Είναι απίστευτο πόσο μπορεί να επηρεάσει έναν άνθρωπο η τοποθέτησή του σε διευθυντική θέση σε δημόσιο φορέα ή οργανισμό. Μεταμορφώνεται, αυτοστιγμεί, σε παγόνι και αποκτά όλα τα ελαττώματά του, από το κόρδωμα και την επίδειξη της πολύχρωμης ουράς του έως την προβολή των κοφτερών ονύχων του και του σκληρού ράμφους του, που δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει για να βλάψει όλους όσοι τυγχάνουν ασθενέστεροι ή πραότεροι εκείνου.
- Από τον
Διογένη Αθηναίο
Αυτές τις αποφράδες ημέρες της κρίσης, στην προσπάθειά μας να βρούμε κάποια πρόχειρη, προσωρινή δουλειά, περιφερόμαστε περισσότερο απ’ ό,τι συνήθως στους διαδρόμους των διαφόρων οργανισμών που ακόμα διαθέτουν χρήματα. Μια διαδικασία που θίγει αφάνταστα το φιλότιμό μας και μας επηρεάζει ψυχολογικά, ιδίως όταν υποχρεωνόμαστε να συνομιλήσουμε με κάποιο από αυτά τα παγόνια.
Επειδή τα παγόνια αυτά έλκουν τη δύναμή τους από κάποιους φίλους ή ανωτέρους, οι οποίοι, όση αυτοπεποίθηση και αν διαθέτουν, αναγνωρίζουν τον κίνδυνο να δεχθούν κάποια ύπουλη μαχαιριά, συνήθεια άκρως διαδεδομένη στη χώρα μας μεταξύ ανδρών τε και γυναικών, εξ ου και προτιμούν να περιβάλλονται από τα παγόνια, πτηνά παντελώς άχρηστα και χαζά, κατά συνέπεια και κακά.
Γι’ αυτό διορίζουν τα χαζά παγόνια που, καίτοι διαθέτουν χαμηλό δείκτη νοημοσύνης, εντούτοις διακρίνονται για το ένστικτο αυτοσυντήρησής τους. Γνωρίζοντας ότι ουδέν χάρισμα πλην της όμορφης εμφάνισής τους διαθέτουν, στοιχείο που δεν τους εξασφαλίζει τον βίο παρά μόνον εάν επιλέξουν να αλωνίσουν τα πεζοδρόμια, ποιούνται την νήσσαν, κοινώς κάνουν την πάπια, και προσκολλώνται σε έναν ισχυρό, στον οποίο προσφέρουν την ψυχή τους -μερικές φορές και άλλα πράγματα- αντί πινακίου φακής.
Καταδικασμένο πλάσμα
Τι δυνάμεθα να αναμένουμε, λοιπόν, από ένα πλάσμα καταδικασμένο να υπηρετεί εφ’ όρου ζωής έναν άνθρωπο που, πολλάκις μάλιστα, αντί να ευγνωμονεί, μισεί με όλη του την ψυχή, επειδή είναι σκλάβος του; Είναι δε αξιοπερίεργο ότι τα παγόνια αρνούνται να παραδεχθούν ότι εκείνα επέλεξαν να καταστούν εδώδιμα πτηνά και να φορέσουν τις αλυσίδες. Σκούζουν και ωρύονται πως διορίστηκαν από τους πάτρωνές τους επειδή πληρούσαν τους όρους και τις προϋποθέσεις, ακόμα και όταν είναι πασιφανές ότι το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να κρώζουν και να επιδεικνύουν την πολύχρωμη ουρά τους. Ούτε καν να κελαηδούν.
Αντί λοιπόν να σιωπούν, τα συγκεκριμένα άτομα εκβάλλουν το μίσος για τους πάτρωνές τους, στρεφόμενα κατά των ασθενέστερων, κατώτερων συναδέλφων τους, που συχνά είναι ικανότεροι και εργατικότεροι από εκείνα. Όμως, ως γνωστόν, η ζωή είναι άδικη. Εξ ου και τα παγόνια καταδυναστεύουν τους φορείς και τους οργανισμούς, περιφέροντας την πλουμιστή ουρά τους στους διαδρόμους τους και φουσκώνοντας σαν παγόνια άμα τη συναντήσει με οιονδήποτε απλό άνθρωπο που δεν γνωρίζει το σαθρό ποιόν τους.
