Η νέα διοικητική εποχή είναι γεγονός για την ΠΑΕ ΑΕΛ Novibet, η οποία αλλάζει χέρια και από τον Λαρισαίο επιχειρηματία Αχιλλέα Νταβέλη, περνά στον Λαρισαίο εφοπλιστή Ζήση Στυλιανό! Η επισημοποίηση της μετάβασης θα γίνει στις 13:00, σε συνέντευξη Τύπου που ανακοίνωσε η ΑΕΛ και θα πραγματοποιηθεί στο ξενοδοχείο Divani Palace.
Όπως αναφέρεται μεταξύ άλλων, κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης αναμένεται να παρουσιαστούν οι βασικοί άξονες της νέας διοικητικής πορείας των «βυσσινί».
Η ανακοίνωση της ΠΑΕ ΑΕΛ Novibet
Η ΠΑΕ ΑΕΛ Novibet ενημερώνει ότι αύριο, Πέμπτη 9 Ιουλίου, στη 13:00, θα πραγματοποιηθεί συνέντευξη Τύπου στο Ξενοδοχείο Divani Palace Λάρισας, με αφορμή τη μετάβαση της ομάδας στη νέα διοικητική εποχή.
Στη συνέντευξη Τύπου θα παραστούν ο νέος ιδιοκτήτης της ΠΑΕ ΑΕΛ Novibet, κ. Ζήσης Στυλιανός, καθώς και ο κ. Αχιλλέας Νταβέλης, εκπροσωπώντας την απερχόμενη διοίκηση, σηματοδοτώντας με θεσμικό τρόπο την ολοκλήρωση της διαδικασίας διοικητικής μεταβίβασης.
Η εκδήλωση έχει αποκλειστικά θεσμικό χαρακτήρα και θα πραγματοποιηθεί με παρουσία μόνο διαπιστευμένων εκπροσώπων των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης θα παρουσιαστούν οι βασικοί άξονες της νέας διοικητικής πορείας της ΠΑΕ ΑΕΛ Novibet.
Ποιος είναι ο Ζήσης Στυλιανός
- Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Ελευθερία» της Λάρισας (19/06/2026):
Γεννήθηκε στον Καναδά από γονείς, τον Τάκη Στυλιανό και τη Μαίρη Κομοπούλου, που δίδαξαν σε εκείνον και στον μεγαλύτερό του αδελφό, Τηλέμαχο, την αξία της σκληρής δουλειάς. Το έκαναν πράξη από το 1972 ως το 1992, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.
Επιστρέφοντας στη Λάρισα και αφού ολοκλήρωσε το σχολείο, Ράπτου, 36ο Δημοτικό, 2ο Γυμνάσιο, 2ο Λύκειο και Ντόλκο – Μπακογιάννη, πέρασε στο ΤΕΙ Κοζάνης, στη διοίκηση επιχειρήσεων. Τα καλοκαίρια εργαζόταν ως βοηθός σερβιτόρου, «για να είμαι αυτόνομος», όπως θυμάται με νοσταλγία. Ως στρατιώτης ντύθηκε καταδρομέας, για να μάθει τα όριά του.
Την ίδια περίοδο «έστιβε» το μυαλό του για το μέλλον. «Στο χρηματιστήριο άσχημη στιγμή, ενώ και η κατάσταση στα κτηματομεσιτικά δεν ήταν καλή. Τότε μου ήρθε η ιδέα της ναυτιλίας», λέει, αφήνοντας πίσω τις σκέψεις για επιστροφή στον Καναδά.
Η στροφή στη ναυτιλία
Κατέθεσε αίτηση σε δύο ναυτιλιακά πανεπιστήμια, στο Σαουθάμπντον και στο Λίβερπουλ. Έγινε δεκτός και στα δύο και επέλεξε το δεύτερο. «Τελειώνοντας το 2008 βγαίνω στην αγορά εργασίας αλλά πτωχεύει η Lehman Brothers. Ο κόσμος έφευγε κι εγώ έκανα αιτήσεις. Στο Λονδίνο έβλεπα κόσμο να κλαίει με κουτιά στα χέρια». Όπως στις ταινίες.
Παρά τις κλειστές πόρτες, δεν το έβαλε κάτω. Έπιασε δουλειά στην «Dolce & Gabbana», για να κερδίσει χρόνο. Εκείνη την περίοδο κατάλαβε πόσο σημαντικό ρόλο παίζει το καλό ντύσιμο, κάτι που διατηρεί στην καθημερινότητά του.
Αφού έκανε ένα πέρασμα από ναυτιλιακή εταιρεία, απορρίπτοντας γενναία πρόταση για ενασχόληση με κρουαζιερόπλοια, μετακόμισε σε άλλη εταιρεία ως ναυτιλιακός χρηματιστής, με ειδικότητα στα παράγωγα. «Ναυτιλιακά ασφάλιστρα κινδύνου είναι ένα εργαλείο το οποίο χρησιμοποιείται για να μειωθεί ο κίνδυνος των ναύλων», εξηγεί, διευκρινίζοντας πως στη ναυτιλία όλα υπολογίζονται σε μέρες και δολάρια.
Στην τετραετία που έμεινε εκεί, υπέβαλλε παράλληλα αιτήσεις «για ένα καλό μεταπτυχιακό στη ναυτιλία». Το London School of Economics και το Cass Business School – City University τον απέρριψαν δύο φορές. Ο επιμένων όμως νικά και τον δέχθηκαν στην τρίτη προσπάθεια. «Επέλεξα το δεύτερο, που είναι ακόμα πιο εξειδικευμένο, και τότε ξαφνικά μου ανοίχτηκαν πόρτες…». Εταιρείες, πρόσωπα, σχέσεις.
