Μία ανάρτηση – κραυγή αγωνίας έκανε η Άννα Διαμαντοπούλου στον προσωπικό της λογαριασμό στο facebook. Και είναι απολύτως λογικό. Μπορεί βέβαια να μην μοιράζεται τα ίδια προβλήματα με την κοινωνία, τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους επιχειρηματίες, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους νέους, τους στρατευμένους, τους φοιτητές, έχει όμως και αυτή το προσωπικό της πρόβλημα.
Δεν είναι δυνατόν να έχουν διοριστεί υπουργοί από τον Κυριάκο Μητσοτάκη εξέχοντα στελέχη του συστήματος Σημίτη και η Άννα Διαμαντοπούλου να είναι εκτός. Δεν μπορεί μία γυναίκα με τέτοια εμπειρία στους διορισμούς, να παραμένει αδιόριστη από τον Κυριάκο Μητσοτάκη που έχει διορίσει μέχρι και τις πράσινες καρέκλες.
Η καριέρα της άλλωστε στους διορισμούς ξεκίνησε νωρίς, όταν διορίστηκε Νομάρχης Καστοριάς το 1985. Υπηρέτησε ως μια από τις νεότερες Νομάρχες (26 ετών τότε) μέχρι το 1986 οπότε και διορίστηκε γενική γραμματέας Κατάρτισης και αργότερα Νεότητας. Αργότερα διορίστηκε πρόεδρος του ΕΟΜΜΕΧ, πόστο που διατήρησε μέχρι το 1993 οπότε και διορίστηκε γενική γραμματέας Βιομηχανίας.
Το 1999 διορίστηκε ως Επίτροπος στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή με αρμοδιότητα τα θέματα απασχόλησης και κοινωνικών θεμάτων, την περίοδο 1999-2004.
Ίσως η Άννα Διαμαντοπούλου να κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ διορισμών. Η σημερινή της ανάρτηση λοιπόν στο facebook είναι μία πραγματική κραυγή προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Είναι η απόλυτη στήριξη στην πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη, με διαπρύσιο φανατισμό και πάθος.
Είναι πλέον αχαριστία από πλευράς του πρωθυπουργού να μην διορίζει υπουργό την Άννα Διαμαντοπούλου, όταν και ο ίδιος επί κυβέρνησης Σημίτη – Διαμαντοπούλου διορίστηκε στην Εθνική Τράπεζα.
Διαβάστε αυτούσια την ανάρτηση της:
Κέντρο μ´ακούς; – Τίτλος της συζήτησης στην Βουλή, σήμερα.
Ας πούμε λοιπόν, ότι το κέντρο, αυτή η όλο και μεγαλύτερη αλλά και νουνεχής ομάδα πολιτών, που βλέπει, κρίνει αποφασίζει, αλλάζει γνώμη και δεν είναι πακτωμένη ιδεολογικά, ακούει και απαντάει.
Το Κέντρο, λοιπόν:
Αποκηρύσσει μετά βδελυγμίας τον ανακάμψαντα “Κουφοντινισμό “και τις παραφυάδες του.
Βλέπει με απελπισία το σήριαλ «καταστρέφοντας τα πανεπιστήμια».
Θεωρεί την Αστυνομία αναπόσπαστο θεσμό της Δημοκρατίας και της πολιτικης σταθερότητας, που λειτουργεί με νόμους και κανόνες.
Απορρίπτει κάθε διαδήλωση, βίαια η ειρηνική, μέσα στη καραντίνα, που διασπείρει τον ιό, δηλαδή αυξάνει ασθενείς και νεκρούς και γονατίζει γιατρούς και σύστημα υγείας.
Θεωρεί την αντιμετώπιση της πανδημίας ως τη μάχη των μαχών για τη χώρα αλλά και για κάθε Έλληνα και Ελληνίδα χωριστά.
Το Κέντρο.
Που θέλει, επίσης, πραγματικές μεταρρυθμίσεις, αξιοκρατία και αποτελέσματα κυρίως στην εποχή που όλα αλλάζουν και οι ανισότητες θεριεύουν.
Που θέλει την Ελλάδα στραμμένη στο μέλλον και στον κόσμο
Που δεν θα επιτρέψει άλμα προς τα πίσω και στο κενό!
