελού» (χαριτολογώντας) και «Πού να χωρούσε εμένα το ρεπερτόριό μου εδώ;», είπε δικαιολογώντας την κάθοδό του στην Αθήνα.
Ο σπουδαίος δημιουργός με την εξαιρετική αφηγηματική του δεινότητα μάγεψε το κοινό και δεν κατέβαινε από την σκηνή. Ευχαρίστησε από καρδιάς τον κόσμο που τον ακολουθεί όλα τα χρόνια και «Η πλατεία ήταν γεμάτη» σύμφωνα με το τραγούδι του, αφού στην κυριολεξία δεν έπεφτε καρφίτσα. Τον συνόδευαν η σύντροφός του Άσπα, ο μικρότερος εγγονός του Αντρέας και ο Γιώργος ο ανηψιός του και γιος του αγαπημένου του αδελφού που έφυγε από την ζωή.
Ο αλλιώς «Νιόνιος» για τους φίλους του και το κοινό που τον λατρεύει τελείωσε το Ε’ Γυμνασίο Αρρένων και το 1962 μπήκε στη Νομική Σχολή. Από τα φοιτητικά του χρόνια είχε πολιτικές αναζητήσεις, ενώ γνώρισε όλους τους επιφανείς λογοτέχνες της πόλης διατηρώντας μια στενή σχέση με τη Μακεδονική Καλλιτεχνική Εταιρεία «Τέχνη».
Εγκατέλειψε τη Νομική και τη Θεσσαλονίκη το 1963 και έφυγε στην Αθήνα αφού το αστέρι του ήταν άλλο και η μουσικές του ανησυχίες δεν τον άφηναν μάλλον να ακολουθήσει μια δικηγορική η και ακαδημαϊκή ίσως καριέρα.
Αργότερα όταν μετά από σκληρή δουλειά, πολύ προσπάθεια και επίμονη διαδρομή αυτό το ίδιο αστέρι έλαμψε, εκείνος έγραψε ένα αυτοβιογραφικό τραγούδι που περιλαμβάνει μέσα του τον στίχο: «Γεννήθηκα στη Σαλονίκη και ξέρω απέξω τη διαδρομή».
