Ένας από τους κλάδους που έχει πληγεί περισσότερο από την πανδημία του κορωνοϊού, είναι ο καλλιτεχνικός. Τα θέατρα όλης της χώρας, τα σινεμά αλλά και τα κέντρα διασκέδασης παραμένουν κλειστά, προκειμένου να αποφευχθεί ο συνωστισμός, που έχει σαν αποτέλεσμα τη μετάδοση του ιού. Έτσι οι ηθοποιοί έχουν προβεί σε διαδικτυακές παραστάσεις και οι τραγουδιστές σε live streaming συναυλίες αντίστοιχα.
Η Ελένη Ράντου, που τα τελευταία χρόνια ασχολούταν περισσότερο με το θέατρο και απείχε από τα τηλεοπτικά δρώμενα, πρωταγωνιστεί φέτος στη σειρά της ΕΡΤ «Ζακέτα να πάρεις».
Η ίδια μιλώντας στο περιοδικό «Τηλέραμα», αποκάλυψε το λόγο που αποφάσισε να ασχοληθεί και πάλι με την τηλεόραση, καθώς επίσης εξέφρασε και τη γνώμη της για τα project που βλέπουμε κατά καιρούς στις μικρές μας οθόνες.
Πώς βρήκατε την τηλεόραση ύστερα από όλα αυτά τα χρόνια απουσίας;
Πολύ μακριά από αυτό που άφησα. Πολύ μικρότερα μπάτζετ, ελάχιστες ημέρες γυρισμάτων, αφόρητη πίεση σε όλους τους συντελεστές… Άσ’ τα! Οριακές καταστάσεις. Ίσως ο μόνος ευνοημένος της πανδημίας να είναι ο χώρος της τηλεόρασης. Μονοπωλεί την προσφορά εργασίας και παίζει πια με τους δικούς της όρους.
Στο παρελθόν έχετε κάνει μεγάλες τηλεοπτικές επιτυχίες. Πώς νιώθετε όταν βλέπετε ξανά τον εαυτό σας σε κάποια επανάληψη;
Για να είμαι ειλικρινής, δεν πολύ παρακολουθώ τις επαναλήψεις, μόνο τυχαία αν πέσω πάνω τους. Θαυμάζω πάντως την αγνότητα και τη διαθεσιμότητά μου. Δεν είναι καθόλου εύκολος ο χώρος της τηλεόρασης. Και οι επιτυχίες δεν γίνονται τόσο εύκολα όσο φαίνεται. Αυτή η περιρρέουσα νοοτροπία στον χώρο μας ότι η τηλεόραση είναι… ευκολάκι είναι μύθος.
Τα γυρίσματα στην εποχή του κορvνοϊού είναι κάπως… αποστειρωμένα ή, πέρα από τα μέτρα προστασίας, δεν έχει αλλάξει κάτι ουσιαστικό στο πώς διεξάγονται, στο πώς βγαίνει το συναίσθημα;
Όλοι οι άνθρωποι που δουλεύουν σε συνθήκες πανδημίας στην τηλεόραση είναι κοντά στον νευρικό κλονισμό. Δεν είναι μόνο η μάσκα, ο κίνδυνος και τα τεστ. Η ίδια η πανδημία είναι μια ψυχολογική μαύρη τρύπα. Συνδιαλέγεσαι με το χάος. Άρα σε ένα εργασιακό περιβάλλον όπου απαιτούνται δόσιμο ψυχής και σώματος, ελευθερία και έμπνευση, είναι σαν να δουλεύεις σε συνθήκες έλλειψης οξυγόνου. Από την άλλη, είναι η μόνη διέξοδος για να ασκείς το επάγγελμά σου ακόμα και σε τέτοιες συγκυρίες. Οπότε ούτε να γκρινιάξεις δεν επιτρέπεται.
Η ΕΡΤ μπήκε και πάλι στο “παιχνίδι” της ελληνικής μυθοπλασίας. Αυτό πιστεύετε θα βοηθήσει και την ιδιωτική να βελτιώσει το προϊόν της ή μήπως την κάνει να αναζητήσει πιο εύκολες λύσεις, όπως τα reality;
Η ιδιωτική τηλεόραση στην πλειοψηφία της δεν ξέρει πια να κάνει μυθοπλασία. Έχει έτσι κι αλλιώς παραδοθεί στα reality. Είναι πιο εύκολα. Άρα η ΕΡΤ μπορεί να αποτελέσει έναν βασικό πνεύμονα για τη μυθοπλασία και το ΕΡΤflix είναι σπουδαία υπόθεση. Φτιάχνει μια βιβλιοθήκη υλικού που μπορεί να παίζει για χρόνια. Γενικά θεωρώ ότι το μέλλον των προγραμμάτων ποιότητας είναι οι πλατφόρμες.
