Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία η παρέμβαση του Αντώνη Σαμαρά, τις προηγούμενες ημέρες, για τα Ελληνοτουρκικά, με την οποία διαφώνησε πλήρως με την πολιτική του Κυριάκου Μητσοτάκη, κατηγορώντας επί της ουσίας για υποταγή στον Ταγίπ Ερντογάν.
Όσοι γνωρίζουν τον πρώην πρωθυπουργό, ξέρουν ότι κατά καιρούς «χτυπάει» ανάλογα με το τι επιδιώκει κάθε φορά να πετύχει για τον εαυτό του, που σημαίνει ότι οι παρεμβάσεις του είναι «μια στο καρφί και μια στο πέταλο»… Τώρα, βλέποντας ότι ο πρωθυπουργός ακολουθεί πολιτική κατευνασμού, και στη λογική να τα βρει με τον Ταγίπ Ερντογάν, βρήκε την ευκαιρία να εμφανιστεί αυτός ως ο εκφραστής του πατριωτικού πόλου στη Ν.Δ. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που σημειώνουν με νόημα ότι θέλει κάτι να παζαρέψει (πάλι)…
Ο κ. Σαμαράς έχτισε την καριέρα του πάνω στα εθνικά θέματα, και κυρίως στο θέμα της Μακεδονίας μας, και συνέδεσε το όνομά του με αυτό από την εποχή που ήταν υπουργός Εξωτερικών του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και εξεδιώχθη από εκείνον, για να τον ανατρέψει αργότερα. Η Πολιτική Άνοιξη που ίδρυσε είχε ως πρόταγμα την «υπέρβαση» των διαχωριστικών γραμμών, γι’ αυτό εξάλλου συστρατεύτηκαν μαζί του και άνθρωποι από άλλους πολιτικούς χώρους, όπως ο Ανδρέας Λεντάκης. Μόνο που αυτή η «υπέρβαση», για την οποία μιλούσε, στην πράξη ήταν απλά και μόνο το κλειδί -ένα τέχνασμα- για να αποκτήσει ζωτικό πολιτικό χώρο για τον ίδιο και το κόμμα του, παρά βαθιά πίστη του.
Το κόμμα του δεν μακροήμερευσε, το διέλυσε τυπικά το 1999 και από τότε άρχισε να φλερτάρει με την επιστροφή στη Ν.Δ., αλλά αντιδρούσε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Μερικά χρόνια μετά, ο Κώστας Καραμανλής τον επανέφερε στη Ν.Δ. ως ευρωβουλευτή, μετά ως υπουργό, για να γίνει στη συνέχεια πρόεδρος του κόμματος και πρωθυπουργός. Πριν από τριάμισι χρόνια, στη Βουλή, σε μια άκρως αρχηγική εμφάνιση, είχε κάνει μια σημαντική ομιλία κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών, καταχειροκροτούμενος από δεκάδες βουλευτές υποστηρικτές του, επισκιάζοντας ακόμα και τον ίδιο τον κ. Μητσοτάκη.
«Η Μακεδονία ήταν, είναι και θα είναι ελληνική», είχε φωνάξει από το βήμα της Βουλής, και ήταν βέβαιο τότε πως, όταν η Ν.Δ. θα ερχόταν στην κυβέρνηση, αυτός πρώτος απ’ όλους θα ζητούσε να καταγγελθεί και να μην εφαρμοστεί η συμφωνία. Μόνο που, όταν η Ν.Δ. ήρθε στην κυβέρνηση, δεν έκανε καμία ηχηρή παρέμβαση σαν την προχθεσινή, ούτε ζήτησε από τον πρωθυπουργό να την απορρίψει και να καταγγείλει τη συμφωνία, ούτε στράφηκε εναντίον του, όπως ευλόγως θα περίμενε κάποιος…
Aπόφαση να μην ψηφίσει τα μνημόνια συνεργασίας με τους Σκοπιανούς
Ακόμα και πριν από έναν μήνα, με τις απαράδεκτες προκλήσεις των Σκοπιανών, δημόσια ηχηρή παρέμβαση δεν έκανε. Η μόνη διαφοροποίησή του στην πολιτική της κυβέρνησης απέναντι στα Σκόπια είναι η δημοσιοποίηση της απόφασής του να μην ψηφίσει τα τρία μνημόνια συνεργασίας με τους Σκοπιανούς. Είναι γεγονός, όμως, ότι αυτή του η στάση για τα μνημόνια είναι ένας πονοκέφαλος για τον Μητσοτάκη, κυρίως γιατί δεν ξέρει αν θα καλέσει κι άλλους βουλευτές υποστηρικτές του να καταψηφίσουν. Μάλλον δεν θα το κάνει…
Οι θέσεις του για το όνομα των Σκοπίων ναι μεν δεν άλλαξαν, όπως πολλών άλλων στην κυβέρνηση, όμως η στάση του δείχνει ότι προσδέθηκε κι αυτός πολύ εύκολα σε σχέση με τις θέσεις του στο άρμα του επιχειρήματος Μητσοτάκη ότι η συμφωνία από τη στιγμή που ψηφίστηκε δεν μπορεί να ανατραπεί. Την ίδια περίοδο, βέβαια, η κυβέρνηση Μητσοτάκη σήκωνε τείχος προστασίας υπέρ του για την υπόθεση Novartis, αποδεχόμενη πλήρως τη δική του γραμμή στο θέμα αυτό, ότι πρόκειται για πολιτική σκευωρία που έστησε ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι για ένα μεγάλο πολιτικό σκάνδαλο. Κάθε εξήγηση δεκτή!
