Σε μία εξομολόγηση για την προσωπική της ζωή και γενικότερα για τις σχέσεις πέρασε η Έλενα Παπαρίζου σε συνέντευξή της, κάνοντας λόγο παράλληλα για την ασχολία που ανέπτυξε εν μέσω πανδημία.
«Ξεκίνησα πριν από την πανδημία διαλογισμό. Για να μπορώ να ισορροπώ. Γενικότερα, όσο μεγαλώνουμε βλέπουμε στον εαυτό μας περισσότερες ανασφάλειες, φοβίες κ.ά. Έτσι κάποια στιγμή είπα ”Θέλω να ζήσω ελεύθερη”. Όταν ήρθε η πανδημία, όλα απέκτησαν μεγαλύτερη ένταση, το ίδιο και αυτή η ανάγκη. Και αυτό είναι το καλό που έκανε σ’ εμένα ο κορωνοϊός» είπε αρχικά και συμπλήρωσε:
«Ζούμε σε μια εποχή που όλα πρέπει να είναι ταυτόχρονα open: ήμουν εκεί, έκανα αυτό, θα κάνω αυτό, φόρεσα εκείνο… Εξαρτιόμαστε και ζούμε πολύ μέσα από τα social media. Και εγώ τα αγαπώ τα social media, αλλά μόνο μέχρι ένα σημείο μπορώ να λειτουργήσω έτσι. Για να έχεις μια ισορροπία, πρέπει να έχεις αγγίξει και άλλα πράγματα, να ξέρεις να ζεις σε μια μοναχικότητα, να εξερευνάς και να μαθαίνεις, να θέλεις να μη ζεις όλη την ώρα στο δήθεν. Εμένα μου έχει ταιριάξει όλο αυτό, αλλά ο καθένας βρίσκει τον δικό του δρόμο. Με βοηθάει βέβαια πολύ και ο σύζυγός μου».
Όπως είπε, ο Ανδρέας Καψάλης είναι ένας εξερευνητής. «Έχει όρεξη για ζωή, διψά και αγωνίζεται διαρκώς να μαθαίνει καινούρια πράγματα, αγαπάει τη φύση, είναι μια ήρεμη δύναμη. Είμαστε, όπως καταλαβαίνετε, πολύ διαφορετικοί χαρακτήρες. Ο Ανδρέας είναι μηχανικός (σ.σ.: τα χέρια της ζωγραφίζουν στον αέρα τις οριζόντιες γραμμές ενός οικοδομήματος): τετράγωνη λογική. Και εγώ, όπως είπατε: ανεμοστρόβιλος! Για δείτε όμως που έρχεται, τακ, και δένει όλο αυτό. Δεν ζοριζόμαστε για να το πετύχουμε. Γίνεται από μόνο του όταν ο ένας τρέφει σεβασμό για τον άλλο» εξήγησε η αγαπημένη τραγουδίστρια.
Μάλιστα, σε ερώτηση δημοσιογράφου τόνισε πως ο γάμος, όπως και όλες οι σχέσεις απαιτούν προσπάθεια. «Η μεγάλη διαφορά στη συζυγική/συντροφική σχέση, σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη, είναι αυτό το διαφορετικό συστατικό της που σε εκθέτει περισσότερο. Και αυτό δεν είναι άλλο από το σεξουαλικό κομμάτι. Μέσα σε αυτό εκτίθενται περισσότερα πράγματα, βρίσκεις εκεί ένα άλλο μέρος του εαυτού σου. Ίσως γι’ αυτό να ρίχνουμε όλες τις φοβίες και τις ανασφάλειές μας στον άλλο. Γιατί νιώθουμε ένα ισχυρότερο δέσιμο» περιέγραψε και κατέληξε:
«Επειδή εκτίθεσαι με έναν διαφορετικό τρόπο στον σύντροφό σου, θεωρείς λίγο δεδομένο ότι πρέπει σχεδόν πάντα να σε καταλαβαίνει. Και ότι δεν χρειάζεται όλα να τα συζητάς. Επειδή του δίνεις όλο σου το «είναι», ό,τι άλλοι άνθρωποι δεν βλέπουν ποτέ… Είναι όμως μια παρεξήγηση όλο αυτό. Γι’ αυτό λέμε ότι θέλει πολλή δουλειά και ότι ποτέ δεν μπορούμε να θεωρούμε κάποιον δεδομένο».
