Το μεσημέρι της περασμένης Τρίτης, ένα «αντίο» ήχησε πιο βαρύ από όσα έχουν ακουστεί τελευταία, στους διαδρόμους της Τούμπας.
Ο Αντρέ Βιεϊρίνια, ο αρχηγός, ο ηγέτης, ο Πορτογάλος που έγινε… ΠΑΟΚτσής, ανακοίνωσε το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας. Ήταν γνωστό, σχεδόν αναμενόμενο. Κι όμως, τίποτα δεν μπορούσε να προετοιμάσει τους φίλους του Δικεφάλου για τη συγκίνηση, για το κενό, για το «πώς αποχαιρετάς έναν δικό σου άνθρωπο;».
Ήταν τέλη Αυγούστου του 2008, σε ένα ματς με τον ΟΦΗ στην Κρήτη, όταν πρωτοφόρεσε την ασπρόμαυρη φανέλα. Νεαρός εξτρέμ τότε, γεμάτος ενέργεια, τεχνική και πάθος. Κανείς δεν ήξερε πως, 17 χρόνια μετά, αυτό το παιδί από το Γκιμαράες, θα γινόταν αρχηγός ενός… ασπρόμαυρου πλανήτη.
Μεσολάβησε η πορεία του στη Βόλφσμπουργκ, τίτλοι, διακρίσεις, η κατάκτηση του EURO 2016 με την Πορτογαλία, αλλά το νήμα τον τραβούσε πάντα πίσω. Στους «λύκους» έμεινε για πέντε σεζόν.
Από εξτρέμ μετατράπηκε στο κορυφαίο δεξί μπακ στο γερμανικό πρωτάθλημα, μπήκε στην κορυφαία 11άδα και μονιμοποιήθηκε στην εθνική Πορτογαλίας. Από το γκρίζο Βόλφσμπουργκ όμως… πίσω στη Θεσσαλονίκη, πίσω στην Τούμπα, πίσω στην «οικογένειά» του.
Πιο… αρχηγός
Η δεύτερη θητεία του στον ΠΑΟΚ ξεκίνησε το 2017. Ήταν πιο ώριμος, πιο γεμάτος, πιο… αρχηγός. Οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση του αήττητου πρωταθλήματος του 2019 και σε τρία Κύπελλα Ελλάδας (2018, 2019, 2021), παίζοντας συχνά με αυταπάρνηση, θυσιάζοντας το κορμί του για το σύνολο, μιλώντας πρώτος στα δύσκολα και σιωπώντας με αξιοπρέπεια στα εύκολα.
Ο Βιεϊρίνια έγινε ο «πατέρας» των αποδυτηρίων, η φωνή των φιλάθλων μέσα στον αγωνιστικό χώρο, το σημείο αναφοράς για τους νέους.
Η σχέση του με τον ΠΑΟΚ δεν ήταν απλώς επαγγελματική. Ήταν βαθιά, ανθρώπινη. Από τις εκδηλώσεις του στους πανηγυρισμούς μέχρι τα δάκρυά του στις ήττες, ο Αντρέ «νιώθει» και γι’ αυτό έγινε σύμβολο. Δεν ήταν απλώς ένας παίκτης που τίμησε το σύλλογο – ήταν ένας παίκτης που τον αγάπησε και αγαπήθηκε όσο λίγοι. Στις πιο δύσκολες στιγμές του ΠΑΟΚ, ήταν εκεί. Στις πιο μεγάλες, πρώτος. Όπως το είπε και ο ίδιος: «Δεν ήρθα για να φύγω. Ήρθα για να μείνω. Να ανήκω».
Η απόφασή του να αποχωρήσει από την ενεργό δράση έρχεται με αξιοπρέπεια, ηρεμία και αίσθηση του timing. Όπως αρμόζει σε έναν ηγέτη και παρότι το σώμα του ίσως να φώναζε καιρό τώρα, η καρδιά του δεν σταμάτησε ποτέ να χτυπάει για τον ΠΑΟΚ. Ακόμη και όταν δεν αγωνιζόταν, ακόμη κι όταν πονούσε, ήταν εκεί: στήριγμα, φωνή, παρουσία.
Ένας μύθος
Ο ΠΑΟΚ χάνει έναν ποδοσφαιριστή, αλλά διατηρεί έναν μύθο. Ο Αντρέ Βιεϊρίνια δεν τελειώνει εδώ – απλώς αλλάζει ρόλο. Οι φίλαθλοι τον φαντάζονται ήδη σε κάποιο επιτελικό πόστο, κάποιο ρόλο μέσα στο κλαμπ που θα του επιτρέψει να συνεχίσει να υπηρετεί την ιδέα του Δικεφάλου. Και όσο υπάρχει ΠΑΟΚ, θα υπάρχει και η σκιά, η αύρα, το παράδειγμα του Βιεϊρίνια.