Το πρώτο πλοίο και η Genoa Shipping
Το 2015 επέστρεψε στην Ελλάδα, σε εταιρεία αγοραπωλησιών πλοίων, ως broker – μεσίτης. «Ένας μεσίτης παίρνει μόλις το 1% από την τιμή ενός πλοίου. Όμως ένα μέσο βαπόρι στοιχίζει μεταξύ 10 και 15 εκατομμυρίων…», αναφέρει.
Το 2017 έκανε μια μεγάλη συμφωνία και με το κέρδος έλαβε το 50% της εταιρείας. Γρήγορα όμως αντιλήφθηκε πως τα όνειρά του δεν συμβάδιζαν με των υπολοίπων. Πούλησε το μερίδιό του και μέσα στην πανδημία αγόρασε το πρώτο του καράβι. Το ονόμασε «Λάρδος», από ένα τάμα που είχε κάνει στη Ρόδο.
Λόγω της κατακόρυφης αύξησης των ναύλων με τον κορονοϊό, αποπλήρωσε το δάνειο σε χρόνο ρεκόρ και το 2021 αγόρασε το δεύτερο βαπόρι, που το ονόμασε «Παναγία Γιαλούσα», από ένα εκκλησάκι στη Χίο, με άλλο τάμα. Το 2023 αγόρασε και το τρίτο, που το ονόμασε «Serenity». «Όλα είναι 30.000 τόνων και μεταφέρουν ξηρό φορτίο. Σιτάρι, σίδερο, αλουμίνιο, κάρβουνο, αλάτι, λίπασμα, ξυλεία, βοξίτη», τονίζει.
Την ίδια χρονιά αγόρασε και τη μικρότερη «Αγία Άννα», αποκλειστικά για μεταφορά ζάχαρης από την Αίγυπτο. Όλα πλέουν με σημαίες των νήσων Μάρσαλ και με προσωπικό από τις Φιλιππίνες.
Το κινητό του δεν είχε σταματήσει να χτυπά όση ώρα εξελισσόταν η συζήτηση. Ίσως από τα γραφεία της εταιρείας του, «Genoa Shipping», στη Βούλα. Δώδεκα άτομα εκεί, άλλα 72 στα βαπόρια και άλλα τόσα εκτός βαποριών που περιμένουν να ανεβούν. Όλο κάτι τυχαίνει.
«Το τηλέφωνο απαγορεύεται να μην έχει μπαταρία και σήμα», υπογραμμίζει και δείχνει πού βρίσκονται τα τρία μεγάλα βαπόρια του. «Το Λάρδος πάει Δυτική Αφρική. Το Γιαλούσα στη Νέα Ορλεάνη να ξεφορτώσει σιτηρά. Το Serenity πλέει για την Ασία. Ενώ είναι φορτωμένο δεν μας έχει πει ο ναυλωτής πού ακριβώς θα ξεφορτώσει. Κάνει χρηματιστήριο με την τιμή», συνηθισμένα πράγματα δηλαδή στον χώρο.
Έναν χώρο όπου οι Έλληνες εφοπλιστές αποτελούν μεγάλη δύναμη παγκοσμίως, όχι μόνο σε αριθμό βαποριών, αλλά και σε αναλογία χωρητικότητας.
«Οι ωκεανοί είναι γεμάτοι κινδύνους μα και μεγάλες ευκαιρίες»
Σε ερώτημα για τους κινδύνους στη θάλασσα, φύσει αισιόδοξος ως άνθρωπος, τονίζει: «Σε οποιαδήποτε αναμπουμπούλα η ναυτιλία χαίρεται. Δεν χαίρεται όταν οι μεγάλες δυνάμεις παίρνουν αποφάσεις κατά του εμπορίου», έχοντας στο μυαλό του τις αμερικανικές εκλογές.
Μιλά διαρκώς για τη λέξη εμπιστοσύνη, που είναι το κλειδί για την επιτυχία και την ανάπτυξη που θέλει να πετύχει. Αναφέρεται στους δεξαμενισμούς που γίνονται κάθε πέντε χρόνια. Εξηγεί το έργο της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών και προτρέπει τους νέους να κάνουν το βήμα προς τη θάλασσα, «αφού τα χρήματα είναι πολύ καλά. Οι ωκεανοί είναι γεμάτοι κινδύνους μα και μεγάλες ευκαιρίες», όπως δηλώνει.
Στη Λάρισα δεν συνηθίζεται να μιλάμε για πλοία. Το κάνει ο Ζήσης Στυλιανός όταν περνά από τον τόπο του. Όταν βρίσκει χρόνο δηλαδή μεταξύ ταξιδιών σε Κίνα, Ιαπωνία, Σιγκαπούρη, Χονγκ Κονγκ, ΗΠΑ και Λονδίνο.
Συναντά ειδικούς στη ναυτιλία, στο εμπόριο και την οικονομία. Πάντα όμως έχει στο νου του τους δικούς του ανθρώπους, τους οποίους συμβουλεύεται. Στο τέλος, ωστόσο, αφήνει πάντα το ένστικτό του να τον καθοδηγήσει. «Δεν μ’ έχει προδώσει ποτέ», καταλήγει με σιγουριά.