Στην προχθεσινή του παρέμβαση για τον Ερντογάν αναφέρει μεταξύ άλλων ότι η Κύπρος και η Ελλάδα δεν μπορούν να είναι ούτε «αιχμάλωτες» μικρών ομάδων πίεσης, που προωθούν συστηματικά την πολιτική της «αποδοχής τετελεσμένων», του κατευνασμού και της υποταγής. Μια αναφορά που δεν υπήρχε λόγος να κάνει, αν οι ομάδες αυτές δεν είχαν άμεση σχέση με το Μέγαρο Μαξίμου και τους -από το ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη και, μετά, του Γιώργου Παπανδρέου προερχόμενους- συνεργάτες του πρωθυπουργού, και επομένως δεν είχαν δύναμη και επιρροή (ο υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης έχει δεχτεί πολλές φορές σκληρή κριτική για τις θέσεις του).
Μόνο που ο κ. Σαμαράς δεν είχε δείξει την ίδια απέχθεια για τέτοια πολιτικά πρόσωπα και τις ιδέες τους όταν ήταν πρωθυπουργός, καθώς συγκυβέρνησε αρμονικά με αυτό το ΠΑΣΟΚ των δύο πρώην πρωθυπουργών, που είχαν θέσεις στα εθνικά θέματα αντίθετες με τις δικές του. Επίσης, και ο ίδιος ως πρωθυπουργός δεν ακολούθησε τη σκληρή γραμμή, που σήμερα ζητά από τον Μητσοτάκη – ήταν περισσότερο διαλλακτικός.
Τώρα, όμως, που δεν έχει κανέναν θεσμικό ρόλο, δεν έχει και κανένα πρόβλημα να ακολουθήσει την παλιά σκληρή γραμμή του, που εξάλλου του δίνει και λόγο πολιτικής ύπαρξης. Θυμίζουμε ότι ο κ. Σαμαράς τον περασμένο Ιανουάριο είχε διαφωνήσει με την έναρξη διερευνητικών επαφών με την Τουρκία, αλλά και με το ενδεχόμενο προσφυγής στη Χάγη.
Η στήριξη σε Μητσοτάκη και τα ανταλλάγματα
Η σχέση του με τον πρωθυπουργό έχει διακυμάνσεις και πάντα ανάλογα με τις επιδιώξεις του. Τον στήριξε και τον βοήθησε να εκλεγεί πρόεδρος της Ν.Δ. και μετά πρωθυπουργός. Όχι χωρίς αντάλλαγμα, καθώς περίμενε ότι θα αξιοποιηθεί. Δεν τον ενδιέφερε φυσικά μια θέση υπουργού, αλλά είναι γνωστό ότι ήθελε να προταθεί από τον κ. Μητσοτάκη για μια θέση στην Κομισιόν, κυρίως στη θέση του αντιπροέδρου. Ο κ. Μητσοτάκης δεν του έκανε το χατίρι, προτίμησε τον Μαργαρίτη Σχοινά, και από τότε η δυσφορία του δεν κρύβεται, καθώς δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι ο Μητσοτάκης τον έχει παραγκωνισμένο και δεν ζητά ούτε τη γνώμη του, όπως έκανε πρόσφατα με τον κ. Καραμανλή.
Η προχθεσινή του δήλωση έχει πολλές προειδοποιητικές βολές κατά του κ. Μητσοτάκη για τα Ελληνοτουρκικά, πολλά μηνύματα, αλλά και ειρωνείες προς τον πρωθυπουργό, ιδίως για «το ήσυχο καλοκαίρι» που υποτίθεται ότι συμφώνησε με τον Ερντογάν. Άγνωστο αν θέλει κάτι να παζαρέψει μαζί του. Εγκαλεί την κυβέρνηση ότι συνεχίζει τον διάλογο με έναν πειρατή που παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο, την καλεί να αφήσει την πολιτική του κατευνασμού, της αποδοχής τετελεσμένων και της υποταγής, και επιτίθεται στους συμμάχους αλλά και στον ΟΗΕ, κατηγορώντας τους ότι περιορίζονται σε συστάσεις, τηρούν ίσες αποστάσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, παρότι ο Ερντογάν αδιαφορεί για τα ψηφίσματα του ΟΗΕ.
Και ενώ κάνει όλες αυτές τις καταγγελίες κατά των συμμάχων μας, την ίδια στιγμή -αντιφατικά- προτείνει ενίσχυση της αποτρεπτικής ικανότητάς μας «κινητοποιώντας στο έπακρο τις διμερείς και περιφερειακές μας συμμαχίες», χωρίς να προσδιορίζει ποιες είναι αυτές οι συμμαχίες. Επίσης, ζητά «εγχώριες και διεθνείς πρωτοβουλίες σε ανώτατο επίπεδο», που και πάλι δεν λέει με ποιους και με ποιον τρόπο, από τη στιγμή που καταγγέλλει τους συμμάχους μας ότι δεν αντιτίθενται στον Ερντογάν.
