Ο Κονγκολέζος χορογράφος Φοστέν Λινιεκουλά επιστρέφει στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση (λεωφ. Συγγρού 107, 210-9005800), όπου θα παρουσιάσει την τελευταία δουλειά του «Congo», στις 12 και 14 Φεβρουαρίου (8.30 μ.μ.). Έχει ως θέμα τη βίαιη αποικιοκρατία στο Κονγκό και παρουσιάζεται μέσα από τις αφηγήσεις του συγγραφέα και κινηματογραφιστή Ερίκ Βιγιάρ.
Την παράσταση συνθέτουν η προφορική αφήγηση, το τραγούδι και ο χορός, ως αναπόσπαστα κομμάτια της ζωής. Οι συμμετέχοντες στο «Congo» ανασύρουν μνήμες και όλες τις αλήθειες που αποσιωπήθηκαν σχετικά με την αιματηρή αυτοκρατορία του Λεοπόλδου Β’, ο οποίος μετέτρεψε μια επίγεια Εδέμ σε «γη των κολασμένων».
Η δουλειά του Κονγκολέζου χορογράφου «αγγίζει» θέματα πολιτικής. Στο παρελθόν έχει παρουσιάσει αναρίθμητες ιστορίες της γενέτειράς του, όπως το «Le Cargo», με το οποίο εμφανίστηκε πρώτη φορά στη Στέγη, το 2013. Για τον χορογράφο το σώμα είναι ένα «αρχείο μνήμης», στο οποίο καταγράφονται και εν συνεχεία αναβιώνουν κομμάτια της Ιστορίας. Με αφορμή τους στίχους «Πώς μπορώ να βαδίσω προς εμένα, προς τους ανθρώπους μου, με το αίμα μου εν βρασμώ και την ιστορία μου συντρίμμια;», ο Φοστέν Λινιεκουλά είχε δηλώσει σε παλαιότερη συνέντευξή του «η μόνη μου πατρίδα είναι το σώμα μου».
Δείτε επίσης: «Δι’ αυτά πολεμήσαμεν» στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο
Η ματιά του φέρει έντονα τέτοιου είδους προβληματισμούς, όπως το σώμα ως επικράτεια και η αίσθηση του ανήκειν. Στο ερώτημα εάν χορεύουμε για να θυμόμαστε απαντά ότι μερικές φορές ο χορός γίνεται ένας τρόπος να θέσει καθένας ερωτήματα στο ίδιο του το σώμα, ένας μνημοτεχνικός μηχανισμός για να διαπιστώνουμε τη σχέση μας με τον χρόνο.