Τα παγόνια αυτά συνωστίζονται μέσα σε γραφεία-κλουβιά και αναμασούν τις «άμπρες κατάμπρες» κατά των ατόμων που θέλουν να βλάψουν ή να εκδιώξουν από τον χώρο τους. Ξεχνούν συνεχώς ότι όχι απλώς είναι ανάξια λόγου, από πάσης απόψεως, αλλά επίσης ότι υπάρχουν πολλά άλλα πτηνά με περισσότερες χάρες και χρησιμότητες από εκείνα. Αντί λοιπόν, λόγω θέσεως, να επιδεικνύουν περιφρόνηση προς τα άλλα πτηνά, πιθανώς λιγότερο όμορφα από εκείνα, αλλά πολύ πιο χρήσιμα, όπως τα σπουργίτια, τα χελιδόνια, οι κότες και οι γύπες, καλό θα ήταν να αγοράσουν από το Κολλέγιο Αθηνών ένα βιβλίο υπό τον τίτλο «Προσέξτε τους τρόπους σας», που διδασκόταν στο δημοτικό του.
Δεν πιστεύουμε φυσικά ότι αρκεί αυτό το βιβλιαράκι, ώστε να περιοριστεί η έκκριση αγένειας που πλημμυρίζει τον τελευταίο καιρό τους χώρους των ΝΠΙΔ και Δ.Δ., καθώς και των λοιπών δημόσιων κτιρίων. Όπου κάποια παγόνια με κύριο χαρακτηριστικό τη χαζομάρα τους, την απίστευτη αγένεια και την αδιαμφισβήτητη έλλειψη ήθους απολαμβάνουν να εξευτελίζουν τους πολίτες που, εκόντες άκοντες, προσέρχονται στους χώρους τους. Η περιφρόνηση και το μίσος που επιδεικνύουν τα παγόνια κατά των απλών πολιτών οφείλονται φυσικά στον ευτελισμό και τον ευνουχισμό που έχουν υποστεί, προκειμένου να καταστούν άξιοι υπηρέτες των αφεντάδων τους.
Ο ακρωτηριασμός αυτός, πολλάκις τόσο σωματικός όσο και ψυχικός, έχει γεμίσει την ψυχή τους με χολή, την οποία εκχύνουν όταν συναντούν ανθρώπους που είναι κύριοι του εαυτού τους. Αυτά τα χαζά και κακά πλάσματα, που ουδέποτε αποτόλμησαν να θέσουν τον εαυτό τους στη δοκιμασία της εκλογής ή στο δίλημμα της επιλογής, καταφέρνουν, χάρη στην απουσία κύριων γνωρισμάτων και αρετών, να προσκολληθούν σε έναν άξιο και ικανό άνθρωπο και να μετατραπούν σε δεύτερη σκιά του.
Τυφλή αφοσίωση
Ούτω, τα παγόνια, που αναλαμβάνουν θέσεις με γνώμονα την τυφλή αφοσίωσή τους στα αφεντικά τους, έχουν καταστεί η μάστιγα της σημερινής κοινωνίας. Λόγω των ελαττωμάτων τους, μετατρέπονται σε στυλοβάτες της διαφθοράς, που παραμένει το πλέον πρόσφορο περιβάλλον για την επιβίωσή τους. Όπως οι αγαπητοί μας βρικόλακες, που απεχθάνονται το φως του ζωογόνου θεού Φοίβου, έτσι και τα παγόνια μας αποτάσσονται μετά βδελυγμίας ό,τι φωτεινό και βρίθον αρετών, η θέα του οποίου τους προκαλεί ταραχή, την οποία εκδηλώνουν με γοερά κρωξίματα και απειλητικές κινήσεις των γαμψών ονύχων τους.
Διερωτώμεθα, λοιπόν, μήπως είναι καιρός να πάψει ο διορισμός αυτών των ανίκανων και επικίνδυνων πλασμάτων σε θέσεις εξουσίας, καθώς τη δύναμη που απορρέει από εκείνες τη χρησιμοποιούν προκειμένου να βλάψουν και ουχί να ωφελήσουν τους πολίτες. Αν δε οι αφεντάδες τους θεωρούν πολύτιμη τη συνέχιση της εκτροφής τους, ας τα μεταφέρουν στους ζωολογικούς κήπους, ώστε να τα χαίρονται οι πολίτες και τα παιδιά τους, χωρίς να κινδυνεύουν ούτε να μιανθούν από τη χαζομάρα τους ούτε να βλαφτούν από την κακία τους.
